"Το Μανιφέστο Τσίπρα τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα προβλήματα..."

Βασίλειος Τσάμης Το Μανιφέστο Τσίπρα τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα προβλήματα Η ανακοίνωση του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα, ενώ φιλοδοξεί ν...

Βασίλειος Τσάμης
Το Μανιφέστο Τσίπρα τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα προβλήματα
Η ανακοίνωση του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα, ενώ φιλοδοξεί να αποτελέσει μια νέα αφετηρία , στην πραγματικότητα μοιάζει με μια συρραφή παλαιών ιδεών που αδυνατούν να συνομιλήσουν με το παγκόσμιο χάος και τις υπαρξιακές προκλήσεις της χώρας. Η επιλεκτική σιωπή του πάνω σε κρίσιμα ζητήματα υποδηλώνει μια βαθιά έλλειψη εναλλακτικού σχεδίου, καθιστώντας το κείμενο περισσότερο μια «έκθεση ιδεών» παρά έναν οδικό χάρτη διακυβέρνησης.
Το Δημοσιονομικό και Διοικητικό Έλλειμμα
Το μανιφέστο αποφεύγει συστηματικά να αγγίξει το αγκάθι του Δημοσίου Χρέους. Σε μια χώρα που λειτουργεί ως «αποικία χρέους», με το χρέος να αγγίζει τα 363 δισ. € το 2026 και τις επενδύσεις καθηλωμένες , η υπόσχεση για κοινωνική δικαιοσύνη χωρίς δημοσιονομικό σχέδιο παραμένει μετέωρη. Παρομοίως, στον τομέα της Παιδείας, η απουσία συγκεκριμένων προτάσεων δείχνει μια αδυναμία κατανόησης της συστημικής κατάρρευσης που βιώνει ο χώρος.
Η Γεωπολιτική Αφασία μπροστά στο Παγκόσμιο Χάος
Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου η ΕΕ βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τις τρεις μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) και η Τουρκία προωθεί επιθετικά τη Νεοοθωμανική της ατζέντα, η σιωπή του μανιφέστου για την Εξωτερική Πολιτική και την Άμυνα είναι εκκωφαντική.
Ένας «νέος πατριωτισμός» που δεν ορίζει κόκκινες γραμμές, δεν συνδέει την εθνική ισχύ με τη διεθνή ασφάλεια και δεν προτείνει λύσεις για την αποτρεπτική ισχύ της χώρας, στερείται ρεαλισμού. Η άρνηση σύγκρουσης με τη γεωπολιτική πραγματικότητα αφήνει τη χώρα απροετοίμαστη μπροστά στις βίαιες αναδιατάξεις ισχύος.
Το Χαμένο Στοίχημα της Αυτοδιοίκησης
Η αποτυχία του μανιφέστου ολοκληρώνεται με την πλήρη παράλειψη μιας μεταρρυθμιστικής πρότασης για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Η ανάγκη για ένα νέο μοντέλο συνενώσεων σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο —που θα εξασφαλίζει οικονομική αυτοτέλεια και λειτουργική αποτελεσματικότητα— προσπερνάται χάριν γενικόλογων διακηρύξεων. Χωρίς ισχυρούς και αυτόνομους Δήμους, κάθε έννοια «δομικής αλλαγής» ακυρώνεται στην πράξη, καθώς το κράτος παραμένει υδροκέφαλο και ανίκανο να υπηρετήσει τον πολίτη στην καθημερινότητά του.
Συμπέρασμα:
Το μανιφέστο Τσίπρα επιλέγει τον δρόμο της «ασφαλούς γενικολογίας» για να μην έρθει σε ρήξη με εσωκομματικές ισορροπίες ή το πολιτικό κόστος. Όμως, η εποχή επιτάσσει την αλήθεια. Όταν μια πολιτική πρόταση σταματά εκεί που αρχίζουν τα πραγματικά προβλήματα —το Χρέος, η Παιδεία, η Άμυνα και η Αυτοδιοίκηση— τότε δεν αποτελεί λύση, αλλά μέρος του προβλήματος που η ίδια επαγγέλλεται ότι θα αλλάξει.