Η ΠΑΓΙΔΑ της «πολιτικής αναδιάταξης»...

Η αποστροφή του κ. Μητσοτάκη κατά τη χθεσινή συνάντησή του με τον Κ. Τασούλα -«η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά»- θα μπορού...

Η αποστροφή του κ. Μητσοτάκη κατά τη χθεσινή συνάντησή του με τον Κ. Τασούλα -«η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά»- θα μπορούσε να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είναι ενδεικτική της στρατηγικής που ακολουθεί. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι ότι όχι μόνο τον αφορά, αλλά ότι κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να την τροφοδοτεί, επειδή πιστεύει πως μέσα από αυτή την ανακατωσούρα μπορεί να διασωθεί πολιτικά.

Βλέπει ότι, όσες επικοινωνιακές ενέσεις κι αν επιχειρεί το κυβερνών κόμμα, αδυνατεί να πάρει πάλι τα πάνω του. Το στοίχημα της ανάκαμψης για τη ΝΔ έχει χαθεί και, με τις παρενέργειες από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να αναμένεται να επηρεάσουν ακόμη πιο αρνητικά την κατάσταση από εδώ και πέρα, τα περιθώρια αντιστροφής του κλίματος ουσιαστικά εξανεμίζονται.

Η μόνη ελπίδα του κ. Μητσοτάκη για πολιτική επιβίωση είναι να καλλιεργεί και να προπαγανδίζει την εικόνα ότι «δεν υπάρχει αντίπαλος», με αυτό το αφήγημα να ενισχύεται παράλληλα και μέσω της περίφημης «αναδιάταξης». Γι’ αυτό βλέπουμε ότι το τελευταίο διάστημα η προπαγάνδα του Μεγάρου Μαξίμου δεν επικεντρώνεται πλέον στα ποσοστά της ΝΔ καθαυτά —τα οποία παραμένουν καθηλωμένα— αλλά στη «διαφορά» που τη χωρίζει από τα υπόλοιπα κόμματα, κυρίως από το δεύτερο.

Το πολιτικό τοπίο, για παράδειγμα, θα ήταν εντελώς διαφορετικό εάν η απόσταση ανάμεσα στο πρώτο και το -όποιο- δεύτερο κόμμα εμφανιζόταν μικρή, ανεξάρτητα από τις χαμηλές πτήσεις που καταγράφουν συνολικά οι σημερινές πολιτικές δυνάμεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν θα είχε την πολυτέλεια να ισχυρίζεται ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα τον πίστευε κανείς.

Με όλα όσα είπε και χθες, ο κ. Μητσοτάκης επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά ότι σπατάλησε τη σπάνια —αν όχι μοναδική εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια— ευκαιρία να αποδειχθεί ηγέτης μεγάλων πολιτικών τομών και υπερβάσεων σε όλα τα επίπεδα. Αντί γι’ αυτό, κατέληξε να μεθοδεύει μικροπολιτικές κουτοπονηριές, προκειμένου να κερδίσει λίγους ακόμη μήνες στην εξουσία και να διαπραγματευτεί την ασυλία της επόμενης ημέρας.

Ακόμη όμως και αυτή η τακτική, την οποία πλέον ακολουθεί ως μονόδρομο, εμπεριέχει τεράστιο ρίσκο και είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί μεγάλη παγίδα. Οι εκλογικές εξελίξεις ενδέχεται να μην εξελιχθούν καθόλου ευθύγραμμα, όπως ο ίδιος φαντάζεται. Διότι ποιος μπορεί να του εγγυηθεί ότι, ακόμη κι αν η ΝΔ αναδειχθεί πρώτο κόμμα -κάτι που με τα ισχύοντα δεδομένα μοιάζει πιθανότερο- στις δεύτερες εκλογές στις οποίες σχεδιάζει να οδηγήσει τη χώρα, το διάχυτο και διάσπαρτο αίτημα «να φύγει ο Μητσοτάκης» δεν θα βρει τελικά πολιτική έκφραση, ίσως και με δημοψηφισματικά χαρακτηριστικά, στο “απέναντι” πρόσωπο που θα αναδειχθεί μέσα από τις κάλπες;

Ο ΚΟΡΙΟΣ