ΜΙΣΟ εκατομμύριο ευρώ, όσο έξι ή επτά νέα ασθενοφόρα, για την Eurovision...

Manos Lambrakis Δεν παρακολούθησα χθες βράδυ την Eurovision. Δεν γνώριζα ούτε τα τραγούδια, δεν είδα ούτε τους ημιτελικούς, ούτε ποιος αποθε...

Manos Lambrakis
Δεν παρακολούθησα χθες βράδυ την Eurovision.
Δεν γνώριζα ούτε τα τραγούδια, δεν είδα ούτε τους ημιτελικούς, ούτε ποιος αποθεώθηκε μέσα σε σύννεφα καπνού, παλλόμενα βραχιόλια και ψηφιακές σημαίες.
Διάβασα απλώς σήμερα το πρωί στην ειδησιογραφία ποιος κέρδισε και πάτησα play στο τραγούδι της Βουλγαρίας.
Και μαζί με αυτό διάβασα και τα οικονομικά στοιχεία της ελληνικής συμμετοχής.
Και καμιά φορά οι αριθμοί είναι πιο αληθινοί από τους ανθρώπους. Γιατί οι άνθρωποι ξεχνούν· οι αριθμοί όχι.
Η ελληνική συμμετοχή της πέρυσι με την Κλαυδία διαβάζω κόστισε περίπου 402.000 ευρώ συνολικά.
Και από αυτά, τα 143.000 ευρώ ήταν μόνο το participation fee προς την EBU.
Εκατόν σαράντα τρεις χιλιάδες ευρώ μόνο για το δικαίωμα παρουσίας.
Για να ανάψει η σκηνή.
Για να ακουστεί η μουσική.
Για να περάσει για τρία λεπτά η Ελλάδα από τις γιγαντοοθόνες της Ευρώπης σαν φωτισμένο περίγραμμα ζωής.
Και τώρα, για τη φετινή συμμετοχή του Akylas στη , εγκρίθηκαν ήδη περίπου 200.000 ευρώ μόνο για τη σκηνική παραγωγή και παρουσίαση.
Πράγμα που σημαίνει ότι μαζί με participation fee, αποστολές, τεχνικά συνεργεία, διαμονές και όλο το λειτουργικό κόστος του θεάματος, και η φετινή συμμετοχή πρέπει να κινήθηκε περίπου στα ίδια επίπεδα.
Δηλαδή ξανά κοντά στο μισό εκατομμύριο ευρώ.
Μισό εκατομμύριο ευρώ.
Για τρία λεπτά φωτός επάνω σ’ ένα κουρασμένο εθνικό σώμα που φοβάται να κοιτάξει τον εαυτό του χωρίς μουσική υπόκρουση.
Και ξαφνικά όλα αποκτούν μια σχεδόν βιολογική αγριότητα.
Γιατί μόνο το participation fee των 143.000 ευρώ αντιστοιχεί περίπου σε δύο πλήρως εξοπλισμένα ασθενοφόρα ΕΚΑΒ.
Δύο οχήματα που μεταφέρουν πραγματικά σώματα.
Όχι εικόνες.
Όχι performances.
Όχι ευρωπαϊκή συγκίνηση σε ανάλυση 4Κ.
Δύο ασθενοφόρα που κάποια νύχτα θα μπορούσαν να φτάσουν νωρίτερα σε έναν άνθρωπο που δεν προλαβαίνει να αναπνεύσει.
Σε έναν ηλικιωμένο που περιμένει μόνος του σε χωριό.
Σε ένα παιδί στην άσφαλτο.
Σε μια μάνα που σφίγγει το στήθος της μέσα σε κουζίνα πολυκατοικίας.
Σε κάποιον που εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται τραγούδι αλλά χρόνο.
Λίγο ακόμη χρόνο.
Και το συνολικό κόστος μιας συμμετοχής κοντά στο μισό εκατομμύριο ευρώ αντιστοιχεί περίπου σε έξι ή επτά νέα ασθενοφόρα.
Έξι ή επτά πιθανότητες να μη σβήσει κάποιος περιμένοντας βοήθεια.
Αλλά οι κοινωνίες της παρακμής έχουν πάντα μια παράξενη σχέση με το φως.
Όσο περισσότερο κουράζονται, τόσο περισσότερο φωτίζονται.
Ανάβουν οθόνες, πυροτεχνήματα, σκηνές, slogans, εθνικά overlays.
Σαν να πιστεύουν ότι εάν δυναμώσει αρκετά ο φωτισμός, δεν θα φανούν οι ρωγμές στους τοίχους.
Η ύστερη Ρώμη είχε μονομάχους.
Η ύστερη Ελλάδα έχει τηλεοπτική ευφορία επιδοτούμενη από έναν λαό που δυσκολεύεται να πληρώσει ενοίκιο, ρεύμα και φάρμακα αλλά καλείται κάθε χρόνο να χρηματοδοτεί λίγα λεπτά ευρωπαϊκής ψευδαίσθησης για να αισθάνεται ότι ακόμη ανήκει κάπου.
Και το πιο τρομακτικό είναι ότι σχεδόν κανείς δεν αισθάνεται ενοχή.
Σχεδόν κανείς δεν σταματά έστω για μια στιγμή να σκεφτεί ότι πίσω από κάθε τέτοιο ποσό υπάρχουν σώματα που δεν πρόλαβαν.
Υπάρχουν άνθρωποι που περίμεναν περισσότερο απ’ όσο διαρκεί ένα τραγούδι της Eurovision.
Κι όμως η χώρα συνεχίζει.
Με φώτα.
Με κάμερες.
Με χειροκροτήματα.
Με χαμόγελα πολιτικών μπροστά σε μπλε οθόνες και γιγαντοπροβολές αισιοδοξίας.
Σαν να προσπαθεί απεγνωσμένα να μη μείνει μόνη με τη σιωπή της.
Γιατί η αλήθεια είναι πολύ πιο σκοτεινή απ’ όσο αντέχεται.
Μια κοινωνία που επενδύει τόσο ακριβά στην εικόνα της συνήθως έχει αρχίσει βαθιά μέσα της να χάνει την πίστη της στην ίδια τη ζωή.
Και όταν τελειώσει το show, όταν σβήσουν τα τελευταία φώτα πάνω από τη Βιέννη και διαλυθούν οι αποστολές μέσα στη νύχτα των αεροδρομίων, θα απομείνει πάλι η ίδια χώρα.
Οι άδειοι διάδρομοι των νοσοκομείων.
Οι εξαντλημένοι διασώστες.
Οι άνθρωποι που περιμένουν.
Και κάπου μακριά, μέσα στην πόλη, μια σειρήνα ασθενοφόρου να σκίζει το σκοτάδι προσπαθώντας να προλάβει έναν θάνατο που ίσως θα μπορούσε να είχε αργήσει λίγο ακόμη.