Ένας άνθρωπος που καταδικάσθηκε άδικα και αναπόδεικτα αποκλειστικά με βάση τις "ομολογίες" άλλων συγκατηγορουμένων του...

Δημήτρης Μπελαντής Ο Αλέκος Γιωτόπουλος και η Δημοκρατία που Εκδικείται ...

Δημήτρης Μπελαντής
Ο Αλέκος Γιωτόπουλος και η Δημοκρατία που Εκδικείται...
Η εξαναγκαστική επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στην φυλακή μετά από 24 εξοντωτικά χρόνια και λίγες ημέρες ελευθερίας, με πρωτοβουλία... του Αρείου Πάγου, και με την "Δημοκρατία να μην συγχωρεί",  ενώ ακόμη και με την ναζιστική Χρυσή Αυγή η Δημοκρατία τηρεί τον νόμο, ενώ ελάχιστοι πρωταίτιοι της χούντας δεν πέθαναν στο σπίτι τους, αποτελεί "ύβριν", πρωτοφανή σκοταδισμό και βαρβαρότητα. Όνειδος για την Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 
Ένας άνθρωπος που καταδικάσθηκε άδικα και αναπόδεικτα αποκλειστικά με βάση τις "ομολογίες" άλλων συγκατηγορουμένων του, οι οποίες συχνά αποσπάσθηκαν με "φυσική πίεση", για να το διατυπώσω ευγενικά (βλ. Σάββας Ξηρός στον Ευαγγελισμό τον Ιούλιο του 2002). Που εφαρμόστηκε πάνω του σαρωτικά η αρχή της συλλογικής ευθύνης και του αποδόθηκε αυθαίρετα η ηθική αυτουργία για ΟΛΕΣ τις ενέργειες της 17Ν.   
Ένας εξαιρετικά σεμνός και αξιοπρεπής άνθρωπος και αντιδικτατορικός αγωνιστής, που ούτε παρακάλεσε για τίποτε ούτε έβγαινε στις κάμερες κάθε λίγο ούτε ικέτευσε, πέρα από το αίτημα για αυτονόητα δικαιώματά του όπως το να σπουδάσει. 
Ένας άνθρωπος, τέλος, και ας το γράψουμε και αυτό που πέρα από ένα στιγμιαίο κίνημα του 2002-2004 (Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου) δεν είχε πίσω του όλα αυτά τα μολυβένια χρόνια ούτε την Αριστερά ούτε τον αντιεξουσιαστικό χώρο ούτε "βεντέτες" και δικηγόρους της Αριστεράς και των κινημάτων, ούτε κανένα ειδικό κίνημα για τα δικαιώματά του ή την απόλυσή του. Μόνος του, όρθιος, αξιοπρεπής μέσα στην έγκλειστη μοναξιά του. Όμορφος ηθικά και πολιτικά. 
Δεν εννοώ ότι όσοι από τους καταδικασμένους για την υπόθεση της 17Ν είχαν ένα κίνημα να διεκδικεί τα δικαιώματά τους έκαναν κάτι λάθος ή επιλήψιμο ή ότι αυτά τα κινήματα ήταν πολιτικά λάθος. Κάθε άλλο. Θα μείνω, όμως, πάντοτε με την εύλογη απορία γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη με τον Αλέκο Γιωτόπουλο, γιατί κανένα "αριστερό" κίνημα δικαιωμάτων ή αναρχικό ή ό,τι, δεν τον υποστήριξε. Γιατί ως αιχμάλωτος του κράτους παραδόθηκε από την Αριστερά και την αναρχία στην άγνοια και τη μοναξιά. Επειδή δεν συντήρησε μια ιδέα ή ένα σύμβολο ή μια φαντασίωση που δεν του αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα; Μάλλον γι' αυτό. Είναι επιζήμιο να αγνοείς τις φαντασιώσεις των ανθρώπων σε έναν μεταμοντέρνο κόσμο προσομοιώσεων. Και να αποφεύγεις το Θέαμα.