ΤΙ ΥΠΟΚΡΥΠΤΕΙ η σύγκρουση Βαξεβάνη – Μαραντζίδη...

Dimitris Tsirkas Η σύγκρουση Βαξεβάνη – Μαραντζίδη είναι η σύγκρουση του πρώην με τον νυν - του παλιού με τον νέο στενό σύμβουλο του Τσίπρα...

Dimitris Tsirkas
Η σύγκρουση Βαξεβάνη – Μαραντζίδη είναι η σύγκρουση του πρώην με τον νυν - του παλιού με τον νέο στενό σύμβουλο του Τσίπρα.
Ο Βαξεβάνης κατείχε αποκλειστικά τη θέση μέχρι το 2022, σε σημείο τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και οι δημοσιογράφοι της Αυγής να διαβάζουν το Documento για να μάθουν τα νέα του κόμματός τους.
Από το 2023 και έκτοτε, τη θέση καλύπτει ο Μαραντζίδης. Δική του πρόταση ήταν το άνοιγμα προς το κέντρο στις εκλογές του 23 και ακόμα περισσότερο σήμερα.
Η κόντρα τους είναι τόσο σφοδρή, όχι μόνο γιατί ανταγωνίζονται για την ίδια θέση . Αλλά και γιατί αντιπροσωπεύουν δύο τελείως διαφορετικές πολιτικές λογικές.
Ο Βαξεβάνης είναι άνθρωπος της σύγκρουσης και της λογικής της πλήρους κατίσχυσης επί του αντιπάλου – τη διαπλοκή – φλερτάροντας ώρες ώρες με το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», απέναντι σε φίλους και εχθρούς.
Ιδίως απέναντι σε φίλους που «λιποψυχάνε» μπροστά στον ιερό σκοπό.
Η εσωκομματική αντιπολίτευση στον Τσίπρα δεν πέρασε καλά από τις σελίδες του Documento μέχρι το 2022.
Ο Μαραντζίδης, βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της λογικής, τουλάχιστον στην τωρινή του φάση και όχι τότε που ήταν προωθημένος αξιωματικός του μνημονιακού στρατοπέδου – χονδρικά μέχρι το 2017.
Δανειζόμενοι από τη Σαντάλ Μουφ, θα λέγαμε ότι είναι πιο κοντά σε μια αγωνιστική αντίληψη της πολιτικής - πιο ήπιας, πιο συναινετικής - παρά σε μια ανταγωνιστική. Βλέπει πολιτικούς αντιπάλους και όχι πολιτικούς εχθρούς.
Με όρους διαφορετικών χαρακτήρων του καλύτερου φίλου του ανθρώπου - αν ο Βαξεβάνης είναι πίτμπουλ, ο Μαραντζίδης είναι λαμπραντόρ.
Ο Βαξεβάνης ταίριαζε στον Τσίπρα όταν η αίσθηση που κυριαρχούσε στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν το «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», εξ ου και λειτούργησε ως η δημοσιογραφική προμετωπίδα της τότε κυβέρνησης απέναντι στους αντιπάλους της, κυρίως με την υπόθεση Νοβάρτις και τις offshore της οικογένειας Μητσοτάκη.
Αυτό όπως γνωρίζουμε δεν πήγε πολύ καλά για τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μπορεί ο Σεν Ζυστ να έλεγε (δικαίως) ότι όποιος κάνει μισή επανάσταση σκάβει τον λάκκο του, αλλά ισχύει και πώς όποιος την κάνει χωρίς επαρκή όπλα, στρατό και σχέδιο μάχης πέφτει στον λάκκο που του σκάβουν οι άλλοι.
Ο Τσίπρας το αντιλήφθηκε αυτό – αν και κάπως αργά – και έκανε «διορθωτικές» κινήσεις, στην αρχή πιο ντροπαλά, τώρα τελευταία πιο αποφασιστικά. Η λογική του δεν είναι πλέον «να τους τελειώσουμε», αλλά «να τα βρούμε» - if you can’t beat them, join them, που λένε και στο χωριό μου.
Όχι βέβαια, ανοικτά, «μπροστά στα παιδιά», εδώ διατηρεί ακόμα μια συγκρουσιακή ρητορική, αλλά ξεθυμασμένη - μιλά για ολιγαρχία και καρτέλ, αλλά αποφεύγει να δώσει «ονόματα και διευθύνσεις».
Κοινώς, φταίει το (απρόσωπο) σύστημα. Plausible deniability που λένε στο άλλο μου χωρίο, από τη μεριά της μάνας μου.
Είναι με δυο λόγια πιο κοντά σε mood Μαραντζίδη, παρά Βαξεβάνη – να αράξουμε στη Βαλτετσίου και να κοιτάμε περιφρονητικά τη διμοιρία των ΜΑΤ έξω από τα γραφείο του ΠΑΣΟΚ, αλλά όχι και να αρχίσουμε να της πετάμε πέτρες και μολότοφ.
Αυτό όμως ο Βαξεβάνης δεν θέλει να το αποδεχτεί με τίποτα – σου λέει, έβαλε εκείνος το κεφάλι του στον ντορβά, πλακώθηκε με τους πάντες, φίλους και εχθρούς, κουβαλάει καμιά εικοσαριά μηνύσεις ως παράσημα – και τώρα τον πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα;
Έφτασε μέχρι να ζητήσει συγγνώμη από τον Βενιζέλο για τη Νοβάρτις.
Και όχι απλώς τον πετάει, αλλά παίρνει δίπλα του τον Μαραντζίδη of all people!
Είναι σαν να σε χωρίζει το αίσθημά σου - εσένα το γνήσιο, λαϊκό, πλην όμως αθυρόστομο, παιδί - για εκείνο τον καθωσπρέπει χλεχλέ από τα Βόρεια Προάστια.
Ξεχνά, ωστόσο, ότι αυτός είναι ο ρόλος (και η συχνά η μοίρα) των κονσιλιέρι.
Να είναι δίπλα στον αρχηγό, να τον συμβουλεύουν, να τρώνε τα χτυπήματα αντί για εκείνον, αλλά αν φτάσει ο κίνδυνος πολύ κοντά του ή αν αλλάξουν τα πράγματα, τότε θα τους πετάξει χωρίς δεύτερη σκέψη για να σώσει τον εαυτό του.
It comes with the job, που λένε στο τρίτο χωριό μου, από τη μεριά της γιαγιάς μου.
Εδώ ο Μητσοτάκης πέταξε εκτός τον πιο στενό σύμβουλο και ανιψιό του και τον έστειλε να δέρνεται με τον κουμπάρο της αδερφής του στις κερκίδες του ΟΑΚΑ.
Έτσι, ο πρώην κονσιλιέρι γυρνά τώρα πικραμένος και εξοργισμένος και καταγγέλλει τον πρώην αρχηγό του όπου σταθεί και όπου βρεθεί, μαζί με τον νέο του κονσιλιέρι - που είναι «μπήξε» «δείξε» - μέχρι και «μισθοδοτούμενος από τις Βρετανικές Υπηρεσίες και το Foreign Office»!
Όσοι έχουν περάσει δύσκολους χωρισμούς καταλαβαίνουν. Ωστόσο, ελάχιστοι τον συμπονούν.
Αφενός διότι ο προδομένος έχει δημιουργήσει - λόγω χαρακτήρα και προηγούμενης δράσης - πολλούς εχθρούς.
Αφετέρου, οι περισσότεροι (πρώην) φίλοι του ακολούθησαν τον αρχηγό – όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις - και τώρα εξοργίζονται με τις "ανοιίκειες" επιθέσεις του εναντίον του.
Ο Μαραντζίδης από την άλλη απαντά, εύλογα, με δικαστήρια – ε ρε μηνύσεις που θα πέσουν...
Κάνει όμως και μια περίεργη σύνδεση – λέει ότι ο ισχυρισμός ότι ο ίδιος είναι «πράκτορας» των Βρετανών μπορεί να δώσει το πρόσχημα σε κάποιους άλλους με ΕΥΠ και Predator στα χέρια τους, να παρακολουθήσουν τον Αλέξη, του οποίου είναι σύμβουλος.
Ίσως επειδή μεταπήδησε πολύ απότομα από το ακραίο κέντρο στην «ελασίτικη» αριστερά, ξέχασε ότι η συνεργασία – πραγματική ή φέικ - με μυστικές υπηρεσίες συμμάχων χωρών (ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ, Γερμανία κλπ), δεν είναι πρόβλημα, αλλά ευλογία για έναν πολιτικό που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στα δημόσια πράγματα της χώρας.
Αυτές οι μυστικές υπηρεσίες είναι δικές τους και δικές μας!
Πρόβλημα είναι μόνο η συνεργασία με τις μυστικές υπηρεσίες του Άξονα του Κακού (Ιράν, Ρωσία, Κίνα κλπ.).
Γενικά δεν θα πλήξουμε μέχρι τις εκλογές, Μπορεί να μην παράγουμε πολιτική ουσία, παράγουμε όμως περισσότερο πολιτικό θέαμα από όσο μπορούμε να καταναλώσουμε.