ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ της εξουσίας έλειπε μόνο ο… Λιγνάδης

Κοιτάζοντας το σαββατιάτικο κάδρο της Επιδαύρου, δύσκολα δεν θα σκεφτόταν κανείς ότι έλειπαν ελάχιστοι από το παλιό πολιτιστικό σύμπαν εξο...

Κοιτάζοντας το σαββατιάτικο κάδρο της Επιδαύρου, δύσκολα δεν θα σκεφτόταν κανείς ότι έλειπαν ελάχιστοι από το παλιό πολιτιστικό σύμπαν εξουσίας. Ίσως μόνο ένας. Και το όνομά του έρχεται ασυναίσθητα στο μυαλό: Λιγνάδης.



Όχι φυσικά ως πρόσωπο της βραδιάς, αλλά ως φάντασμα μιας ολόκληρης εποχής όπου πολιτισμός, εξουσία, προστασία και συγκάλυψη συνυπήρξαν με τρόπο που δύσκολα ξεχνιέται. Αυτή η απουσία συμπυκνώνει μια μνήμη που δεν έχει σβήσει και υπενθυμίζει ότι πίσω από το λαμπερό πολιτιστικό κάδρο υπάρχει συχνά και ένα σκοτεινότερο υπόστρωμα…



Κατά τα λοιπά, η εικόνα ήταν πλήρης. Ο Κυριάκος, η Μαρέβα και η Μενδώνη, πρόσωπα του πολιτικού και θεσμικού πυρήνα της εξουσίας στις πρώτες σειρές , στην αναβίωση της ιστορικής Μήδειας. Χαμόγελα, χαλαρές συνομιλίες, οικειότητα, πέτρα, αισθητική αρτιότητα. Το κάδρο ήταν σχεδόν κινηματογραφικό και ασφαλώς όχι τυχαίο. Γιατί στην Επίδαυρο δεν ανεβαίνουν μόνο παραστάσεις αλλά και παρουσίες…



Η εξουσία ανέκαθεν αγαπούσε να φωτογραφίζεται δίπλα στον πολιτισμό. Όχι μόνο επειδή αυτό αποπνέει καλλιέργεια. Αλλά επειδή και ειδικά χώροι όπως η Επίδαυρος προσφέρουν κάτι ανεκτίμητο, τη συμβολική νομιμοποίηση. Για λίγες ώρες, η πολιτική εξουσία δεν μοιάζει απλώς κυβερνητική. Μοιάζει σχεδόν ιστορική…



Την ίδια στιγμή, λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Ζάππειο, εκτυλισσόταν μια δεύτερη παράσταση πολύ πιο αποκαλυπτική. Ένα ολοκαίνουργιο αμφιθέατρο, στημένο με τυμπανοκρουσίες για το νέο φεστιβάλ, ξηλωνόταν σχεδόν αμέσως μόλις στήθηκε. Ένα σκηνικό εντυπώσεων που δεν άντεξε ούτε μία ημέρα. Και κάπου εκεί η ειρωνεία γίνεται αδυσώπητη.



Δεν πρόκειται για σύμπτωση εικόνων. Είναι σχεδόν πολιτική αλληγορία. Η Επίδαυρος συμβολίζει αυτό που η εξουσία θέλει να δείχνει για τον εαυτό της: κύρος, σοβαρότητα, ιστορικό βάθος. Το Ζάππειο, αντιθέτως, θυμίζει αυτό που συχνά προσπαθεί να κρύψει: προχειρότητα, υπερβολική επικοινωνία και κατασκευές που δεν αντέχουν στην επαφή με την πραγματικότητα. Το ένα παράγει αφήγημα. Το άλλο αποκαλύπτει την αλήθεια.



Από τη μία, η τέλεια εικόνα: Μητσοτάκης, Μαρέβα και Μενδώνη στην Επίδαυρο, ανάμεσα στην Ιστορία και στην υψηλή τέχνη. Από την άλλη, η πραγματικότητα του επιτελικού κράτους: επικοινωνιακή υπερπαραγωγή και δομές που καταρρέουν πριν καν χρησιμοποιηθούν.



Η μεγάλη ειρωνεία είναι και η ίδια η Μήδεια. Ένα έργο οργής, ρήξης και κατάρρευσης κάθε βεβαιότητας. Ένα έργο όπου κάτω από την επιφάνεια της τάξης βράζει το χάος. Κάπως σαν τη χώρα. Πάνω στη σκηνή η τραγωδία. Κάτω από τη σκηνή η δημόσια εικόνα. Και στο Ζάππειο, η πραγματικότητα να γκρεμίζει κυριολεκτικά το σκηνικό…



Τελικά αυτό είναι το πιο ακριβές πορτρέτο της εποχής Μητσοτάκη. Μια εξουσία που επενδύει με εντυπωσιακή συνέπεια στο κάδρο, στην εικόνα, στη σκηνοθεσία της κανονικότητας. Μόνο που κάποια στιγμή η πραγματικότητα παύει να συνεργάζεται με το σενάριο και τότε αρχίζει το ξήλωμα…