Η αξία της ήττας! Γιατί ο Παζολίνι αποκήρυξε τον Παζολίνι...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας « Νομίζω ότι είναι απαραίτητο να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές για την αξία της ήττας, τη διαχείρισή της, την α...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Νομίζω ότι είναι απαραίτητο να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές για την αξία της ήττας,
τη διαχείρισή της, την ανθρωπιά που πηγάζει από αυτήν...»
Πιερ Πάολο Παζολίνι...

Με την ευκαιρία των πολιτικών εκλογών της 15ης Ιούνη 1975*, τις εκλογές που αποτέλεσαν ένα σεισμικό πολιτικό γεγονός, με μια τεράστια νίκη για την αριστερά, ο Poeta Vate ("Προφήτης Ποιητής") έγραψε ένα σύντομο σημείωμα με θέμα την ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ του έργου του "Τριλογία της Ζωής"** (Trilogia della vita):

Αποκήρυξη της "Τριλογίας της Ζωής", 15 Ιούνη 1975
«Πιστεύω ότι, πρώτα και κύρια, δεν πρέπει ποτέ, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να φοβόμαστε την εκμετάλλευση από εκείνους που βρίσκονται στην εξουσία και τον πολιτισμό τους. Πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν να μην υπάρχει αυτή η επικίνδυνη πιθανότητα. Αυτό που έχει πάνω απ' όλα σημασία είναι η ειλικρίνεια και η αναγκαιότητα αυτού που πρέπει να ειπωθεί. Δεν πρέπει να το προδώσουμε αυτό με κανέναν τρόπο, πόσο μάλλον να σιωπούμε διπλωματικά, από προκατάληψη.
Αλλά πιστεύω επίσης ότι, στη συνέχεια, πρέπει κανείς να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσει πόσο έχει εκμεταλλευτεί, ενδεχομένως, την ενοποιητική δύναμη. Έτσι, αν η ειλικρίνεια ή η αναγκαιότητα κάποιου έχει υποταχθεί και χειραγωγηθεί, νομίζω ότι πρέπει να έχει το θάρρος να την απαρνηθεί.
Απαρνιέμαι την 'Τριλογία της Ζωής', αν και δεν μετανιώνω που την έφτιαξα. Δεν μπορώ να αρνηθώ την ειλικρίνεια και την αναγκαιότητα που με ώθησαν να αναπαραστήσω τα σώματα και το αποκορύφωμά τους σύμβολό: το σεξ.
Αλλά ας μην περάσει από το μυαλό σ' όσους επέκριναν, είτε με λύπη είτε με περιφρόνηση, την 'Τριλογία της Ζωής' να σκεφτούν ότι η αποκήρυξή μου οδηγεί στα "καθήκοντά" τους.
Εν ολίγοις, ήρθε η ώρα ν' αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα: πού με οδηγεί η Αποκήρυξη της Τριλογίας μου;
Με οδηγεί στην προσαρμογή.
Έτσι προσαρμόζομαι στην υποβάθμιση και αποδέχομαι το απαράδεκτο. Κάνω ελιγμούς για να αναδιατάξω τη ζωή μου. Ξεχνάω πώς ήταν τα πράγματα πριν. Τα αγαπημένα πρόσωπα του χθες αρχίζουν να κιτρινίζουν. Το παρόν απλώνεται μπροστά μου, αργά, χωρίς εναλλακτικές»

Η 'Αποκήρυξη' βρίσκει τον Παζολίνι να δίνει σκληρές μάχες εναντίον των συντρόφων του που διεκδικούσαν "δικαιώματα ομοφυλόφιλων". Ομοφυλόφιλος ο ίδιος θεωρούσε πως ένας προοδευτικός άνθρωπος δεν έπρεπε ούτε κατά διάνοια να ζητάει από το κράτος θεσμοθέτηση της σεξουαλικής του προτίμησης: Τι πιο αντιδραστικό να ζητάς το κράτος να βλέπει από την κλειδαρότρυπα της κρεβατοκάμαρά σου.
Ασκεί την επίθεση στους "μακρυμάλληδες": Μόδα καταναλωτισμού τα μακρυά μαλλιά, μόδα ο "αντιφασισμός"...
Μέσω της αποκήρυξης, ο Παζολίνι επανεξετάζει συνεχώς τον εαυτό του και εξυμνεί μια ιδεαλιστική φιλοδοξία για αναγέννηση. Τα δικά του λόγια το εξηγούν αυτό.
Για τον Παζολίνι, η αποκήρυξη δεν ήταν απλώς ένα ρητορικό τέχνασμα, ένα τέχνασμα για τη συνεχή επιδίωξη διαμάχης (και εξωφύλλου), ακόμη και με τον εαυτό του, αλλά μάλλον ένας θεμελιώδης, δομικός εκφραστικός πόρος.
Η ανάκληση ανατρέχει στο εσωτερικό σύμπαν του Παζολίνι, που αποτελείται από συνεχή έρευνα, συλλογισμό και προωθητικές ενέργειες, αλλά και μάχες οπισθοφυλακής, στις οποίες η μορφή, ο τρόπος και η ποιητική του βρίσκονταν σε μια διαρκή κατάσταση αναταραχής.

«Η αξία της ήττας
Νομίζω ότι είναι απαραίτητο να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές για την αξία της ήττας, τη διαχείρισή της, την ανθρωπιά που πηγάζει από αυτήν.
Να οικοδομήσουμε μια ταυτότητα ικανή να αισθανθεί μια κοινή μοίρα, όπου μπορεί κανείς να αποτύχει και να ξεκινήσει ξανά χωρίς να επηρεάζεται η αξία και η αξιοπρέπεια. Να μην γίνει αγκωνάρι κοινωνικής ενόχλησης. Να μην περνάει πάνω από τα πτώματα των άλλων για να βγει πρώτος.
Σ' αυτόν τον κόσμο των χυδαίων και ανέντιμων νικητών, των ψεύτικων και καιροσκοπικών καταχραστών, των ανθρώπων του φαίνεσθαι, που καταλαμβάνουν την εξουσία, που κλέβουν το παρόν, πόσο μάλλον το μέλλον, από όλους τους νευρωτικούς της επιτυχίας του φαίνεσθαι και του γίγνεσθαι.
Σ' αυτή την ανθρωπολογία του νικητή προτιμώ πολύ τον ηττημένο.
Είναι μια άσκηση που μου δουλεύει καλά και με συμφιλιώνει με τα ιερά μου λίγα».
Πιερ Πάολο Παζολίνι

Κι ο μεγάλος κομμουνιστής διανοούμενος, ο "προφητικός ποιητής" Πιερ Πάολο Παζολίνι τα "είδε" πολλά χρόνια πριν:
«Ένας νέος φασισμός δημιουργείται στη θέση του παλαιού κληρικό-φασισμού, ένας τεχνητός φασισμός ο οποίος θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνον υπό τον όρο να ονομάζεται αντιφασισμός.
Προφητεύω την εποχή όπου αυτή η νέα δύναμη θα χρησιμοποιήσει τα ελευθεριακά σας λόγια για να δημιουργήσει μια νέα θεσμική εξουσία, να δημιουργήσει μια νέα Ιερά Εξέταση, να δημιουργήσει μια νέα συμμόρφωση [κομφορμισμό] και κληρικοί της θα είναι κληρικοί της αριστεράς.
Η σημαία των "ατομικών δικαιωμάτων" θα χρησιμοποιηθεί για την κατάργηση των "κοινωνικών δικαιωμάτων".
Η "ηδονιστική ιδεολογία" είναι ένα "πλαίσιο ψεύτικης ανοχής και ψευδούς λαϊκισμού"...
Οι προοδευτικοί διανοούμενοι, μέσω των δικών σας επιτυχιών σας [των Ριζοσπαστών], το ακανόνιστο πάθος σας για την ελευθερία έχει κωδικοποιηθεί, έχει αποκτήσει την βεβαιότητα της συμμόρφωσης [κομφορμισμού]...
Σας παρουσιάζω τον χειρότερο κίνδυνο... ένα νέο καθεστώς... Αυτή η εξουσία ετοιμάζεται εκ των πραγμάτων να προσλάβει τους προοδευτικούς διανοούμενους ως τους δικούς της κληρικούς. Κι αυτοί έχουν ήδη δώσει μια αόρατη συγκατάθεση σε τέτοια αόρατη εξουσία εισπράττοντας μία αόρατη ταυτότητα μέλους...
Ένας νέος κατασκευασμένος φασισμός που ονομάζεται αντιφασισμός. Ενίσχυση των κοινωνικών σχέσεων που έγιναν αμετάβλητα "από ένα πλαίσιο ψεύτικης ανοχής και ψευδούς λαϊκισμού: δηλαδή ψευδούς συνειδητοποίησης ατομικών δικαιωμάτων"...»
Pier Paolo Pasolini, Συνέδριο Ριζοσπαστών, Νοέμβρης 1975

Στις 10 Ιούνη 1974 γράφει ο Προφητικός Ποιητής: «Η δύναμη της κοινωνίας του καταναλωτισμού έχει ξεπεράσει τον φασισμό ως προς την ικανότητά της για επιδοκιμασία, στην ικανότητά της να καταστρέφει τους ανθρώπους και τις ιδιαίτερες πραγματικότητες.
Ο αληθινός φασισμός είναι ο πολιτισμός της κατανάλωσης.
Πιστεύω, πιστεύω βαθιά, ότι ο αληθινός φασισμός είναι αυτό που οι κοινωνιολόγοι αποκάλεσαν εύστοχα "καταναλωτική κοινωνία". Ένας ορισμός που φαίνεται αβλαβής, καθαρά ενδεικτικός. Και αντιθέτως όχι. Αν παρατηρήσει κανείς καλά την πραγματικότητα, και πάνω απ' όλα γνωρίζει να διαβάζει γύρω από αντικείμενα, το τοπίο, στον πολεοδομικό σχεδιασμό και, πάνω απ' όλα, στους ανθρώπους, βλέπει ότι τα αποτελέσματα αυτής της ανέμελης καταναλωτικής κοινωνίας είναι τα αποτελέσματα μιας δικτατορίας, ενός αληθινού κι επακριβώς φασισμού»

Κι η ευθεία επίθεσή του στους λεγόμενους "διανοούμενους":

«Η μάζα των διανοουμένων που μετατόπισε τον αγώνα υπέρ των ατομικών δικαιωμάτων,

εντάσσοντας τον έτσι στον προοδευτικό κώδικα, ή στον κομφορμισμό της αριστεράς,

δεν κάνει τίποτα άλλο παρά το παιχνίδι εξουσίας:

όσο περισσότερο ο προοδευτικός διανοούμενος είναι φανατικά πεπεισμένος

για την αγαθότητα της δικής του συμβολής στην υλοποίηση των ατομικών δικαιωμάτων,

τόσο περισσότερο, κατ 'ουσίαν, αυτός αποδέχεται τη σοσιαλδημοκρατική λειτουργία

που του επιβάλλει η εξουσία, καταργώντας, μέσω της πλασματικής και

συσσωρευμένης υλοποίησης των ατομικών δικαιωμάτων, κάθε πραγματική διαφορετικότητα. Επομένως, αυτή η εξουσία προσλαμβάνει τους προοδευτικούς διανοούμενους ως δικούς της κληρικούς. Κι αυτοί έχουν ήδη δώσει σ' αυτή την αόρατη δύναμη μια αόρατη συναίνεση... κερδίζοντας στην τσέπη τους μια αόρατη ταυτότητα»

Pier Paolo Pasolini (5 Μάρτη 1922 – 2 Νοέμβρη 1975)

2 Νοέμβρη 2019 (πριν 7 χρόνια) 👉 Στην "αριστερά" των τραπεζιτών μνημονεύουν τον κομμουνιστή "Poeta Vate"... αλλά ποτέ τις παρακαταθήκες του

«Οι ανάγκες που εισήγαγε ο παλιός καπιταλισμός ήταν ουσιαστικά πολύ παρόμοιες με τις βασικές ανάγκες. Όμως, οι  ανάγκες που μπορεί να εισάγει ο νέος καπιταλισμός, είναι εντελώς και απόλυτα άχρηστες και τεχνητές.
Να λοιπόν γιατί, μέσω αυτών, ο νέος καπιταλισμός δεν θα αρκούταν μόνο στο να αλλάξει ιστορικά, έναν τύπο ανθρώπου: αλλά θα συνέχιζε αλλάζοντας την ίδια την ανθρωπότητα.
Πρέπει να προστεθεί ότι ο καταναλωτισμός μπορεί να δημιουργήσει αμετάβλητες "κοινωνικές σχέσεις", τόσο με τη δημιουργία, στη χειρότερη περίπτωση, στη θέση του παλιού "κληρικού-φασισμού" ένα νέο "τεχνητό-φασισμό", που θα μπορούσε να υλοποιηθεί μόνον υπό τον όρο να ονομάζεται αντιφασισμός· όπως είναι πλέον περισσότερο πιθανό, δημιουργώντας μέσα στο πλαίσιο της ηδονιστικής του ιδεολογίας, ένα πλαίσιο ψευδούς ανεκτικότητας και ψευδούς λαϊκισμού: χρησιμοποιώντας μια αυταπάτη ψευδαίσθησης, δηλαδή τα ατομικά δικαιώματα.
Και στις δύο περιπτώσεις ο χώρος της πραγματικής επαναστατικής διαφορετικότητας θα περιορίζεται στην ουτοπία, ή στην ανάμνηση: περιορίζοντας συνεπώς τη δράση των μαρξιστικών κομμάτων σε μια σοσιαλδημοκρατική λειτουργία, αναφορικά με την ιστορική οπτική, παντελώς νέα.
Ως εκ τούτου, πρέπει να αγωνιστούμε για τη διατήρηση όλων των μορφών, των εναλλακτικών και υποδεέστερων του πολιτισμού.
Καθόσον, περισσότερο να είναι πεισμένος με φανατισμό ο προοδευτικός διανοούμενος για τα αγαθά της συνεισφοράς του στην κατάκτηση ατομικών δικαιωμάτων, ώστε ουσιαστικά αυτός να αποδέχεται τη σοσιαλδημοκρατική λειτουργία που επιβάλλει σ' αυτόν η εξουσία, με την ψευδή δημιουργία ατομικών δικαιωμάτων απέναντι στη διαφορετική πραγματικότητα.»

* Ιταλία, τα εκλογικά αποτελέσματα της ιταλικής αριστεράς (με σφυροδρέπανο στο σύμβολό τους) και προοδευτικών κομμάτων (σοσιαλδημοκράτες, ρεπουμπλικάνοι) στις εκλογές της 15ης Ιούνη 1975:

Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας 33,46% και 247 έδρες

Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας 11,97% και 82 έδρες

Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας (Partito Socialista Democratico Italiano) 5,61% και 36 έδρες

Ρεπουμπλικανικό Κόμμα Ιταλίας (Partito Repubblicano Italiano) 3,17% 19 έδρες

Προλεταριακή Δημοκρατία (Democrazia Proletaria) 0,89% και 4 έδρες

Κόμμα Προλεταριακής Ενότητας για τον Κομουνισμό (Partito di Unità Proletaria per il Comunismo) 0,48% και 4 έδρες

Σύνολο εδρών για τα δύο σώματα (Βουλή και Γερουσία) 720. Βρισκόμαστε ακόμη στην περίοδο όπου στην Ιταλία είχε απόλυτη ισχύ το Σύνταγμα που γράφτηκε από τους αγωνιστές του ιταλικού ΕΑΜ (Εθνική Αντίσταση) και απαιτούσε πλήρη κι ανόθευτη απλή αναλογική, όχι μόνον για την Βουλή και την Γερουσία, αλλά και στις εκλογές στην Αυτοδιοίκηση (Περιφέρεια, Επαρχία, Δήμοι). Τα Περιφερειακά, Επαρχιακά, Δημοτικά κοινοβούλια (σήμερα τα γνωρίζουμε ως Συμβούλια) που όμως δεν εξέλεγαν απευθείας Περιφερειάρχες, Έπαρχους, Δημάρχους, αλλά είχαμε την αντίστοιχη διαδικασία σχηματισμού κυβέρνησης κι εκλογή πρωθυπουργού: στα αντίστοιχα κοινοβούλια σχηματιζόταν προγραμματικές συμμαχίες μεταξύ των παρατάξεων κι αναδείκνυαν τον κοινό τους υποψήφιο για Περιφερειάρχη, Έπαρχο, Δήμαρχο. Όλα αυτά πριν την "δημοκρατική" ευρωπαϊκή ενοποίηση για το δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της λεγόμενης "Ευρωπαϊκής Ένωσης", όπου για το "καλό των λαών" έχουμε όριο εισόδου στη βουλή κι ακόμη χειρότερο ένα νέο κόμμα πρέπει να καταθέσει 36.750 υπογραφές επικυρωμένες από δημόσια αρχή, σε κάθε εκλογική Περιφέρεια για να επιτραπεί η κάθοδος στις εκλογές.
Υ.Γ. Σημείωση για να μπορεί κάποιος ν' αναλογιστεί το είδος της σημερινής αστικής "δημοκρατίας" το 2026, αλλά και πως αντιμετωπίζει η ελληνόφωνη ιμπεριαλιστική αριστερά τα ζητήματα εκλογικής αντιπροσώπευσης, ειδικότερα το «Σχέδιο Αριστοτέλης», την δήθεν ριζική μεταρρύθμιση για την Τοπική Αυτοδιοίκηση με σύνθημα «Ισχυρή Τοπική Αυτοδιοίκηση, Ισχυρή Δημοκρατία» που πρώτος παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας, ο κύριος εκπρόσωπος της ελληνόφωνης ιμπεριαλιστικής αριστεράς και ο πιο ακραίος σιωνιστής πρωθυπουργός της χώρας (όχι πως υπολείπονται τα άλλα κόμματα της Νατοϊκής υποτέλειας, αριστερά, δεξιά και νέα "φρούτα" κόμματα/κινήματα άνευ ιδεολογίας)...

** Η "Τριλογία της Ζωής" του Πιερ Πάολο Παζολίνι είναι ένα κινηματογραφικό τρίπτυχο γυρισμένο μεταξύ 1971 και 1974, που αποτελείται από τις ταινίες: "Το Δεκαήμερο" (Il Decameron, 1971), "Οι Ιστορίες του Καντέρμπουρι" (I racconti di Canterbury, 1972) και "Χίλιες και Μία Νύχτες" (Il fiore delle Mille e una notte, 1974).
Η Αποκήρυξη του έργου του από τον ίδιο, με την  περίφημη "Αποκήρυξη της Τριλογίας" ήταν αποτέλεσμα της βίαιας εισόδου της εμπορευματοποίησης της ζωής με την τηλεόραση και τον άκρατο καταναλωτισμό που προωθούσε ο "ευρωπαϊκός πολιτισμός". Κατανόησε πως η αγνότητα του λαού καταστρέφεται από τη νέα δύναμη της κατανάλωσης.

Σημ. Οι παραπάνω σκέψεις στοχεύουν στην ανάδειξη της «Αξίας της ήττας» κι "ένοχος" ο Αλέξανδρος Τσίγγος με το πλήρες κι αναλυτικό κείμενο του 👉 Απονομή δικαιοσύνης, το κόμμα Καρυστιανού... Το σύστημα δεν φοβάται τα καινούργια κόμματα, τα χρειάζεται!

Επίσης, ένοχος χωρίς εισαγωγικά είναι το σάπιο διεφθαρμένο σύστημα (παλιά και νέα κόμματα/κινήματα), που διαπιστώνει κι αποδέχεται το «υπαρξιακό ζήτημα της Ελλάδας», που καθιέρωσε ο Ρούντι Ρινάλντι, αλλά με γενικόλογες αερολογίες αποσιωπούν, φιμώνουν, σιωπούν ένοχα να ψελλίσουν για Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία, και φυσικά γιατί η 'Ελλάδα' είναι ένα οικόπεδο -ούτε χώρα, ούτε πατρίδα- για ορισμένους ανομολόγητους λόγους:
- Γ' Μνημόνιο (ν. 4336/2015, ΦΕΚ Α 94), την "θεσμοθετημένη" κατοχή υπηρεσία
- Την κατοχή από τη λεγόμενη "Ευρωπαϊκή Ένωση", στο έργο της ελληνόφωνης "βουλής", στην ανέφικτη οικονομική,  παραγωγική, και πολιτιστική  ανάπτυξη
- Τη Νατοϊκή υποδούλωση με τις στρατιωτικές βάσεις και την ενεργή συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους εναντίον του Ιράν, της Ρωσίας, της Υεμένης, του Λιβάνου μαζί με την Γενοκτονία/Εθνοκάθαρση της Γάζας και της Δυτικής Όχθης από το εβραιοσιωνιστικό καθεστώς των βρεφοκτόνων...

«Δεν θα μπορέσουν να ψεύδονται αιωνίως.
Θα πρέπει αργά ή γρήγορα να λογοδοτήσουν στη λογική με λογική,
στις ιδέες με ιδέες, στο συναίσθημα με συναίσθημα.
Και τότε θα σιωπήσουν: το κάστρο των εκβιασμών τους.
της βίας και των ψεμάτων θα καταρρεύσει»
Πιέρ Πάολο Παζολίνι

Επειδή η φίμωση κι η λογοκρισία από το 4ο Ράιχ είναι σκληρή κι αμείλικτη, ειδικότερα σήμερα με την εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη και θα εντείνεται καθημερινά... όσοι κι όσες θέλουν, μπορούν ν' ακολουθούν... Για να μην "χαθούμε" θα βρισκόμαστε στο Telegram 👉 ΕΔΩ