Varkiza Resort: από την ανεμελιά στο… premium μπάνιο

Maria Nikolopoulou Varkiza Resort: από την ανεμελιά στο… premium μπάνιο Επισκέπτομαι την κεντρική παραλία της Βάρκιζας ήδη από τον Μάιο του ...

Maria Nikolopoulou
Varkiza Resort: από την ανεμελιά στο… premium μπάνιο
Επισκέπτομαι την κεντρική παραλία της Βάρκιζας ήδη από τον Μάιο του 1987, αδιάλειπτα, κάνοντας πάνω από 100 μπάνια κάθε σεζόν.
Με άλλα λόγια, την έχω γνωρίσει σε όλες της τις εκδοχές.
Την πρόλαβα όταν ήταν μια απλή, παραδοσιακή οργανωμένη δημοτική ή κρατική πλαζ του ΕΟΤ, με τα απολύτως απαραίτητα για ένα μπάνιο. Την έζησα στις μεγάλες της δόξες, από το 2004 και μετά, όταν δημιουργήθηκε το Yabanaki, αλλά και στα χρόνια της παρακμής, ιδιαίτερα εκείνα του Covid.
Για δεκαετίες, όμως, η πλαζ έσφυζε από ζωή.
Ήταν συνώνυμο της ξενοιασιάς, της ανεμελιάς και εκείνης της υπέροχης καλοκαιρινής αίσθησης που σε έκανε να λες:
«Πάμε για μπάνιο».

Χωρίς Excel.
Χωρίς οικονομική μελέτη.

Χωρίς να χρειάζεται να πάρεις πρώτα έγκριση από το λογιστήριο του σπιτιού.
Το 2023 η πλαζ ανακαινίστηκε ξανά.
Τρία καλοκαίρια αργότερα, αυτό που παρατηρώ είναι μια εντυπωσιακά μικρότερη επισκεψιμότητα — τουλάχιστον από Έλληνες.
Και, ομολογώ, υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό σε αυτό.
Πλέον δεν αγχώνεσαι αν θα βρεις parking.
Ούτε αν θα βρεις ξαπλώστρα.
Όποια ημέρα και όποια ώρα κι αν πας, υπάρχει άφθονος χώρος.
Η αγωνία του παρελθόντος, λοιπόν, λύθηκε.
Απλώς λύθηκε με έναν μάλλον πρωτότυπο τρόπο: κάνοντας το μπάνιο τόσο ακριβό, ώστε να μη χρειάζεται πλέον να στριμώχνεσαι για να το απολαύσεις.
Η κατάσταση σήμερα έχει περίπου ως εξής:
1. Parking: 5 € για όλη την ημέρα.
Οι μπάρες μπήκαν και το parking απέκτησε πλέον την αίγλη οργανωμένου χώρου στάθμευσης.
Μόνο που, στη Β΄ είσοδο, θα ήταν χρήσιμο να οργανωθεί και κάτι ακόμη: μια στοιχειώδης καθαριότητα. Πεταμένα κλαδιά και ξερά χόρτα βρίσκονται παντού.
2. Είσοδος: 7 € τις καθημερινές και 12 € Σαββατοκύριακα και αργίες.
Γιατί, ως γνωστόν, το θαλασσινό νερό είναι διαφορετικό το Σάββατο.
Ο ήλιος φωτίζει περισσότερο την Κυριακή.
Και η άμμος, στις αργίες, προφανώς αποκτά χαρακτηριστικά πολυτελούς φυσικού προϊόντος.
3. Ξαπλώστρες: 30 € το σετ στην πρώτη σειρά και 20 € από τη δεύτερη και πίσω.
Και μάλιστα ακόμη κι αν είσαι μόνος πελάτης.
Οι ξαπλώστρες, κατά την ταπεινή μου άποψη, δεν είναι ιδιαίτερα βολικές, καθώς είναι εξαιρετικά χαμηλές.
Αν μάλιστα έχεις την ατυχία να αντιμετωπίζεις κάποιο μυοσκελετικό ή ορθοπεδικό πρόβλημα, το «σηκώνομαι από την ξαπλώστρα» παύει να είναι μια απλή καθημερινή κίνηση και μετατρέπεται σε δοκιμασία φυσικής κατάστασης.
4. Οι υποδομές και η καθαριότητα παραμένουν υποτυπώδεις.
Στην Α΄ είσοδο, για παράδειγμα, ξηλώθηκαν τα ντους και πλέον δεν υπάρχει ούτε μία βρύση για να ξεπλύνεις τα πόδια σου φεύγοντας.
Τα υπόλοιπα ντους είναι διάσπαρτα και αρκετά από αυτά είναι ήδη εκτός λειτουργίας.
Και δυστυχώς το ίδιο δεν μπορεί να πει κανείς ότι συμβαίνει μόνο με τα ντους.
Η καθαριότητα στις τουαλέτες και στους κοινόχρηστους χώρους δεν είναι αυτή που θα περίμενε κανείς από μια παραλία που θέλει να παρουσιάζεται ως οργανωμένη και «premium».
Και επειδή μιλάμε για παραλία και όχι για νυχτερινό κέντρο, υπάρχει και ένα ακόμη παράδοξο.
Η μουσική.
Δύο διαφορετικά beach bars παίζουν ταυτόχρονα διαφορετική μουσική σε τέτοια ένταση που δημιουργεί ένα ιδιότυπο μουσικό «ντέρμπι».
Το ένα beach bar προσπαθεί να επιβληθεί στο άλλο και ο λουόμενος βρίσκεται στη μέση, χωρίς να έχει αγοράσει εισιτήριο για συναυλία...
5. Υπάρχει και ανθρώπινο στοιχείο (που δυστυχώς κάποιοι το έχουν ξεχάσει ...)
Στις 15 Αυγούστου 2026, ενώ βρισκόμουν στη θάλασσα, ο ηλικιωμένος πατέρας μου έπεσε στον χώρο του self service εστιατορίου «acro», όπου γευμάτιζε.
Όταν πήγα να τον συναντήσω, ενημερώθηκα από τους εργαζομένους για το περιστατικό.
Και εδώ θέλω να πω για ακόμη μία φορά ένα μεγάλο και ειλικρινές «ευχαριστώ» σε όλους όσους έσπευσαν να τον βοηθήσουν.
Εξαιτίας του περιστατικού, φυσικά, τον συνόδευσα μέχρι το ξενοδοχείο όπου διέμενε και αναγκάστηκα να απουσιάσω από την πλαζ περίπου μία ώρα.
Όταν επέστρεψα για να πάρω τα πράγματά μου από την ξαπλώστρα, με πλησίασε ο φύλακας της Α΄ εισόδου και, σε έντονο και οριακά αγενές ύφος, (που δεν αρμόζει σε κανένα εργαζόμενο που εξυπηρετεί κοινό) με ενημέρωσε ότι είχα παραβιάσει τους κανόνες που έχει θεσπίσει η Διοίκηση, επειδή είχα βγει από την πλαζ για περισσότερο από 40 λεπτά.
Του εξήγησα τι είχε συμβεί.
Η απάντηση ήταν ότι είχα δύο επιλογές:
Ή να φύγω ή να πληρώσω άλλα 12 €, επειδή το εισιτήριό μου είχε πλέον «λήξει».
Καταλαβαίνω απολύτως ότι υπάρχουν κανόνες.
Και ασφαλώς μια οργανωμένη επιχείρηση πρέπει να έχει κανόνες.
Υπάρχει όμως μια μικρή —και ουσιαστική— διαφορά ανάμεσα στην τήρηση ενός κανόνα και στην εφαρμογή του χωρίς καμία απολύτως διάθεση στοιχειώδους κατανόησης μιας έκτακτης ανθρώπινης περίστασης.
Γιατί κάπου εκεί, νομίζω, βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα.
Δεν είναι μόνο τα 5 ευρώ του parking.
Δεν είναι μόνο τα 7 ή τα 12 ευρώ της εισόδου.
Δεν είναι μόνο τα 20 ή τα 30 ευρώ της ξαπλώστρας.
Είναι ότι μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές φαίνεται να χάθηκε κάτι πολύ πιο σημαντικό:
η αίσθηση ότι πηγαίνεις σε μια παραλία για να χαλαρώσεις.
Κάποτε πήγαινες στη Βάρκιζα για να κάνεις ένα μπάνιο.
Σήμερα αισθάνομαι ότι πηγαίνεις για να καταναλώσεις μια «premium εμπειρία παραλίας».
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με το premium: δεν περισσεύουν αρκετοί άνθρωποι για να την απολαύσουν..
Και, τελικά , όσο «premium» κι αν γίνει μια παραλία, υπάρχει ένα πράγμα που δεν αγοράζεται με 30 ευρώ η ξαπλώστρα:
η παλιά, απλή χαρά του να λες «πάμε για μπάνιο» — και να εννοείς απλώς… πάμε για μπάνιο.