Ο αφοπλισμός της αριστεράς και το χτίσιμο της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής αριστεράς...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας Ενρίκο Μπερλίνγκουερ: « Νιώθω πιο ασφαλής στο Ατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ)»...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Ενρίκο Μπερλίνγκουερ: «Νιώθω πιο ασφαλής στο Ατλαντικό Σύμφωνο (ΝΑΤΟ)»...

«Θέλω η Ιταλία να μην φύγει από το ΝΑΤΟ και όχι μόνον επειδή η έξοδός μας θα ανέτρεπε τη διεθνή ισορροπία.
Αισθάνομαι πιο ασφαλής που είμαι εδώ (ΝΑΤΟ), αλλά βλέπω ότι ακόμα και εδώ γίνονται
σοβαρές προσπάθειες περιορισμού της αυτονομίας μας...»
Συνέντευξη του Ενρίκο Μπερλίνγκουερ, με τον Giampaolo Pansa, "Corriere della Sera", Ιούνης 1976

Ιστορικές διαδρομές κατανόησης του αφοπλισμού της ευρωπαϊκής αριστεράς με την οικοδόμηση του ευρωκομουνισμού, ανανεωτισμού, δικαιωματισμού... ως τον "δημοκρατικό καπιταλισμό" του Τσίπρα κι όλων των δήθεν "πολιτικών κομμάτων αντιπολίτευσης στην επίσημη δεξιά" για δίκαια διαχείριση της δουλείας

Πώς ο Μπερλίνγκουερ αφόπλισε τον κομμουνισμό και άνοιξε το δρόμο για τον νεοφιλελευθερισμό
Τη δεκαετία του 1970, ο Μπερλίνγκουερ ξεκίνησε μια φρενήρη αποδόμηση της ίδιας της πολιτικής δομής που ηγούνταν. Έσπασε τους δεσμούς του με τη Μόσχα, εγκαινίασε τον ευρωκομουνισμό και διακήρυξε ότι η επανάσταση δεν ήταν πλέον δυνατή, ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία, το ΝΑΤΟ, η αγορά και η Ευρώπη έπρεπε να γίνουν αποδεκτά. Ο Αλτιέρο Σπινέλι (Ιταλός πολιτικός, φιλόσοφος και θεωρητικός, από τους ιδρυτές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η κόρη του οποίου εξελέγη ευρωβουλευτής με την λίστα Τσίπρα «Η Άλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα») πίεσε προς την ίδια κατεύθυνση, ζητώντας μια υπερεθνική Ευρώπη που θα ξεπερνούσε τα έθνη-κράτη.
Εμφανίζεται ως "ανανέωση", "εκσυγχρονισμός" της αριστεράς, αλλά μοιάζει με παράδοση στον ταξικό αντίπαλο.
Το ΚΚΙ (Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας) ήταν το τελευταίο σημαντικό πολιτιστικό εμπόδιο στον αμερικανικό καπιταλισμό και σ' αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν νεοφιλελευθερισμός. Ήταν το μόνο μαζικό κόμμα της ευρωπαϊκής αριστεράς, το μεγαλύτερο κομουνιστικό κόμμα της δύσης, που εξακολουθούσε να λέει όχι στον καταναλωτισμό, όχι στον ατλαντισμό, όχι σε μια φιλελεύθερη κοινωνία.
Όταν ο Μπερλίνγκουερ λέει ότι η Ευρώπη είναι μια χαρά, το ΝΑΤΟ είναι μια χαρά, η λιτότητα ως αρετή είναι μια χαρά, ουσιαστικά αφαιρεί το τελευταίο πολιτικό και πολιτιστικό εμπόδιο. Με τον "ιστορικό συμβιβασμό" ανοίγεται στις κεντρώες δυνάμεις κι η δεξιά (Χριστιανοδημοκρατία - Democrazia Cristiana) δεν χρειάζεται πλέον να φοβάται τους αριστερούς, τους κομουνιστές και μπορεί να ξεκινήσει τους εκσυγχρονισμούς: ιδιωτικοποιήσεις, εργατικά συνταξιοδοτικά δικαιώματα και να συνδέεται με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Ο ευρωκομουνισμός νομιμοποιεί την ιδέα ότι η αγορά δεν είναι ο εχθρός, απλώς χρειάζεται να διορθωθεί εκ των έσω, να καλυτερεύσει, να λειτουργήσει με δίκαιους όρους: "δημοκρατικός καπιταλισμός". Είναι η ιδεολογική μετατόπιση που θα επιτρέψει στη συνέχεια στον Ακίλε Οκέτο, τον Μάσιμο ντ' Αλέμα ως τους σημερινούς ηγέτες να πουν ότι ο φιλελευθερισμός κι η αριστερά είναι συμβατά και πως είναι περισσότερο εκσυγχρονιστές απ' ό,τι ο Μπερλουσκόνι.
Ο Σπινέλι κι ο ευρωπαϊκός φεντεραλισμός, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στόχευαν στην κατάργηση κάθε ίχνους Εθνικής Κυριαρχίας, την κατάργηση κάθε έννοιας της σχέσης έθνους-κράτους, η οποία ήταν το μέσο με το οποίο το ΚΚΙ εφάρμοζε την οικονομική πολιτική: εθνικοποιήσεις, "Ινστιτούτο για την Βιομηχανική Ανασυγκρότηση" (Istituto per la Ricostruzione Industriale - IRI), η κρατική παρέμβαση. Χωρίς έθνος-κράτος, απέμενε μόνο η ευρωπαϊκή ελεύθερη αγορά. Ξαναδιαβάζοντας αυτά τα γεγονότα, ο Μπερλίνγκουερ αφόπλισε τον κομμουνισμό κι άφησε το πεδίο ανοιχτό στον νεοφιλελευθερισμό.
Το 1981, μετατόπισε τα πάντα στο ηθικό ζήτημα. Στην περίφημη συνέντευξή του στην "La Repubblica", επισήμανε με έμφαση ότι τα πολιτικά κόμματα ήταν, πάνω απ' όλα, μηχανές εξουσίας και πατρωνίας (βλέπε σήμερα την επάνοδο Τσίπρα με ένα ανάλογο σχήμα). Το πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι πλέον το μοντέλο ανάπτυξης ή η καπιταλιστική δομή, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, αλλά μάλλον αυτοί που διαχειρίζονται την διακυβέρνηση κι έτσι το πρόβλημα γίνεται ζήτημα "ηθικό και ηθικής" (βλέπε σήμερα τις προεκλογικές διακηρύξεις του ελληνόφωνου πολιτικού συστήματος: "μειώσεις φόρων, σωστή διαχείριση επιδοματικής πολιτικής, διαφάνεια, καταπολέμηση της διαφθοράς κ.α.π. πάντα στα πλαίσια των διαχειριστών της φτώχειας μας). Αν το πρόβλημα είναι οι ανέντιμοι άνθρωποι, η λύση δεν είναι πλέον η αλλαγή της οικονομικής δομής, αλλά η αντικατάσταση των ανθρώπων με έντιμους ανθρώπους, έντιμους τεχνοκράτες.
Έτσι ο Μπερλίνγκουερ αποκηρύσσει την πολιτική με ταξικό περιεχόμενο, κοινωνική σύγκρουση κι ανοίγει τον δρόμο προς την αντί-πολιτική: οι ιδεολογίες δεν χρειάζονται πλέον, χρειάζονται έντιμοι άνθρωποι. Μια γραμμή που θα χρησιμοποιούσε αργότερα η επιχείρηση "Καθαρά Χέρια" που αποδείχθηκε η επιχείρηση "Βρώμικα Χέρια", επακριβώς και συμπτωματικά την ίδια χρονική στιγμή με το δικό μας βρώμικο '89  (βλ. 26 Ιούνη 2024 👉 Ανακάλυψαν το "μαύρο χρήμα" στα κόμματα! Πολιτικό υπνωτικό... οι «κακοί & ανέντιμοι» κι όχι η οικονομική και κοινωνική οργάνωση, οι «θεσμοί»...). Βιώνουμε εκείνη την εποχή που η Θάτσερ κι ο Ρίγκαν είχαν κερδίσει πρόσφατα τις διακυβερνήσεις των χωρών τους, εν μέρει επειδή δεν υπήρχε πλέον μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση στην αριστερά. Όμως, ο ευρωκομουνισμός υπήρχε ήδη, λέγοντας επακριβώς τα ίδια πράγματα με πιο ευγενικούς, εκσυγχρονισμένους (αριστερή, δήθεν κοινωνική φρασεολογία) όρους.
Όταν ο Μπερλίνγκουερ έστρεψε τα πάντα, από την κοινωνική και πολιτική αλλαγή στο ηθικό ζήτημα, τη "σωστή και δίκαιη διαχείριση" συνέβη και η αγιοποίησή του από την "προοδευτική" αστική τάξη. Μετατράπηκε σε μοντέλο για την ευρωπαϊκή ανανεωτική αριστερά. Για την αστική δημοκρατία και τις μεσαίες τάξεις, ήταν μια καθησυχαστική φιγούρα: ο κομουνιστής που δεν ήθελε πλέον να κάνει επανάσταση. Το λείψανο του Μπερλίνγκουερ γεννήθηκε, ο μοναχικός, θλιβερός, έντιμος άνθρωπος, προδομένος από όλους. Όχι πια ο γραμματέας του Κομουνιστικού Κόμματος Ιταλίας που διαπραγματευόταν με ταξικούς όρους με τους εργοστασιάρχες και τους τραπεζίτες, αλλά το "Ηθικό Σύμβολο". Μια αγιοποίηση που χρησίμευσε για να διαχωρίσει οριστικά τον Μπερλίνγκουερ από τον κομουνισμό, οτιδήποτε αριστερό και να τον μετατρέψει σε έναν "Ηθικό Εγγυητή", μια κεντροαριστερά -σήμερα σοσιαλδημοκρατία, "δημοκρατικός καπιταλισμός"-  συμβατή με τη μελλοντική φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων.
Αλλά, πολλά, πάρα πολλά πράγματα έπρεπε ακόμη ν' αλλάξουν στην Ιταλία και στη δυτική Ευρώπη, όχι μόνο το ευρωκομουνιστικό ΚΚΙ. Ακόμα και η δεξιά (Χριστιανοδημοκρατία) της δεκαετίας του 1960 και του 1970 δεν ήταν εντελώς ατλαντική. Ο Ενρίκο Ματτέι, μετέτρεψε την κρατική εταιρεία πετρελαίου AGIP στον ενεργειακό κολοσσό "Εθνικό Οργανισμό Υδρογονανθράκων (Ente Nazionale Idrocarburi - ΕΝΙ). Ο "Εθνικός Οργανισμός Υδρογονανθράκων" έδινε έμφαση στην Ενεργειακή Ανεξαρτησία της Ιταλίας. Συγκρούστηκε με τις «Επτά Αδελφές», σπάζοντας στην κυριολεξία ολιγοπώλιο των επτά μεγαλύτερων πετρελαϊκών εταιρειών του κόσμου, κλείνοντας συμφωνίες με χώρες της Δυτικής Ασίας, της Βόρειας Αφρικής και τη Σοβιετική Ένωση. Παρακάμπτοντας τις Αμερικανικές «Επτά Αδελφές» έκανε συμφωνίες με τον Νάσερ, τον Καντάφι, τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Πέρασε από το αποικιακό μοντέλο των «Επτά Αδελφών» σ' ένα νέο επιχειρηματικό μοντέλο: Εισήγαγε τη συμφωνία όπου η χώρα παραγωγός πετρελαίου έπαιρνε το 75% των κερδών. Αποτέλεσμα; Δολοφονήθηκε το 1962 σε αεροπορικό "δυστύχημα", όπως αποκαλούν ως σήμερα τα ΜΜΕ κι όχι η ιταλική δικαιοσύνη κι οι επίσημοι κρατικοί φορείς την έκρηξη βόμβας μέσα στο πολιτικό αεροπλάνο των ιταλικών αερογραμμών λόγω των συμφερόντων που είχε θίξει. Πάντα σ' εκείνη η δεξιά της εποχής Μπερλίνγκουερ, ο Μόρο κι ο Αντρεόττι κράτησαν ανοιχτό το κανάλι με τον Αραφάτ και την ένοπλη δράση της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, αλλά κι όλο τον αραβικό κόσμο, ενώ η Ιταλία ήταν η γέφυρα προς τη Μεσόγειο. Υπήρχε το Διάταγμα Μόρο: "Τα αραβικά αεροπλάνα μπορούσαν να διέρχονται στη Μεσόγειο -κι εντός εναερίου χώρου της Ιταλίας-, με αντάλλαγμα την εξαίρεση της Ιταλίας από τρομοκρατικές επιθέσεις (κατανοητό γιατί μέχρι σήμερα -2026- η ελληνόφωνη δεξιά κι η ελληνόφωνη αριστερά κραυγάζουν και περιπαίζουν τις σχέσεις Ανδρέα Παπανδρέου με Καντάφι, Παλαιστίνη, Αραβικό κόσμο;).
Για την Ουάσιγκτον και χώρες της Βόρειας Ευρώπης, μια τέτοια αυτόνομη ιταλική δεξιά (Χριστιανοδημοκρατία), που μαζί με τους σοσιαλιστές του Κράξι (βλ. 20 Γενάρη 2016 👉 Bettino Craxi: "Η ελευθερία μου, ισοδυναμεί με τη ζωή μου"...), βασιζόταν σε συμβιβασμούς ακόμη και με την στροφή του ΚΚΙ υπέρ του ΝΑΤΟ κι εναντίον της ΕΣΣΔ, για να διατηρήσουν σταθερότητα κι ανάπτυξη στην Ιταλία κι έτσι για τις ΗΠΑ αυτή η πολιτική είχε γίνει μη διαχειρίσιμη.

Μεγάλο επίσης πρόβλημα για τους Αμερικανούς ήταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας, ακόμη κι αυτό του Κράξι θεωρούνταν απαράδεκτο, δεν τους αρκούσαν "εκσυγχρονισμοί" όπως η αφαίρεση του σφυροδρέπανου από το ιστορικό σύμβολο του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας. Στη Σιγκονέλα το 1985 ("Naval Air Station Sigonella", η τεράστια στρατιωτική βάση στη Σικελία της Ιταλίας, η οποία χρησιμοποιείται από κοινού από την Iταλική Πολεμική Αεροπορία, το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους στρατιωτικούς κόμβους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο «Hub of the Med», αφού ελέγχει ολόκληρη τη Μεσόγειο κι ειδικότερα είναι μια ασπίδα προστασίας του 卐σραήλ, με επιχειρήσεις επιτήρησης, ανεφοδιασμού και μεταφορών), για πρώτη και μοναδική φορά μετά το τέλος του Β'ΠΠ, η Ιταλία με πρωθυπουργό τον σοσιαλιστή Κράξι κι Υπουργό των Εξωτερικών τον δεξιό Τζούλιο Αντρεόττι, είπε ΟΧΙ στους Αμερικανούς και αρνήθηκε να παραδώσει τον Αμπού Αμπάς (Μουχάμαντ Ζαϊντάν, Παλαιστίνιος ηγέτης και ιδρυτής της οργάνωσης "Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης" - Palestinian Liberation Front, έγινε παγκοσμίως γνωστός ως ο εγκέφαλος της πειρατείας/κατάληψης του ιταλικού κρουαζιερόπλοιου 'Achille Lauro' στη Μεσόγειο τον Οκτώβρη του 1985. Στη διαμεσολάβηση για την απελευθέρωση των επιβατών διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο ο Ανδρέας Παπανδρέου κι ο τότε αρχηγός της ΕΥΠ Κώστας Τσίμας. Όλα τα γεγονότα περιγράφονται στο βιβλίο "Νome in codice Ulisse" -Κωδική ονομασία Οδυσσέας-, του Ναύαρχου Fulvio Martini, αρχηγού των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών 1984-1991. Τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου, η μετάφραση του έργου στην κατοχή μας, αλλά δεν υπάρχει "πρόθυμος" εκδότης). Ένα επεισόδιο όπου αποσοβήθηκε την τελευταία στιγμή η ένοπλη σύρραξη μεταξύ ιταλικών κι αμερικανικών στρατιωτικών μονάδων εντός της βάσης Σιγκονέλα. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας ήθελε τη χώρα μια μεσαίου μεγέθους Μεσογειακή δύναμη, αλλά όχι έναν ρόλο παραδουλεύτρας για τον γερμανοαμερικανικό άξονα.
Ένα ευρωκομουνιστικό ΚΚΙ με το 34%, με μια εργατική βάση κυρίως βιομηχανικούς εργάτες, αγρότες, προλετάριους οφείλει πλέον να εγκαταλείψει τους στόχους εθνικοποιήσεων, την Αυτόματη Τιμαριθμική Προσαρμογή (η γνωστή ΑΤΑ της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου) και ν' αγκαλιάσει τη νέα τάξη πραγμάτων που αναδύεται τη δεκαετία του 1990: ένα ενιαίο νόμισμα (κατάργηση της νομισματικής κυριαρχίας), Μάαστριχτ, ιδιωτικοποιήσεις, παγκοσμιοποίηση. Πρέπει να μετασχηματιστεί. Όπως ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα με πρωτεργάτη κι αρχιμάστορα τον Κώστα Σημίτη, ο "πολιτικός εκσυγχρονισμός" που σήμερα διέπει πετυχημένα το όλο πολιτικό σύστημα δεξιά κι αριστερά με αιχμή τις "κοστολογήσεις" των προεκλογικών μέτρων ελάφρυνσης της φτώχειας με υπουργούς της σχολής του στη δεξιά και τους τεχνοκράτες του στο σχήμα/κόμμα Τσίπρα και πασοκ/κιναλ, Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών - ΚΙΔΗΣΟ, αλλά και τα νέα πολιτικά φρούτα της ελπίδας άνευ ιδεολογίας.

Η εξέλιξη του μεγαλύτερου κομουνιστικού κόμματος της δύσης 105 χρόνια από την ίδρυση του... 

Η εξέλιξη, εκσυγχρονισμός και μεταμόρφωση της ιταλικής αριστεράς σε "αριστερά της εποχής μας"

Ευρωκομμουνισμός, "ανανεωτική αριστερά", "ανανεωτική δικαιωματική αριστερά", "αριστερά της εποχής μας".
Ο πρώτος εκσυγχρονισμός ανακοινώθηκε από τον Ακίλε Οκέτο στις 12 Νοέμβρη 1989 στην Μπολόνια («Σημείο καμπής της Μπολόνια»), μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Κατόπιν το ιστορικό Συνέδριο της Μπολόνια (1991) επικυρώνει την στροφή προς την αναγκαιότητα "σύγχρονης ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας", ως πόλου ενότητας για μια ενιαία "κεντροαριστερά". Η επόμενη μετεξέλιξη σχηματίστηκε το 1998 με τη συγχώνευσή του με άλλες μικρότερες δυνάμεις της αριστεράς, και το το 2007 στο ευρύτερο κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα (Partito Democratico), επακριβώς όπως περιγράφει σήμερα ο Τσίπρας («Ναι είμαι έτοιμος να ξαναγίνω πρωθυπουργός») το προσωπικό του εγχείρημα για δημοκρατικό και δίκαιο καπιταλισμό, που όμως είναι μια πραγματικότητα σ' ολόκληρη την ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική αριστερά: (Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη - ΕΛ.Α.Σ.).
Από κόμμα ταξικής πάλης σε κόμμα φιλελεύθερης εγγύησης, που συζητά λογιστικά μια δίκαια διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας. Τα πάντα μετατίθενται σε προεκλογικές αντιπαραθέσεις με το κεντροδεξιό πόλο, στο πεδίο κοστολόγησης μέτρων προγράμματος ανακούφισης της λιτότητας που επιβάλει το Διευθυντήριο: Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Έτσι, η επιχείρηση δήθεν "Καθαρά Χέρια" δεν λειτούργησε μόνον ως δημοσιοποίηση της θεσμοθετημένης διαφθοράς που υπήρχε αμέσως μετά το τέλος του Β'ΠΠ, αλλά και ως επίδραση μιας ιστορικής στιγμής κατά την οποία τα παραδοσιακά κόμματα (Δεξιά/Χριστιανοδημοκράτες, Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας, Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας κ.λπ.), εκδιώχθηκαν από το καθιερωμένο πολιτικό σύστημα επειδή το μοντέλο τους δεν ήταν πλέον χρήσιμο μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Στη θέση τους, αναδύθηκε ένας έτοιμος διπολισμός: από τη μία πλευρά η κεντροαριστερά (Κομουνιστές/σοσιαλιστές/κεντρώοι) που εξελίχθηκαν σε ένα φιλελεύθερο-ευρωπαϊστικό όραμα, από την άλλη η κεντροδεξιά, ο Μπερλουσκόνι, η Μελόνι, ο Σαλβίνι, τμήμα του πρώην Σοσιαλιστικού Κόμματος Ιταλίας, νεοφασίστες με εκσυγχρονισμένο προσωπείο (βλ. Ελλάδα: Βορίδης, Πλεύρης, Γεωργιάδης, Χρυσοχοϊδής, Φλωρίδης και σια), που ενεργούν κι οι δύο πόλοι ως διαχειριστές της αγοράς εναλλασσόμενοι στη διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας.
Γι' αυτό πολλοί επισημαίνουν το "παράδοξο": το 1992-94, η Χριστιανοδημοκράτες και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας (μέρος του κόμματος εντάχθηκε στην "κεντροαριστερά" κι ένα άλλο μέρος στην "κεντροδεξιά") εξαφανίστηκαν σε δύο χρόνια, αλλά οι τράπεζες, η Γενική Συνομοσπονδία Ιταλικής Βιομηχανίας, η αμερικανική Διπλωματία και το Διευθυντήριο (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) παρέμειναν άθικτες κι ισχυροποιήθηκαν.
Μόνον το πολιτικό προσωπικό άλλαξε.
Πόσο ήταν προκαθορισμένο και πόσο μεγάλη ήταν η κατάρρευση ενός συστήματος που δεν ήταν πλέον οικονομικά βιώσιμο; Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η ΕΣΣΔ κατέρρευσε, η Γιουγκοσλαβία κατέρρευσε και μεταξύ 1990 και 1992, το σοσιαλδημοκρατικό σύστημα που έχτισε ο Πάλμε στη Σουηδία κατάρρευσε, ο οποίος σκοτώθηκε το 1986.
Στην Ιταλία, η συμφωνία Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι-Μπενιαμίνο «Νίνο» Αντρεάτα,** το διαζύγιο μεταξύ της Τράπεζας της Ιταλίας και του Υπουργείου Οικονομικών, άλλαξε τη φύση του χρέους (όπως ακριβώς οι μνημονιακές ελληνόφωνες κυβερνήσεις δεξιάς, αριστεράς, κεντροαριστεράς, μετέτρεψαν το ιδιωτικό χρέος σε δημόσιο χρέος μέσω κρατικών παρεμβάσεων διάσωσης "bailouts" και παρέδωσαν για 99 χρόνια οποιαδήποτε δημόσια περιουσία του ελληνικού κράτους στους "δανειστές"). Προηγουμένως, το ιταλικό κράτος είχε ελλείμματα για το "Ινστιτούτο για την Βιομηχανική Ανασυγκρότηση", την Υγειονομική περίθαλψη, τις προσλήψεις κ.α.π., αλλά η Τράπεζα της Ιταλίας αγόραζε τα απούλητα ομόλογα. Τύπωνε χρήματα, τα επιτόκια παρέμειναν χαμηλά, δεν υπήρχε πληθωρισμός και το χρέος ήταν διαχειρίσιμο επειδή το πλήρωναν μόνοι τους με το εθνικό τους νόμισμα (Λιρέτα), αφού η Ιταλία είχε Νομισματική Κυριαρχία.
Από το 1981, η Τράπεζα της Ιταλίας δεν είναι πλέον υποχρεωμένη να αγοράζει καθόσον η είσοδος στο ευρώ (ευρωζώνη) δεν την υποχρέωνε σε δεσμεύσεις άσκησης κρατικής νομισματικής πολιτικής. Τα ομόλογα πρέπει να πωλούνται στην αγορά. Για να τα πουλήσει, τα επιτόκια πηγαίνουν από αρνητικό σε συν 5% ή συν 6%. Το χρέος εκρήγνυται, εκτινάσσεται στο διάστημα, όχι επειδή οι άνθρωποι ξοδεύουν περισσότερα -όπως μας έλεγαν και λένε οι "αριστεροί" και δεξιοί ελληνόφωνοι φωστήρες των μνημονίων και κυρίως ο εκσυγχρονιστής Σημίτης με τον "τεχνοκράτη" Παπαδήμο και το θεϊκό ευρώ-, αλλά επειδή αρχίζουν να το πληρώνουν στην "ελεύθερη" αγορά. Το 1980, ο λόγος χρέους προς ΑΕΠ είναι 57%, το 1990 είναι 94%, το 1994 είναι 121% και πάει λέγοντας. Οι δαπάνες για τόκους αυξάνονται. Το κράτος πληρώνει σαν ιδιώτης και φυσικά αυτά που πληρώνει τα παίρνει από τους μισθωτούς/συνταξιούχους και την έμμεση φορολογία ΦΠΑ.
Με το «διαζύγιο», την κατάργηση της Νομισματικής Εθνικής Κυριαρχίας, το κράτος δεν μπορεί πλέον να χρηματοδοτηθεί. Πρέπει να ικανοποιήσει τις αγορές, τις επενδυτικές τράπεζες και τα funds. Η "Ευρωπαϊκή Ενοποίηση", το "θαύμα" ανάπτυξης ως αφήγημα έχει τις συνέπειες: Για να ικανοποιήσει τις αγορές πρέπει να ιδιωτικοποιήσει, να ξεπουλήσει τη Δημόσια Περιουσία, να κάνει περικοπές, να ενταχθεί στον "Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας" (European Stability Mechanism - ESM), μετά στο Μάαστριχτ και μετά στη θεϊκή κατάκτηση: το ευρώ. Η δεξιά (Χριστιανοδημοκρατία) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας διστάζουν για αυτή την ευρωπαϊκή πορεία "ενοποίησης", ενώ το Κομουνιστικό Κόμμα Ιταλίας του ευρωκομουνιστή Μπερλίνγκουερ αρχίζει να υποστηρίζει την αναγκαιότητα στη λιτότητα με την αυστηρότητα στη διαχειριστική λογιστική πολιτική και το ευρώ είναι απαραίτητος όρος που θα βοηθήσει τους εργαζόμενους. Έτσι ο ευρωκομουνισμός γίνεται ο αξιόπιστος συνομιλητής για όσους ήθελαν το «διαζύγιο» με την νομισματική κυριαρχία. Ο Ιταλός Σημίτης (Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι), ο άνθρωπος του «διαζυγίου», θα γίνει αργότερα Πρωθυπουργός, με την υποστήριξη της αριστεράς το 1993, και στη συνέχεια Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι η κεντρική προσωπικότητα που έθεσε τα θεμέλια μιας πολιτικής και στρατηγικής που σήμερα ακολουθούν τόσο η ιταλική δεξιά, όσο κι η ιταλική αριστερά. Μόλις πριν δύο ημέρες, στις 18 Σεπτέμβρη 2026, αρχηγός της αριστεράς Έλι Σλέιν, απέστειλε ανοιχτή επιστολή στην πρωθυπουργό Τζόρτζια Μελόνι, προτείνοντας μια κοινή πλατφόρμα πολιτικής συνεργασίας σε βασικά ζητήματα όπως το κλίμα, η ενέργεια και ένα σχέδιο 14 δισεκατομμυρίων ευρώ: «Ας συνεργαστούμε για το κλίμα και την ενέργεια». Η πρωθυπουργός  «Θα διερευνήσω το θέμα χωρίς προκαταλήψεις» ("Collaboriamo su clima e energia". La premier: "Approfondirò senza pregiudizi").  (βλ. πως στην Ελλάδα την πολιτική Σημίτη ασκεί η δεξιά του Μητσοτάκη, ασκούσε η κυβέρνηση Τσίπρα κι ακολουθεί το όλο πολιτικό σύστημα).
Η επίσημη αφήγηση -όπως και στην Ελλάδα- έχει διαστρεβλώσει την πραγματικότητα κι έχει αντιστραφεί: ειπώθηκε ότι το «διαζύγιο» χρησίμευσε για να θεραπεύσει το χρέος, ενώ στην πραγματικότητα προκάλεσε την έκρηξή του και δημιούργησε την πολιτική ανάγκη να εξαλειφθούν τα κόμματα που το είχαν διαχειριστεί κι αντιμετωπίσει με τον παλιό τρόπο της Εθνικής Νομισματικής Κυριαρχίας (Λιρέτα). Δημιουργείς το οικονομικό πρόβλημα και μετά λες ότι για να το λύσεις, πρέπει να εξαλείψεις αυτούς που το προκάλεσαν.
Πριν από το «διαζύγιο», το 90% του χρέους κατείχαν Ιταλοί: οικογένειες με έντοκα γραμμάτια, ιταλικές τράπεζες και η Τράπεζα της Ιταλίας. Σήμερα το ιταλικό χρέος, περίπου το 35% κατέχεται από ξένους "επενδυτές" και σχεδόν το 35% κατέχεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσω της Τράπεζας της Ιταλίας, επομένως τυπικά εθνικό ΑΛΛΑ που υπόκειται σε ευρωπαϊκούς κανόνες (Για να σημειώνουμε τις "συμπτώσεις" με τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα, βλ. σχετικά για την κατ΄ όνομα "Τράπεζα της Ελλάδος - ΤτΕ", που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ελληνική Τράπεζα 👉 Η θεατρική παράσταση της απάτης κι εξαπάτησης του Ελληνικού λαού στην κατοχική ελληνόφωνη σιωνιστική Βουλή... και πως ο λογιστής/υπάλληλος στην αποικία βαπτίζεται σοφός και τεχνοκράτης 👉 Πληρωμένα χέρια... οι "σοφοί", "τεχνοκράτες" κι αμπελοφιλόσοφοι παραμυθάδες!). Δεν αποφασίζει πλέον η όποια ιταλική κυβέρνηση για το επιτόκιο -αριστερή ή δεξιά δεν έχει καμία σημασία-, αλλά αποφασίζεται από το spread ομολόγων (περιθώριο απόδοσης), από την κρίση των ταμείων.
Δεν μπορείς πλέον να υποτιμήσεις ένα νόμισμα που δεν σου ανήκει (ευρώ). Με τη Λιρέτα, το χρέος καταβροχθίζονταν από τον πληθωρισμό. με το ευρώ, ΟΧΙ. Κάθε μέτρο πρέπει να κοστολογηθεί, να εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και από την αγορά. Αν αυτό δεν είναι αρεστό στην "αγορά" πουλάνε τα "Πολυετή Ομόλογα του Θησαυροφυλακίου" (Buoni del Tesoro Poliennali - BTP), τα κρατικά ομόλογα που εκδίδει το Ιταλικό Κράτος προκειμένου να χρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος και τις ανάγκες του, το spread ομολόγων αυξάνεται στον ουρανό, όπως στα 500 το 2011 και η κυβέρνηση πέφτει, όπως συνέβη όταν ο δεξιός Μπερλουσκόνι αντικαταστάθηκε από τον αριστερό Μόντι (όπως η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου παρέδωσε στην κυβέρνηση του "τεχνοκράτη" Λουκά Παπαδήμου -δεξί χέρι του Σημίτη για είσοδο στο ευρώ-, η οποία παρέδωσε στη συνέχεια στην κυβέρνηση Αντώνη Σαμαρά -συγκυβέρνηση Δεξιάς, ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ και ΔΗΜΑΡ-, η οποία με τη σειρά της παρέδωσε στον Τσίπρα κι αυτός όταν εκπλήρωσε τις "υποχρεώσεις" προς τον θείο Σαμ -βλ. Πρέσπες, Γ' Μνημόνιο ν. 4336/2015, ΦΕΚ Α 94, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας κ.α.π. που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει η δεξιά- παρέδωσε στον Μητσοτάκη κι η συνέχεια της παράδοσης Μητσοτάκη σε επόμενη κυβέρνηση "ειδικού σκοπού", "κεντροαριστεράς" ή "κεντροδεξιάς" δεν μεταβάλει ΤΙΠΟΤΑ από όσα επιτάσσει ο θείος Σαμ).
Η Δεξιά (Χριστιανική Δημοκρατία) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ιταλίας (ΣΚΙ) θα μπορούσαν να έχουν Αραβικές, Μεσογειακές και προς τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού (ΕΣΣΔ) φιλοδοξίες, μια έστω υποτυπώδη αυτονομία κι Ανάπτυξη και το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Ακόμη, επειδή το χρέος ήταν εγχώριο (εθνικό) και μπορούσαν ακόμη ν' ανταγωνιστούν ή να διαφωνήσουν (υπόθεση Σιγκονέλα) με τις ΗΠΑ και τη Γερμανία. Σήμερα, καμία κυβέρνηση, δεξιά ή αριστερή, δεν μπορεί να έχει πραγματική πολιτική κι εθνική αυτονομία, επειδή την επόμενη μέρα οι ξένοι κάτοχοι πουλάνε το χρέος της.
Η εθνική πολιτική Αυτονομία τελειώνει όταν τελειώνει η Νομισματική Αυτονομία!
Μια παρουσίαση με απλή, κατανοητή γλώσσα μιας πραγματικότητας... Τι δεν καταλαβαίνουμε;

** Κάρλο Ατσέλιο Τσάμπι (Ως Υπουργός Οικονομικών στις "αριστερές" κυβερνήσεις του Ρομάνο Πρόντι και του Μάσιμο Ντ' Αλέμα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξυγίανση της ιταλικής οικονομίας, επιτυγχάνοντας τα κριτήρια του Μάαστριχτ ώστε να μπει η Ιταλία στην ευρωζώνη και κατόπιν "αριστερός" πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας)
Μπενιαμίνο «Νίνο» Αντρεάτα (Ηγετικό στέλεχος της δεξιάς/Χριστιανικής Δημοκρατίας. Διετέλεσε σε "κεντροδεξιές" και κεντροαριστερές" κυβερνήσεις, μεταξύ άλλων, Υπουργός Οικονομικών/Θησαυροφυλακίου, Υπουργός Εξωτερικών και Υπουργός Άμυνας. Συνιδρυτής του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος της "κεντροδεξιάς", αλλά και συνιδρυτής μαζί με τον Ρομάνο Πρόντι, πρώην υπουργός ιδιωτικοποιήσεων της δεξιάς κι αργότερα αρχηγού του "κεντροαριστερού" συνασπισμού της «Ελιάς». Θεωρείται αρχιτέκτονας σημαντικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων στην Ιταλία, όπως το λεγόμενο «διαζύγιο» μεταξύ του Υπουργείου Θησαυροφυλακίου και της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας το 1981)

2 Μάη 2023 👉 "Η αριστερά της εποχής μας" είναι Νατοϊκή! Με μια τέτοια αριστερά, η δεξιά γίνεται περιττή

Μικρή αναδρομή λίγων "σταθμών πορείας" της ελληνόφωνης ευρωκομουνιστικής, ανανεωτικής, δικαιωματικής αριστεράς

Στα χνάρια του Κομουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, με ηγέτη τον Ενρίκο Μπερλίνγκουερ... Η μήτρα της "ευρωπαϊκής Νατοϊκής αριστεράς"...

✔️ Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού (ΚΚΕ εσωτ.)  που προήλθε από τη διάσπαση του ενιαίου ΚΚΕ (Φλεβάρης 1968), που με την καθοδήγηση της αμερικανικής "αριστεράς" εμφανίζει στην δυτική Ευρώπη τους "κομμουνιστές της Ανανέωσης", τον επονομαζόμενο "Ευρωκομουνισμό".

Τον Φλεβάρη του 1968, σε ένα προάστιο της Βουδαπέστης, το παράνομο στην Ελλάδα ΚΚΕ διασπάται και κατόπιν συγκροτείται το ΚΚΕ Εσωτερικού. Με προμετωπίδα/καταγγελία ότι το ΚΚΕ ήταν «όργανο της Μόσχας» εμφανίζεται και συγκροτείται το κόμμα των «ανανεωτικών», όπου οι «ανανεωτές» έφεραν έναν αέρα «κάθαρσης» του ΚΚΕ και ευρύτερα του κομμουνιστικού κινήματος, ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός της κομμουνιστικής ιδέας»...

✔️ Αμερικανοκίνητη Δικτατορία (1967-1974

Η στρατηγική της Εθνικής Αντιδικτατορικής Δημοκρατικής Ενότητας (ΕΑΔΕ), όπου με εξαίρεση την ομάδα του Αντώνη Μπριλάκη (συνεργαζόταν με το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου) και τμήματα της Νεολαίας "Ρήγας Φεραίος", περιλάμβανε ένα "εθνικό μέτωπο" που ήθελε να συμπεριλαμβάνει "σώνει και καλά" τον Γλύξμπουργκ (ΕΑΔΕ), για "ομαλοποίηση και μετάβαση" του αμερικανοκίνητου δικτατορικού καθεστώτος, με καταγγελίες εναντίον του ΠΑΚ (εξτρεμισμός ο ένοπλος αγώνας για την ανατροπής της χούντας).

✔️ Μεταπολίτευση... "αλλαγή Νατοϊκής φρουράς" στην Ελλάδα... το περίφημο «Καραμανλής ή τανκς»...

«Βρώμικο '89» ή «Κάθαρση»... Ο ανυπέρβλητος κι αδιαμφισβήτητος συνθέτης μας, αλλά ως πολιτικός με την ιδιότητα του υπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και στη συνέχεια υπουργός Επικρατείας  του Αρχιερέα της ΑποσταCiaς, που φθάνει στο σημείο να καταθέτει στον περιβόητο Τσεβά για "σχέσεις" τρομοκρατίας (17Ν) με Ανδρέα Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ...

Η αμερικάνικη επιχείρηση που στήθηκε για να εξαφανίσουν, να στρέψουν τα σοσιαλιστικά κόμματα της Ευρώπης στη Νατοϊκή "σοσιαλδημοκρατία κι εκσυγχρονισμό" (όπως ακριβώς στην Ιταλία με την επιχείρηση της Cia "καθαρά χέρια" εναντίον του Κράξι κι αποκαλύφθηκε τώρα) Περισσότερα για τη συμμαχία Δεξιάς (ΝΔ), ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού (ΕΑΡ - Λ. Κύρκου) με στόχο την  πολιτική δολοφονία του Α. Παπανδρέου 👉 21 Σεπτέμβρη 1989, ο θείος Σαμ κατέστησε σαφές σ' όλους: «Εμείς είμαστε το αφεντικό σας»!

✔️ 👉 5 Aπρίλη 2011... τα πρώτα επίσημα διαπιστευτήρια της Νατοϊκής "αριστεράς" για ν' αναλάβει κυβερνητικό ρόλο

26 Απρίλη 2026 👉 Τσίπρας... «Να δεις που κάποτε θα μας πει και μαλάκες...», παραφράζοντας τον Γ. Μηλιώκα...

Κι οι αποχωρήσαντες "Νέοι αριστεροί", μουχλιασμένοι Νατοϊκοί, συνεργάτες του ναζί Νετανιάχου ως υπουργοί του Τσίπρα, προσφάτως φόρεσαν και Παλαιστινιακές μαντίλες για κανένα ψηφουλάκι, αλλά "σκληροί" στη Νατοϊκή γραμμή αντιμετώπισης του Ρωσικού ιμπεριαλισμού... 👉 Η "νέα αριστερά" παραμένει Νατοϊκή... δεν μπορεί ν' αποκολληθεί από τη μήτρα των ΗΠΑ!

«Πρέπει να ρίξουμε στα σκουπίδια την εκφυλισμένη αριστερά,
για να μπορέσουμε ν' αγωνιστούμε εναντίον του καπιταλισμού!»
Costanzo Preve

«Οι μεγάλες μάζες έχουν απομακρυνθεί από τις παραδοσιακές ιδεολογίες, δεν πιστεύουν πλέον σε αυτό που πίστευαν προηγουμένως...
Έχει συμβεί μια τόσο σοβαρή ρήξη μεταξύ λαϊκών μαζών και κυρίαρχων ιδεολογιών που δεν μπορεί να θεραπευθεί»...
Αντόνιο Γκράμσι, "Quaderni del carcere" (Τετράδια της φυλακής), τ. 3, §34, σελ. 311

«Το ταξικό μίσος πρέπει να αποκατασταθεί.
Οι ισχυροί μισούν τους προλετάριους, οι προλετάριοι πρέπει να κάνουν το ίδιο»
Edoardo Sanguineti

Επειδή η φίμωση κι η λογοκρισία εντείνεται καθημερινά... όσοι κι όσες θέλουν, μπορούν ν' ακολουθούν... Για να μην "χαθούμε" θα βρισκόμαστε στο Telegram 👉 ΕΔΩ