Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας Οι σημαίες του Άξονα της Αντίστασης ήταν εκεί! Το βιβλίο του Tim Anderson 👉 «Κατανοώντας την Υεμένη» , παρου...
Οι σημαίες του Άξονα της Αντίστασης ήταν εκεί!
Το βιβλίο του Tim Anderson 👉 «Κατανοώντας την Υεμένη», παρουσιάστηκε...
Ελληνική έκδοση; Ας ελπίσουμε στις εκδόσεις "Κόκκινη Ορχήστρα" που εξέδωσαν
το βιβλίο του 👉 «Ο Βρώμικος Πόλεμος Ενάντια στη Συρία»
[...] Ο κόσμος γνωρίζει ελάχιστα για την Υεμένη, αλλά τράβηξε μεγάλη προσοχή όταν η Επαναστατική Κυβέρνηση -που κακώς της αποδίδουν την ονομασία «αντάρτες Χούθι» από τα περισσότερα δυτικά μέσα ενημέρωσης-, παρενέβη άμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα για να υποστηρίξει τον πολιορκημένο Παλαιστινιακό λαό της Γάζας.
Πώς μπόρεσαν αυτοί οι μακροχρόνια ταλαιπωρημένοι άνθρωποι, που υπέστησαν αυτό που είχε ονομαστεί η «χειρότερη ανθρωπιστική κρίση» στη γη, ξαφνικά να νικήσουν τους εχθρούς τους και στη συνέχεια να προχωρήσουν σ' αυτό που κανένα άλλο κράτος δεν έκανε: να εισέλθουν άμεσα σε έναν αμυντικό πόλεμο εκ μέρους των Παλαιστινίων αδελφών τους;
Στόχος αυτού του βιβλίου είναι να προωθήσει την κατανόηση του Κινήματος Ανσαρουλάχ και της Επαναστατικής Υεμένης, με βάση την αρχή ότι οι κατανοήσεις πρέπει να προηγούνται της πολεμικής (κριτικής)... [...]
Από το οπισθόφυλλο...
Και για ακόμη μία φορά τίθεται στο προσκήνιο ο ρόλος της ιμπεριαλιστικής αριστεράς για τα τεκταινόμενα στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, όπως επακριβώς τη στάση αυτής της ευρωπαϊκής αριστεράς Μοσάντ/Cia εναντίον του "αιμοσταγούς δικτάτορα Άσαντ", του "δικτάτορα Καντάφι", των "τρομοκρατών" της σουνιτικής Χαμάς και της σιιτικής Χεζμπολαχ, των "μουλάδων" στο σκοταδιστικό Ιράν, της ανυπότακτης Υεμένης κι όπου επιτάσσει ο ιμπεριαλισμός, πάντα με πρόσχημα τα "ανθρώπινα δικαιώματα", τον δυτικό "δικαιωματισμό".
Όμως, έχουμε επιπροσθέτως και τους γνωστούς "φερετζέδες" της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας: "φιλάνθρωποι" ακτιβιστές, όπως οι φιλόζωοι στη δύση, που "αγωνίζονται" για την Παλαιστίνη με πλοιάρια σκοτεινών ΜΚΟ, πορείες για τη Γάζα που τις μετασχηματίζουν σε "συλλογικότητες", πάντα η στάχτη για να μην στηριχτεί ο Άξονας της Αντίστασης στον ιμπεριαλισμό. Ακόμη και το ΚΚΕ καταγγέλλει τη Χαμάς, τη Χεζμπολάχ για τρομοκρατία και το σύνολο του ελληνόφωνου πολιτικού συστήματος (δεξιά, νεοφασιστική δεξιά -Πλεύρης-Γεωργιάδης-Βορίδης και σια-, "αριστερά" -νέα, παλιά, ΚΚΕ- μαζί με την επίσημη σοσιαλδημοκρατία κιναλ-πασοκ και σια, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά και το νέο φρούτο: κόμμα άνευ ιδεολογίας, παπαγαλίζουν το ιμπεριαλιστικό αφήγημα από το 1947 της "Λύσης δύο κρατών". Όσο για τις μετωπικές οργανώσεις των ακτιβιστών (ΜΚΟ Σόρος): άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε...
Το παρακάτω άρθρο της συντρόφισσας Roberta Rivolta αντιμετωπίζει αυτό το ζήτημα, και είναι πλέον πασιφανής ο ρόλος αυτής της "δυτικής αριστεράς" της υποτέλειας στον ιμπεριαλισμό:
Σύντομα έγινε σαφές, ωστόσο, ότι η συνθήκη, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν είχε σκοπό να τερματίσει καθόλου τη σύγκρουση, αλλά μάλλον να την απομακρύνει από την προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης και, ακόμη πιο σημαντικό, να απονομιμοποιήσει την υποστήριξη που λάμβανε η Παλαιστίνη από τους συμμάχους της στην περιοχή.
Επειδή, στην πραγματικότητα, ενώ η προσοχή της Δύσης ήταν στραμμένη στον "Στόλο της Ελευθερίας" (Global Sumud Flotilla - Στόλος Sumud ), το "Ισραήλ" βρέθηκε υπό διασταυρούμενα πυρά όλων των μελών του Άξονα της Αντίστασης.
Η Χεζμπολάχ άνοιξε αμέσως ένα δεύτερο μέτωπο με τον δηλωμένο στόχο της χαλάρωσης της στρατιωτικής πίεσης στη Γάζα. Την επόμενη μέρα, η Υεμένη παρενέβη επίσης με μια πρώτη εκτόξευση πυραύλου. Η Ιρακινή Αντίσταση ακολούθησε το παράδειγμά της, με επιθέσεις εναντίον αμερικανικών στόχων στο Ιράκ και τη Συρία. Το Ιράν ξεκίνησε την πρώτη του "Επιχείρηση Αληθινή Υπόσχεση" ("True Promise" ως απάντηση στην αμερικανοσιωνιστική επίθεση εναντίον του Ιράν) στις 13 Απρίλη 2024. Ο ναυτικός αποκλεισμός που επέβαλε το "Κίνημα Ανσαρουλάχ" στην Ερυθρά Θάλασσα (υποτιμητικά αποκαλείται «Χούθι ή Χούτι» από τις δυτικές Νατοϊκές κυβερνήσεις, τις δημοσιογραφικές τσούλες κι ανενημέρωτους) οδήγησε στο κλείσιμο του λιμανιού του Εϊλάτ, με αποτέλεσμα οικονομικές και στρατιωτικές δυσκολίες για την σιωνιστική αποικία, καθώς το λιμάνι αυτό παρείχε υλικοτεχνική υποστήριξη στο ισραηλινό ναυτικό.
Στις 6 Ιούνη 2024, πραγματοποιήθηκε η πρώτη ταυτόχρονη επίθεση από τις δυνάμεις της Υεμένης και του Ιράκ, ακολουθούμενη από πολυάριθμες κοινές επιχειρήσεις από διάφορες δυνάμεις του Άξονα της Αντίστασης σε διάφορες συνθέσεις.
Λόγω του αυξανόμενου συντονισμού της αντισιωνιστικής Αντίστασης στην περιοχή, η επιβολή του λεγόμενου "ειρηνευτικού σχεδίου" είχε ως αποτέλεσμα την εκτόνωση της δυναμικής του Άξονα, αφαιρώντας το κεντρικό στοιχείο της σύγκρουσης -τη Χαμάς- από την εξίσωση.
Όλα τα μέλη του Άξονα πλήρωσαν ακριβά για τις παρεμβάσεις τους στο πλευρό της Παλαιστίνης.
Μια βάναυση κι εντελώς παράνομη εκστρατεία στοχευμένων δολοφονιών έχει στερήσει από τους μουσουλμανικούς λαούς τους πιο αγαπημένους και χαρισματικούς ηγέτες τους: τον Γιαχία Σινουάρ και τον Ισμαήλ Χανίγιε στη Γάζα, τον Χασάν Νασράλα στον Λίβανο, τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στο Ιράν, καθώς και βασικά πρόσωπα στον στρατιωτικό και κυβερνητικό μηχανισμό σ' όλες τις εμπλεκόμενες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Υεμένης και του Ιράκ.
Ταυτόχρονα, οι άμαχοι πληθυσμοί στην περιοχή έχουν δεχθεί αμείλικτα πυρά από το "Ισραήλ" και τον προστάτη του τις ΗΠΑ.
Ο Νότιος Λίβανος παραμένει υπό στρατιωτική κατοχή, ενώ οι ΗΠΑ πιέζουν τους (λιβανέζικους) θεσμούς και τον στρατό τους σε μια ανοιχτή προσπάθεια να πυροδοτήσουν έναν ολοκληρωτικό εμφύλιο πόλεμο. Η Υεμένη, με επικεφαλής τον συνασπισμό του "Κινήματος Ανσαρουλάχ", βρέθηκε για άλλη μια φορά υπό σαουδαραβικό βομβαρδισμό, λιγότερο από ένα χρόνο νωρίτερα. Η Συρία έχει "έπεσε" μετά από 14 χρόνια πολέμου και οικονομικής πολιορκίας. Το Ιράκ έχει δεχθεί επανειλημμένες επιθέσεις με μεγάλης κλίμακας βομβαρδισμούς και στοχευμένες δολοφονίες. Και τέλος, το Ιράν, όχι τυχαία η χώρα που προώθησε τον Άξονα της Αντίστασης, έχει εξαναγκαστεί σ' έναν πόλεμο του οποίου το τέλος δεν είναι ακόμη ορατό.
Ωστόσο, αντιμέτωπο μ' αυτή την εκτεταμένη επιθετικότητα εναντίον μιας ολόκληρης περιοχής, ένα μεγάλο τμήμα του δυτικού φιλοπαλαιστινιακού κινήματος συνεχίζει να επιδεικνύει μια ανεξήγητη δυσκολία στην επέκταση της Αλληλεγγύης του πέρα από τα σύνορα της Παλαιστίνης.
Ούτε καν οι κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ηθικών αρχών που ισχυρίζεται ότι προωθεί το κίνημα ("αλληλεγγύης" στην Παλαιστίνη) δεν ήταν αρκετές για να προκαλέσουν έναν προβληματισμό των ιδεολογικών του προϋποθέσεων.
Το γεγονός ότι αυτή η επιθετικότητα στρεφόταν εναντίον μη εμπόλεμων χωρών δεν ήταν αρκετό (Ιράν). Ούτε το γεγονός ότι, όπως είναι πλέον μια ενοποιημένη στρατηγική για τον σιωνιστικό συνασπισμό, στοχεύονταν άμαχοι πληθυσμοί και όχι μαχητές· παντού, και όχι μόνο στη Γάζα. Ούτε το γεγονός ότι οι χώρες που δέχονται επίθεση είναι οι ίδιες που έχουν αφιερωθεί στην Παλαιστίνη με πολύ πιο συγκεκριμένους, ενεργούς και ουσιαστικούς τρόπους από ό,τι ήθελε ή μπόρεσε να το κάνει η Δύση κι αυτό φαίνεται αμφισβητήσιμο.
Κανένα οργανωμένο κίνημα δεν έχει σχηματιστεί σ' αυτό το μέρος του κόσμου (δυτική Ευρώπη) για την υποστήριξη του Ιράν, της Υεμένης, του Λιβάνου ή του Ιράκ. Ούτε καν η δολοφονία 168 μικρών μαθητριών δημοτικού σχολείου δεν προκάλεσε πραγματική δημόσια αντίδραση, πέρα από ένα στενό και περιθωριοποιημένο κύκλο ανθρώπων.
Το γεγονός ότι αυτή η έλλειψη ενσυναίσθησης προς τις χώρες του Άξονα της Αντίστασης, και όχι συμπτωματικά κυρίως προς το Ιράν, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε προκατειλημμένες και μονόπλευρες αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης είναι σίγουρα δεδομένο, αλλά δεν επαρκεί για να εξηγήσει το φαινόμενο αν λάβουμε υπόψη το τεράστιο φάσμα κινημάτων και ενώσεων που αποτελούν το φιλοπαλαιστινιακό κίνημα στη Δύση.
Αυτό το κίνημα έχει με την πάροδο του χρόνου δημιουργήσει ένα ενοποιημένο και αποτελεσματικό δίκτυο αντιπληροφόρησης που όχι μόνο αποφεύγει την σιωνιστική προπαγάνδα, αλλά είναι συνεχώς αφοσιωμένο στην παρακολούθηση και την απομυθοποίηση των ψεμάτων των μέσων ενημέρωσης. Είναι, επομένως, ικανό να παράγει τη δική του εναλλακτική αφήγηση μέσω της οποίας διατηρεί αποτελεσματικά την προσοχή στο παλαιστινιακό ζήτημα, καταγγέλλοντας αδυσώπητα τις καθημερινές καταχρήσεις με τις οποίες το "Ισραήλ", ακόμη και σε περιόδους "ειρήνης", πραγματοποιεί σιωπηλά τη γενοκτονία του.
Δεν είναι λοιπόν θέμα απροσεξίας (άγνοιας, λάθους, παραπληροφόρησης). Δεν είναι θέμα κόπωσης του κινήματος.
Είναι μια συγκεκριμένη και σκόπιμη επιλογή.
Μεταξύ των λόγων πίσω από αυτήν την επιλογή είναι σίγουρα μια διαφορά στις πολιτικές ελέγχου από πάνω προς τα κάτω.
Ο ακτιβισμός αποκλειστικά για λογαριασμό του Παλαιστινιακού λαού απολαμβάνει ένα σχετικό περιθώριο ανοχής -από τα μέσα ενημέρωσης, το πολιτιστικό κατεστημένο και τους θεσμούς- υπό την προϋπόθεση ότι διατηρεί έναν αυστηρά ανθρωπιστικό και απολιτικό χαρακτήρα (δες πλοιάρια- πορείες κ.λπ.).
Αυτό απαιτεί μια επαναλαμβανόμενη αποστασιοποίηση όχι μόνο από τις χώρες και τις οργανώσεις του Άξονα της Αντίστασης, αλλά και από τα ίδια τα Παλαιστινιακά Κινήματα Αντίστασης (Ενωμένη Παλαιστινιακή Αντίσταση), με πρώτη και κύρια τη Χαμάς.
Ακόμη και τα δημόσια πρόσωπα (πανεπιστημιακοί, δημοσιογραφικοί αναλυτές και κόμματα, βουλευτές) που τους επιτρέπεται να εκφράσουν αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη μέσω επίσημων καναλιών συμμορφώνονται μ' αυτή την απαίτηση αποπολιτικοποίησης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πρόκληση προς το παγκόσμιο κατεστημένο μεταφράζεται σε μια γενική αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό πληθυσμό, αλλά ολισθαίνει σε θέσεις απόλυτα συμβατές με τον αριστερό Σιωνισμό όταν η εστίαση μετατοπίζεται στη Χαμάς, το Ιράν ή τη Χεζμπολάχ.
Στην πραγματικότητα, η αποπολιτικοποίηση που επιβάλλεται από το κατεστημένο έχει τις ρίζες της στην ιδρυτική ιδεολογία της Δύσης, την οποία συμμερίζεται, λίγο πολύ συνειδητά, η πλειοψηφία του πληθυσμού, συμπεριλαμβανομένου του φιλοπαλαιστινιακού κινήματος.
Αυτή η ιδεολογία τροφοδοτείται από τον οικουμενισμό που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, ιδιαίτερα από τον 18ο αιώνα, όταν το φιλοσοφικό κίνημα του Διαφωτισμού, με τον παραπλανητικό ισχυρισμό της απελευθέρωσης των ανθρώπων από τις "δεισιδαιμονίες" τους, στην πραγματικότητα επέβαλε στον δυτικό κόσμο, με τις συγκεκριμένες ιδιαιτερότητές του, ως το αρχέτυπο και το μοντέλο της ανθρωπότητας στο σύνολό της, απονομιμοποιώντας κατά συνέπεια κάθε άλλη μορφή κοινωνικής, πολιτικής, οικονομικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής οργάνωσης.
Ο "παγκόσμιος άνθρωπος", υποτίθεται ότι είναι αποκομμένος από τις -στην πραγματικότητα αναπόφευκτες- συνθήκες των χωροχρονικών συντεταγμένων, έχει οδηγήσει σε μια ιδιόμορφη σχέση μεταξύ των Δυτικών και της ιστορίας.
Πράγματι, για να διατηρήσουν (οι δυτικοί) την πρωτοκαθεδρία -ηθική, πολιτική, οικονομική και πολιτιστική- που τους απένειμε ο Διαφωτισμός, αναγκάζονται ν' αποφεύγουν την ιστορία, για να μην πέσουν από το απόλυτο μοντέλο στο ενδεχόμενο: ένας άνθρωπος μεταξύ ανθρώπων, ένα έθνος μεταξύ εθνών, ένα σύστημα σκέψης μεταξύ πολλών άλλων εξίσου νόμιμων συστημάτων σκέψης.
Αλλά η αφαίρεση της ιστορίας ανάγει τις συγκρούσεις στο παράδειγμα "καλού εναντίον κακού", στο οποίο οι πράξεις και οι δρώντες φέρουν μια εγγενή ηθική σφραγίδα που υπερβαίνει τις περιστάσεις.
Μέσα σ' αυτή τη διχοτομία, η "προπαγάνδα" ενός σημαντικού τμήματος του δυτικού φιλοπαλαιστινιακού κινήματος στοχεύει έτσι να υποβαθμίσει την Παλαιστίνη σε μια εξίσου αφηρημένη οντότητα, που αποτελείται από θύματα καταδικασμένα σε αδράνεια για να διατηρήσουν την αθωότητά τους.
Έτσι, τα στατιστικά στοιχεία που σχετίζονται με τις γυναίκες και τα παιδιά επισημαίνονται, οι στρατιωτικές ενέργειες αποκρύπτονται ή αγνοούνται, ο ρόλος της Χαμάς (και της ΟΛΗΣ ενώμενης ένοπλης Παλαιστινιακής Αντίστασης) δεν γίνεται ανεκτός κι οι σύμμαχοι του Άξονα της Αντίστασης αγνοούνται ή, πιο συχνά, αντιτίθενται έντονα (τους χαρακτηρίζουν τρομοκράτες).
Απομονωμένη από την υπόλοιπη περιοχή, μεταμορφωμένη σε μια οντότητα αποκομμένη από τον χρόνο και τον χώρο και ουσιαστικά απογυμνωμένη από την ταυτότητά της ως αραβικό και μουσουλμανικό έθνος, η Παλαιστίνη γίνεται έτσι το σκηνικό στο οποίο η Δύση προβάλλει το όνειρό της για τον εαυτό της ως φορέα του καλού και όπου ανακτά, με μια νέα μορφή, την επιθυμία για προβολή που ζωντανεύει τον εθνοκεντρικό πολιτισμό της.
Αυτή, στην πραγματικότητα, είναι η πραγματική λειτουργία ολόκληρου του τμήματος του κινήματος που υπερασπίζεται τον πληθυσμό (της Παλαιστίνης εν είδει φιλανθρωπίας, όπως φιλοζωίας), αλλά καταδικάζει τη Χαμάς: να παρηγορήσει την υπερεθνικιστική Δύση με την πεποίθηση ότι η Απελευθέρωση της Παλαιστίνης μπορεί να επιτευχθεί μόνον μέσω της Δύσης· να την παρηγορήσει με τη σκέψη ότι, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, η δύση είναι που καθορίζει την πορεία των γεγονότων· να επιβεβαιώσει ότι όχι μόνο η βία των δομών εξουσίας της, αλλά και η έμφυτη αίσθηση δικαιοσύνης της είναι ανώτερες από αυτές των άλλων· και ότι, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, η Δύση παραμένει η πραγματική κινητήρια δύναμη της ιστορίας.
Ωστόσο, η αποπολιτικοποίηση του Παλαιστινιακού ζητήματος οδηγεί στην υποβάθμιση της κατοχής της Παλαιστίνης σε μια ιστορική ανωμαλία, μια έμφυτη εκδήλωση ενός αφηρημένου και γεωγραφικά απομονωμένου κακού, αποκομμένου από τον αντιαποικιακό αγώνα που μαίνεται σε όλη την περιοχή.
Είναι μια επαναπροώθηση της προτασης, από τα κάτω, της ίδιας σιωνιστικής στρατηγικής.
Επειδή όσοι σιωπούν για τις γεωπολιτικές αιτίες της σύγκρουσης, όσοι αρνούνται την Αλληλεγγύη με άλλα έθνη της Δυτικής Ασίας, όσοι απαγορεύουν τις Ιρανικές σημαίες σε δημόσιες πλατείες αφού έχουν ήδη απαγορεύσει τις Συριακές σημαίες για 14 χρόνια, όσοι περιορίζουν τον πολιτικό λόγο κρυμμένοι πίσω από την δικαιολογία ότι "το κίνημα δεν πρέπει να διχαστεί", στην πραγματικότητα αναβιώνουν, με διαφορετικό πρόσχημα, το ίδιο σχέδιο κατακερματισμού του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου που καλλιεργούσαν πάντα οι Ηνωμένες Πολιτείες και το "Ισραήλ".
Δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να απομονώνουν την Παλαιστίνη από τους φυσικούς της συμμάχους, δηλαδή τα έθνη και τις ομάδες που αγωνίζονται για την απελευθέρωση ολόκληρης της περιοχής από τη σιωνιστική κατοχή και από τις δυτικές παρεμβάσεις: στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές.
Επειδή, παρά την εξαιρετική σοβαρότητα της συνεχιζόμενης Γενοκτονίας, το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης (και Ανεξαρτησίας) δεν στερείται μόνον στους Παλαιστίνιους. Το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης της Υεμένης στερήθηκε όταν δέχτηκε επίθεση από έναν συνασπισμό άνω των δέκα εθνών απλώς και μόνο επειδή απελευθερώθηκε από μια κυβέρνηση-μαριονέτα υποταγμένη στη Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης παραβιάστηκε όταν, μετά την Ισλαμική επανάσταση, το Ιράν βρέθηκε όχι μόνο σε οικονομικό ασφυκτικό κλοιό, αλλά και υπόκειται σε συνεχή και επαναλαμβανόμενη στρατιωτική επιθετικότητα και προσπάθειες ανατροπής των θεσμών του.
Το δικαίωμα Αυτοδιάθεσης του Ιράκ παραβιάστηκε όχι μόνο από εισβολές, αλλά και όταν ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών μπορεί να εκβιάσει ένα ολόκληρο έθνος επειδή δεν του άρεσαν τα αποτελέσματα των εκλογών.
Το δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης στερείται στον Λίβανο όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν το δικαίωμα να επιλέγουν τους ανώτατους θεσμικούς αξιωματούχους του ή όταν διατάσσουν τον αφοπλισμό της μόνης αποτελεσματικής εδαφικής αμυντικής δύναμης (Χεζμπολάχ).
Το δικαίωμα στην Αυτοδιάθεση παραβιάστηκε επίσης στο Μπαχρέιν το 2011, όταν οι ΗΠΑ έστειλαν τον σαουδαραβικό στρατό για να καταστείλει αιματηρά μια Λαϊκή εξέγερση.
Το δικαίωμα στην Αυτοδιάθεση αφαιρέθηκε από τον Συριακό λαό κατά τη διάρκεια σχεδόν δεκαπέντε ετών πολέμου και οικονομικής πολιορκίας, και ξανά όταν ένας τρομοκράτης επιβλήθηκε ως πρόεδρος, σφαγιάζοντας χιλιάδες πολίτες για εθνοτικούς λόγους εν μέσω γενικής σιωπής.
Δεν είναι ούτε ηθικά ούτε πολιτικά επιτρεπτό οι Δυτικοί ακτιβιστές να παρουσιάζουν ως παράγοντα διχασμού μεταξύ λαών τα θύματα που έχουν υποστεί την ίδια επιθετικότητα.
Δεν είναι ούτε ηθικά ούτε πολιτικά επιτρεπτό οι Δυτικοί ακτιβιστές να αγνοούν ότι αυτές οι διαιρέσεις είναι ο σαφής και ρητά δηλωμένος στόχος του Σιωνισμού.
Αντιθέτως, όσοι συμμετέχουν στον πολιτικό διάλογο στη Δύση, σε οποιοδήποτε επίπεδο και με οποιονδήποτε ρόλο, θα πρέπει σήμερα να αναλάβουν το καθήκον να συμπεριλαμβάνουν πάντα την Παλαιστίνη στη γεωπολιτική δυναμική στην οποία ανήκει και να καταπολεμούν κάθε προσπάθεια απομόνωσής της από την υπόλοιπη περιοχή.
Επειδή οι ανεξάρτητες δυνάμεις της Δυτικής Ασίας είναι οι φυσικοί της σύμμαχοι, και η προσπάθεια απομάκρυνσής της από το δίκτυο Αλληλεγγύης και Συμμαχιών στο οποίο ανήκει λόγω της εθνοτικής και θρησκευτικής της ταυτότητας και των πολιτικών και γεωγραφικών της συντεταγμένων αποτελεί επίσης αποικιοκρατία.»
Roberta Rivolta, δημοσιογράφος
Το άρθρο της φίλης Ρομπέρτας δημοσιεύτηκε στην "marx21" στις 23 Σεπτέμβρη 2026. Μεταφορά, μετάφραση, επιμέλεια Νίκος Κλειτσίκας
Στη διαπραγματευτική ομάδα της Ενωμένης Αντίστασης δεν συμμετέχει η Φατάχ του δοτού συνεργάτη των εβραιοσιωνιστών Αμπάς...
Χριστόφορος Τραντάφυλλος 👉 "Ένα Καράβι για την Γάζα"... έδωσε την τέλεια πάσα στους Ισραηλινούς!
Ένα Καράβι για την Γάζα & Γάζα... 👉 Humanitarian Relief Foundation: Μια ενδιαφέρουσα Τούρκικη ΜΚΟ
"Αφυπνίστηκαν" μόνον μετά 600 ημέρες Γενοκτονίας και στην ελληνόφωνη αριστερά;
Κοινή δήλωση ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, Νέας Αριστεράς, Πλεύσης Ελευθερίας προς Μητσοτάκη, Γεραπετρίτη... με κατάληξη το "αίτημα": «[...] Να προσκληθεί ο Μαχμούντ Αμπάς στην ελληνική βουλή»... 👉 «Real Politik» (πολιτικός ρεαλισμός) ή ο τερματισμός της Γενοκτονίας!
Πολιτικοί απατεώνες πουλάνε Παλαιστίνη χωρίς ίχνος ντροπής 👉 Κάποιος Χαρίτσης, μας θεωρεί μ@λάκες, ηλίθιους ή χρυσόψαρα;
👉 Νίκος Βούτσης όπως Σπύρος, Άδωνης ή Μωυσή ή Αβραάμ σιωνιστές!
«Αιδώς Αργείοι νύν άρκιον ή απέλεσθαι»
(μτφρ. Ντροπή Αργείοι! Το μόνο βέβαια που τώρα μας περιμένει είναι να χαθούμε)
Ιλιάδα του Ομήρου, ραψωδία Ο, στίχος 503
Οι πλαστές δηλώσεις από βολευτές που αναζητούν να παραμείνουν στα βολευτικά έδρανα, αλλά ήταν ακόμη και υπουργοί της κυβέρνησης Τσίπρα όταν σφιχταγκάλιασαν το εβραιοναζιστικό καθεστώς είναι η μεγαλύτερη απάτη, πολιτική ιεροσυλία. Όλοι αυτοί υπέγραφαν "στρατιωτική συμφωνία" με το 卐σραήλ 👉 Μια μικρή υπενθύμιση... Επί Τσίπρα-Κοτζιά, υπογράφτηκε η στρατιωτική συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ!... (σημερινή "νέα αριστερά', Κασσελάκηδες, Φάμελοι, Πέρκες, Δούρου, Τσίπρες και Σια)...
«Πρέπει να ρίξουμε στα σκουπίδια την εκφυλισμένη αριστερά,
για να μπορέσουμε ν' αγωνιστούμε εναντίον του καπιταλισμού!»
Costanzo Preve
Υ.Γ. 👉 Ο αφοπλισμός της αριστεράς και το χτίσιμο της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής αριστεράς...
«Το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί κανείς να κάνει,
είναι να διακηρύττει φωναχτά τι συμβαίνει!»
Ρόζα Λούξεμπουργκ
.jpg)
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση