Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας « Ο βασιλιάς είναι γυμνός »! Χανς Κρίστιαν Άντερσεν , « Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά », πρώτη έκδοση 7 Απρίλ...
«Ο βασιλιάς είναι γυμνός»!
Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, «Τα καινούργια ρούχα του βασιλιά», πρώτη έκδοση 7 Απρίλη 1837...
Η φοιτητική/μαθητική εξέγερση που αποκαλύπτει το αυταρχικό πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού και την αντίφαση μιας Ευρώπης που λιμοκτονεί τους νέους της.
Η Γαλλία του υπαλλήλου των Ρότσιλντ, που διόρισε πρόεδρο ο Μελανσόν της ιμπεριαλιστικής αριστεράς! 👉 4 Ιούλη 2024: "Ο Μελανσόν μπορεί ν' αναστήσει το πτώμα Μακρόν & να διασώσει ΗΠΑ και την ελίτ των Βρυξελλών..."
Τι συμβαίνει πραγματικά στη Γαλλία;
Δεν έχουν όπως η Ελλάδα το Γ' Μνημόνιο ν. 4336/2015, ΦΕΚ Α 94, που απαγορεύει στη χώρα να έχει δημόσια περιουσία...
Έχουν Δημόσια Οικονομική Υπηρεσία για συλλογή φόρων κι όχι όπως η Ελλάδα "Ανεξάρτητη Αρχή" ΑΑΔΕ, που υπόκειται στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Έχουν μια τεράστια πολεμική βιομηχανία και καλούς υπόδουλους πελάτες, όπως την αποικία 'Ελλάδα' 👉 Η Τουρκία είναι το αφεντικό στο ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Αιγαίο κι Ανατολική Μεσόγειο!.
Όμως, ως βασικός πυλώνας του 4ου Ράιχ (διάβαζε Ευρωπαϊκή Ένωση) έχει εχθρούς τον πολίτη, τη δημόσια παιδεία, τη δημόσια παιδεία, κάθε κοινωνικό αγαθό:
Δεν υπάρχουν χρήματα για δασκάλους, ούτε χρήματα για σχολικές νοσοκόμες, ούτε χρήματα για κοινωνικούς λειτουργούς.
Δεν υπάρχουν χρήματα για να αντικαταστήσουν έναν συνταξιούχο καθηγητή λογοτεχνίας με πρόσληψη, ή έναν καθηγητή ιστορίας που αρρωσταίνει κι περιορίζονται σε ευκαιριακά μπαλώματα συμβασιούχων "αναπληρωτών".
Κι όμως υπάρχουν άπειρα χρήματα για ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό, για τους ουκροναζί, για ν' αντιμετωπιστεί το Ιράν, η Υεμένη, οι αφρικανικές αποικίες τους.
Η Γαλλία, όπως όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, διοχετεύει δισεκατομμύρια στην πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ, τροφοδοτώντας έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία, ο οποίος έχει ήδη καταβροχθίσει κολοσσιαίους πόρους και συνεχίζει να παρουσιάζεται ως υπεράσπιση της δημοκρατίας, ενώ οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες καταρρέουν εκ των έσω.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που περικόπτουν την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση και τις μεταφορές βρίσκουν πάντα τα απαραίτητα κεφάλαια για να αγοράσουν οπλικά συστήματα, να χρηματοδοτήσουν τη βιομηχανία όπλων και να στείλουν στρατιωτικό εξοπλισμό στο Ανατολικό Μέτωπο. Η αντίφαση είναι τόσο κραυγαλέα που είναι χυδαία, ωστόσο ο δημόσιος διάλογος -με τις αργυρώνητες πόρνες πολιτικών, αναλυτών, δημοσιογραφία- την απορρίπτει με αφοπλιστική ευκολία.
Η Γαλλία είναι το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης Ευρώπης που είναι αιχμάλωτη από ένα νεοφιλελεύθερο δόγμα (δεξιάς κι ιμπεριαλιστικής αριστεράς) που έχει πάψει προ πολλού να είναι οικονομική θεωρία και έχει γίνει ένα πλήρως ανεπτυγμένο απάνθρωπο πολιτικό δικτατορικό καθεστώς.
Ένα καθεστώς που κηρύττει τις ελεύθερες αγορές κι εφαρμόζει την καταστολή των δικαιωμάτων, που υποστηρίζει τη δημοσιονομική ευθύνη ενώ κοινωνικοποιεί τις ζημίες και ιδιωτικοποιεί τα κέρδη, που μιλάει για αξιοκρατία και στη συνέχεια αφήνει το ΑΦΜ γέννησης ενός παιδιού να καθορίζει τη μοίρα του περισσότερο από οποιοδήποτε ταλέντο ή προσπάθεια. Οι πολιτικές λιτότητας -που λιμοκτόνησαν και τελείωσαν ακόμη κι ως χώρα/οικόπεδο για 99 χρόνια (απομένουν ακόμη 87) την Ελλάδα κι έφεραν τα δεξιά κι αριστερά μνημόνια, κατέστρεψαν την Ισπανία, ταπείνωσαν την Ιταλία, εξαθλιώνουν την εργατική τάξη στη Γερμανία-, δεν ήταν τεχνικό λάθος.
Ήταν Σχέδιο. Και το σχέδιο λειτουργεί ακριβώς όπως υποτίθεται ότι πρέπει να λειτουργεί: μεταφορά πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω, διάλυση του κράτους πρόνοιας, της δημόσιας παιδείας, της δημόσιας υγείας, των κοινωνικών αγαθών (ενέργεια, νερό, τηλεφωνία, μεταφορές), καθιστώντας τους πολίτες ολοένα και πιο επισφαλείς και επομένως ολοένα και πιο ευάλωτους σε εκβιασμούς.
Υπάρχει επίσης μια πτυχή που αποσιωπάται συστηματικά, αλλά βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος: Νεοφιλελευθερισμός.
Ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι απλώς ένα άδικο οικονομικό σύστημα του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Είναι ένα βαθιά αντιδημοκρατικό καθεστώς: ο φασισμός του σήμερα. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι οι πολιτικές του εφαρμόζονται ενάντια στη γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού, όπως συνέβη με τη μεταρρύθμιση του συντάγματος του Μακρόν, η οποία επιβλήθηκε από το Άρθρο 49, παράγραφος 3 του Συντάγματος, παρακάμπτοντας το κοινοβούλιο και τις λαϊκές κινητοποιήσεις στους δρόμους.
Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κάθε απόπειρα αντιπολίτευσης ποινικοποιείται, ότι τα κίτρινα γιλέκα έχουν κατασταλεί με μια βιαιότητα που έχει παρατηρηθεί σ' όλο τον κόσμο.
Το ότι οι σημερινοί μαθητές Λυκείου αντιμετωπίζονται με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης και δακρυγόνα όταν απλώς ζητούν έναν καθηγητή στην τάξη τους, δεν αποτελεί κοινωνικό ζήτημα. Κι έχεις μεταξύ πολλών και κάποιον Παπαγιάννη στο Real FM, του ΔΑΠίτη Αβερωφικού Χατζηνίκου, συνέταιρο του Δημητριάδη, που το Σαββατοκύριακό επιχαίρει πως η γαλλική αστυνομία δεν είναι χάλια σαν την ελληνική και τακτοποιεί καλά τους "ταραξίες".
Αυτή είναι η επίσημη δημοκρατία που επιβιώνει, με τις "εκλογές" της και τους "θεσμούς" της, αλλά η ουσία έχει αφαιρεθεί. Οι πολίτες μπορούν να ψηφίσουν, αλλά δεν μπορούν να αποφασίσουν. Μπορούν να διαμαρτυρηθούν, αλλά θα ακουστούν μόνο εάν η διαμαρτυρία τους παραμείνει εντός των ορίων που έχουν θεσπίσει οι εξουσιαστές. Μπορούν να εκφράσουν τη διαφωνία τους, αλλά οι πολιτικές δεν θα αλλάξουν.
Τα παιδιά στο Κρετέιγ (10 χιλιόμετρα από το κέντρο του Παρισιού), οι 13χρονοι μαθητές, το κατάλαβαν αυτό πριν από πολλούς ενήλικες. Όταν ο Λουί, ένας μαθητής Γ' Λυκείου, λέει ότι «του λένε ότι δεν θα γίνει ποτέ μηχανικός, οικονομολόγος ή γιατρός», περιγράφει έναν μηχανισμό ταξικού αποκλεισμού που δεν έχει τίποτα το φυσιολογικό. Όταν η 15χρονη Λόλα, της δευτέρας γυμνασίου, μιλάει για «ένα πρόγραμμα οκτώ με έξι που δεν μπορεί πλέον να αντεπεξέλθει», με ελλείψεις καθηγητών και τάξεις με 25 και περισσότερους μαθητές χωρίς επιβλέποντες, περιγράφει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα χρόνων περικοπών που παρουσιάζονται ως μεταρρυθμίσεις κι εκσυγχρονισμοί. Όταν οι μαθητές Λυκείου στο Στρασβούργο μπλοκάρουν το τραμ και ανάβουν φωτιές μπροστά στο σχολείο τους, φωνάζουν αυτό που οι πολιτικοί δεν θέλουν να ακούσουν: το κοινωνικό συμβόλαιο έχει σκιστεί και δεν έχουν καμία πρόθεση να προσποιηθούν ότι εξακολουθεί να ισχύει.
Είναι μια γενιά που μαθαίνει από πρώτο χέρι όσα έμαθαν οι γονείς και οι παππούδες της στις φάμπρικες (εκεί που οι εργάτες ψήφιζαν σοσιαλιστές και κομουνιστές και σήμερα ψηφίζουν Μαρίν Λε Πεν) και στις διαδηλώσεις: η εξουσία έχει «ταξικό πρόσημο», δεν παραχωρεί τίποτα οικειοθελώς, και τα δικαιώματα των εργατών τα υπερασπίζονται σήμερα μαθητές με νύχια και με δόντια, γιατί βλέπουν με τα μάτια τους να σβήνονται με μια απλή κίνηση σ' ένα νομοσχέδιο που κοστολογεί τις απώλειες του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος.
Σήμερα καίγεται η Γαλλία και το Ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα κάνει τα στραβά μάτια, επειδή οι ίδιες πολιτικές που οδήγησαν τα γαλλικά Λύκεια σε εξέγερση θα παράξουν μια μέρα το ίδιο αποτέλεσμα σε κάθε γωνιά του 4ου Ράιχ.
Η βίαια καταστολή, οι φυλακές γεμάτες με ανήλικους μαθητές, αίμα στους δρόμους μπορεί να "ηρεμήσει", αλλά κάποια μέρα θα 'ρθει η ώρα των "λογαριασμών"...
Κι όσοι κάθε φορά μπροστά στις ταξικές εξεγέρσεις στη Γαλλία αναζητούν τον "σωτήρα" στην αριστερά, ξεχνούν πως η γαλλική αριστερά του χαβιαριού ήταν κι είναι ιμπεριαλιστική:
Ενδιαφέρουσα και πολιτική η προσέγγιση του Δημήτρη Μπελαντή: Γαλλία: εικόνες από έναν άλλο μαγικό κόσμο... 👉 Όμως. Μακάρι, να ήμασταν σαν την Γαλλία!
Αν όσα συμβαίνουν σήμερα σε ανήλικους μαθητές στη Γαλλία, συνέβαιναν στη Μόσχα, στην Τεχεράνη, στην Αβάνα, στο Πεκίνο θα είχαμε το 4ο Ράιχ (Ευρωπαϊκή Ένωση) να μην σταματάει να μιλάει για "καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων"... Τώρα η βία κι οι φυλακίσεις ανήλικων είναι θέμα "δημοκρατικής τάξης":
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν φοράει πλέον μάσκες κι είναι γυμνή!
Δύο χιλιάδες συλλήψεις μαθητών και φοιτητών που, αν είχαν συμβεί στο Ιράν, την Κίνα ή τη Ρωσία, θα είχαν περιγραφεί αμέσως ως «Πολιτικοί κρατούμενοι του καθεστώτος».
Θα είχαμε ήδη άπειρες "δημοσιογραφικές" έρευνες, θα γνωρίζαμε τα ονοματεπώνυμα όλων των ανήλικων που οδηγήθηκαν στις φυλακές, θα ήταν αδύνατον να διαβάσουμε δεκάδες έκτακτα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να ακούσουμε τις συνήθεις οδυνηρές δηλώσεις από υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων...
Δυστυχώς, συμβαίνουν στη Γαλλία, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τη "μεγάλη δημοκρατική ευρωπαϊκή οικογένεια" όπως περιγράφουν το 4ο Ράιχ!
.jpeg)
Δεν υπάρχουν σχόλια
ΠΡΟΣΟΧΗ! Την ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων φέρει αποκλειστικά ο συγγραφέας τους και όχι το site. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση