Του Ανδρέα Ανδριανόπουλου. Το λιβάνισμα του Υπουργείου των Οικονομικών δεν μπορεί να κρύψει ανεπάρκειες ούτε και να επισκιάσει ανικα...
Το λιβάνισμα του Υπουργείου των Οικονομικών δεν μπορεί να κρύψει ανεπάρκειες ούτε και να επισκιάσει ανικανότητες. Σε μια εποχή που οι βασικές δυσλειτουργίες της ελληνικής οικονομίας ξεκινούν από την συμπεριφορά των αφεντικών της Πλ. Συντάγματος, είναι τουλάχιστον περίεργο να εκφράζεται ικανοποίηση για την αντιμετώπιση των φορολογικών θεμάτων σε πρωτοσέλιδο σχόλιο της «Κ». Την ίδια ημέρα (Παρασκ. 5 Ιουλίου, 2013) άλλο έγκριτο (συντηρητικό) έντυπο αναφέρεται πρωτοσέλιδα στον παραλογισμό των νέων φορολογικών ρυθμίσεων επισημαίνοντας την ανακολουθία και την προχειρότητα των καινούργιων ανακοινώσεων.
Μέσα σε μία ημέρα των Υπ Οικονομικών αναγκάζεται να αλλάξει η να αποσύρει όλα σχεδόν τα κρίσιμα σημεία του νέου Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος κάνοντας τους πάντες να αναρωτηθούν για το τι ακριβώς επεξεργάζονταν τόσους μήνες. Η απλότητα και η ευκρίνεια αποτελούν πιθανότατα τους μεγαλύτερους εχθρούς για τους υπεύθυνους της οικονομίας μας. Μαζί βέβαια και με απίθανες παραδοξότητες που παραπέμπουν σε διαστρέβλωση θεμελιωδών οικονομικών αρχών.
Προκαταβολές φόρου σε ύψος περίπου 80% του ενδεχόμενου (!) εισοδήματος που έχουν ξανακουσθεί; Όπως και αυξημένες παρακρατήσεις φόρου που ουσιαστικά αποτελούν υπεξαίρεση εισοδήματος από το οποίο κάποιος θα μπορούσε να έχει κάποια πρόσοδο. Οσο για την δήμευση της ατομικής περιουσίας, με την επιβολή φόρων πάνω σε φόρους για φορολογημένα ήδη στην φάση της πραγματοποίησής τους περιουσιακά στοιχεία, αποτελούν ξεχωριστή ελληνική ιδιαιτερότητα. Που συναντάται περίπου έτσι μοναχά στο Βυζάντιο, στις ημέρες του Ιουστινιανού. Που υποτίθεται πως από αιώνες είχαμε ξεπεράσει.
Οσο για τον φόρο επί της ουσίας κάποιου περιουσιακού στοιχείου (core taxation) κι’ όχι μόνο επί της προσόδου (revenue tax) αποτελεί παραβίαση στοιχειώδους οικονομικού κανόνα που διδάσκεται στο ξεκίνημα κάθε σχετικής ακαδημαικής ενδιατριβής (economics 101).
Αυτά δεν τα ζητάει η Τρόικα. Εκτός αν έχει παραφρονήσει. Είναι εφευρέσεις δικών μας εγκεφάλων. Για να μην θιγεί η ιερή αγελάδα της δημοσιουπαλληλίας. Ας ξυπνήσουμε επι τέλους στην πραγματικότητα, πριν να είναι αργά.
Δημοσιονομικά Πλεονάσματα την περίοδο 1992-1993
Δίχως να θέλω να παρέμβω στον μάλλον φθοροποιό διάλογο περί ευθυνών για το σημερινό χάλι της ελληνικής οικονομίας οφείλω να επισημάνω μια επαναλαμβανόμενη ανακρίβεια σχετικά με τα δημοσιονομικά πεπραγμένα της κυβέρνησης της ΝΔ στην περίοδο 1992-1993. Σύμφωνα με τους δημοσιευμένους Προυπολογισμούς της εποχής πράγματι το δημόσιο έλλειμμα αυξήθηκε στο 99,2% (από 64,8% το 1989). Την ίδια ώρα όμως, σε ετήσια βάση, η κυβέρνηση είχε εξασφαλίσει (πρωτογενές) πλεόνασμα 1,7% το 1992 και 0,05% το 1993. Δεν θα έπρεπε κάποιος να αναρωτηθεί πως έγινε αυτό; Δηλ. να ξοδεύεις λιγότερα από όσα εισπράτεις και εν τούτος να αυξάνεται το συνολικό έλλειμμά σου; Προφανέστατα διότι η τότε κυβέρνηση αποφάσισε να εμφανίσει κρυμμένα ελλείμματα παλαιότερων χρήσεων (κυρίως εγγυήσεις του δημοσίου για δανεισμούς δημοσίων επιχειρήσεων) ώστε να είναι ειλικρινής με τους κοινοτικούς μας εταίρους. Η αύξηση του χρέους λοιπόν οφείλει να καταλογισθεί στις προηγούμενες κυβερνήσεις κι όχι στην περίοδο οικονομικής διαχείρισης του Κων. Μητσοτάκη.
Οποιος τυχόν διαφωνεί, οφείλει να εξηγήσει και την σχετική αντίφαση (πρωτογενές πλεόνασμα αλλά και αύξηση χρέους).
.jpg)
Όταν το πλήθος γίνεται υποκείμενο ηθικής ανυπακοής εναντίον ενός άδικου ή ανήθικου νόμου, τότε ο νόμος φθείρεται και παύει να υφίσταται κοινωνικά, αργότερα και τυπικά.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑλλά, όταν το πλήθος ενώνεται σε μια πολύμορφη και συντονισμένη δημοκρατική ανυπακοή και αντίσταση, μπορεί, μαζί με τους νόμους, να ανατρέψει και την κυβέρνηση που τους θέσπισε ή τους διαιωνίζει. Το διαπιστώσαμε ζωντανά στην Τυνησία και στην Αίγυπτο. Έπειτα στις πλατείες της Ισπανίας και της Ελλάδας.
Η πολιτική ανυπακοή του πλήθους αποτελεί αυθεντική ηθική και δημοκρατία εν δράσει σε αντίθεση με την ανομία της εξουσίας. Είναι αυτό που φοβάται κάθε εξουσία.
«Αντίσταση και φιλοσοφία στην κρίση. Πολιτική, ηθική και στάση Σύνταγμα»...Κώστα Δουζίνα
Ο μεγάλος θυμός
ΑπάντησηΔιαγραφή(Eπενδυτής, 29/6/2013)
Οι Βραζιλιάνοι ξεσαλώνουν με σάμπα. Οι Αιγύπτιοι χορεύουν raqsharqi (το γνωστό οριεντάλ).
Οι Πορτογάλοι είναι καθολικοί, οι Τούρκοι μουσουλμάνοι.
Οι Ισπανοί βρίζουν στα ισπανικά, οι Μαροκινοί στα αραβικά.
Οι Ιταλοί γράφουν τις προκηρύξεις και τα πανό τους από αριστερά προς τα δεξιά. Οι Αλγερινοί αντίστροφα. Οι Σουηδοί πυρπολούν αυτοκίνητα. Οι Τυνήσιοι αυτοπυρπολούνται οι ίδιοι. Οι Έλληνες αυτοκτονούν μοναχικά. Οι Μεσανατολίτες ζώνονται με εκρηκτικά και παίρνουν καμπόσους μαζί τους.
Όταν το ζεις, δεν αντιλαμβάνεσαι το ιστορικό του βάρος.
Εδώ και έξι χρόνια όλος ο κόσμος χορεύει, αγανακτεί, διαδηλώνει, εξεγείρεται, συγκρούεται με αστυνομίες και στρατούς.
Σε πρωτοφανή μεγέθη, με απίστευτη ένταση. Αναρίθμητα πλήθη γεμίζουν τις πλατείες του κόσμου στις πιο διαφορετικές χώρες, με τις πιο διαφορετικές κουλτούρες, θρησκείες, καθεστώτα, επίπεδα ανάπτυξης.
Εκτός από τον μεγάλο θυμό των ανθρώπων, είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς τι συνδέει τους Βραζιλιάνους με τους Τούρκους διαδηλωτές σήμερα ή τι συνέδεε τους Αιγύπτιους και Τυνήσιους της Αραβικής άνοιξης με τους Ισπανούς Indignados ή τους Έλληνες Aγανακτισμένους.
Οι ιστορικοί του μέλλοντος θα δυσκολευτούν να κατατάξουν το μεγάλο κύμα κοινωνικής αναταραχής που σαρώνει τον κόσμο από το 2008.
Θα δυσκολευτούν να ορίσουν το σημείο εκκίνησής του – να ήταν άραγε ο ελληνικός «Δεκέμβρης 2008»;
Αλλά τι κοινό υπήρχε ανάμεσα στον έφηβο Γρηγορόπουλο, που έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, και στον 27χρονο Τυνήσιο λαχανοπώλη Μπουαζίζι, που, δυο χρόνια μετά, διαμαρτυρήθηκε για την αστυνομική αυθαιρεσία αυτοπυρπολούμενος; Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στους Τούρκους διαδηλωτές που υπερασπίζονται την κοσμικότητα της κοινωνίας τους και στους Βραζιλιάνους πολίτες που ζητούν να διοχετευτεί στα δημόσια αγαθά μερίδιο από το πλεόνασμα της ανάπτυξης στη χώρα τους;Εκ πρώτης όψεως δεν υπάρχει τίποτα κοινό.
Εκτός από το γεγονός ότι ο μεγάλος θυμός της τελευταίας εξαετίας αποτελεί το δεύτερο «μακρύ κύμα» της μεταπολεμικής ιστορίας που σκάει στα βράχια της «νέας τάξης». Το προηγούμενο κύμα, η «μεγάλη έκρηξη» του 1968, διέκοψε απρόσμενα τη μεταπολεμική αμεριμνησία της ευημερίας.
Ήταν ένα κύμα νεανικό, με τους Γάλλους βλαστούς μεσοαστικών οικογενειών να τραγουδούν τη Διεθνή και τους Γερμανούς νέους να πειραματίζονται με το αντάρτικο πόλεων.
Ήταν, όμως, καθαρά υπόθεση της Δύσης και των ανεπτυγμένων οικονομιών της. Ένα χασμουρητό πλήξης που εξελίχθηκε σε ουρλιαχτό ηθικής αποδοκιμασίας.
Ο μεγάλος θυμός
ΑπάντησηΔιαγραφή(Eπενδυτής, 29/6/2013)
Αλλά ποιο είναι το συνεκτικό στοιχείο του νέου μεγάλου θυμού που έχει βγάλει στον δρόμο, με παράδοξη μεταδοτικότητα και εντυπωσιακό ιστορικό συγχρονισμό, Έλληνες δημοσίους υπαλλήλους, Ισπανούς ανέργους, Γάλλους αποταμιευτές, Βραζιλιάνους μικροαστούς, πιστούς μουσουλμάνους της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής; Μην ακούσω: «Τα social media!». Το ότι το Facebook και το Twitter έχουν υποκαταστήσει επάξια στην κινητοποίηση των μαζών τις χειρόγραφες προκηρύξεις, τα φέιγ βολάν και τις άλλοτε πολυπληθείς συλλογικότητες δεν κάνει τη διαφορά. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει κοινό κίνητρο.
Ένα ευδιάκριτο κίνητρο είναι η διάχυτη δυσφορία απέναντι στην εξουσία.
Είτε αυτή έχει τη μορφή της ακραίας απολυταρχίας, είτε καλύπτεται κάτω από τον μανδύα της κοινοβουλευτικής νομιμότητας, η εξουσία αμφισβητείται μαζικά και στην ουσία της.
Ο Ερντογάν έχει ευρεία λαϊκή υποστήριξη και το άστρο του ανέτειλε μέσα από σκληρή σύγκρουση με το κεμαλικό καθεστώς. Αλλά, από τη στιγμή που έγινε ο ίδιος καθεστώς, πέρασε στη γκρίζα ζώνη της αμφισβήτησης.
Αυτό ισχύει και για τα αραβικά καθεστώτα που, τρία χρόνια από το πρώτο ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης, αδυνατούν να βρουν σημείο ισορροπίας.
Ισχύει και για την πρώην αντάρτισσα Ντίλμα Ρούσεφ που δεν μπορεί να εξηγήσει πειστικά γιατί ο αναπτυξιακός άθλος της Βραζιλίας δεν έχει αγγίξει ούτε τις φαβέλες, αλλά ούτε τη νέα μεσαία τάξη της χώρας.
Ισχύει πολλαπλάσια για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, οι οποίες με εξαιρετικό κυνισμό αδειάζουν τη δημοκρατία από το στοιχειώδες κοινωνικό της περιεχόμενο. Καθώς η Ευρώπη αποκτά τυπικά χαρακτηριστικά απολυταρχίας εντός της οποίας η πολιτική επιρροή των κοινωνιών σταδιακά εκμηδενίζεται, οι κοινωνίες θα κινούνται σταθερά μεταξύ δυσφορίας και έκρηξης.
Ο μεγάλος θυμός
ΑπάντησηΔιαγραφή(Eπενδυτής, 29/6/2013)
Η μια πηγή, λοιπόν, του μεγάλου θυμού του ετερόκλητου πλήθους είναι ο αυξανόμενος αυταρχισμός και αμοραλισμός της εξουσίας.
Παραμένει, ωστόσο, παράδοξο το γεγονός ότι αυτός ο θυμός εκδηλώνεται εξίσου μαζικά, αν και όχι το ίδιο αιματηρά, τόσο σε καθεστώτα τυπικά δημοκρατικά όσο και σε εκείνα που δεν κρατούν δημοκρατικά προσχήματα.
Η συγκολλητική ουσία του οικουμενικού μεγάλου θυμού είναι η βιαιότητα που συνοδεύει την τελευταία φάση καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Μια γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία, που διασπείρει τη δράση της σε τρεις ηπείρους χρειάζεται σταθερούς όρους αναπαραγωγής και στη Φρανκφούρτη, όπου βρίσκεται το σχεδιαστικό της επιτελείο, και στη Σανγκάη όπου παράγει τα αυτοκίνητά της.
Ένας διεθνής χρηματοπιστωτικός κολοσσός έχει ανάγκη την απρόσκοπτη κίνηση των κεφαλαίων του από τη Νέα Υόρκη, όπου επινοεί άπειρες οβιδιακές μεταμορφώσεις του χρήματος, μέχρι το Νέο Δελχί, όπου κακοπληρωμένοι Ινδοί των call centers λύνουν σε άψογα αγγλικά απορίες Ευρωπαίων αποταμιευτών.
Το παγκόσμιο χρήμα σε όλες τις εκδοχές του -παραγωγικό, πιστωτικό ή εμπορικό, ακόμη και ψηφιακό- ενοποιεί τα θεσμικά και πολιτικά πλαίσια, απαιτεί και επιβάλλει όλο και πιο ομοιόμορφους όρους πίεσης στην εργασία, εκμετάλλευσης του κοινωνικού πλούτου, ιδιωτικοποίησης των δημοσίων αγαθών, παραπλάνησης ή καταπίεσης του πλήθους, είτε συναλλάσσεται με αιμοσταγείς χούντες είτε δρα σε άψογες δυτικές δημοκρατίες.
Το αποτέλεσμα, όμως, είναι ότι αυτή η μόνιμη πια διαπλοκή του παγκόσμιου χρήματος, με τις αυταρχικές ή φιλελεύθερες πολιτικές ελίτ των χωρών που αποικίζει, γίνεται και μόνιμη πηγή δυσφορίας και θυμού των κοινωνιών. Ούτε ο Ερντογάν μπορεί να χτίσει οθωμανικούς στρατώνες χωρίς «χριστιανικές» πιστώσεις ούτε η κινεζική ηγεσία μπορεί τιθασεύσει τον θηριώδη πληθυσμό της χωρίς γερμανικές επενδύσεις.
Είναι υποχρεωμένοι να συνυπάρξουν -για πόσο, άραγε;- με δυσφορούσες ή θυμωμένες κοινωνίες, σταθερά καχύποπτες πια για το πώς η κυριαρχία του παγκόσμιου χρήματος απονεκρώνει τις δημοκρατίες όπου υπάρχουν και τις απομακρύνει όπου δεν έχουν ακόμη υπάρξει. Τη στιγμή ακριβώς που ο καπιταλισμός γίνεται πραγματικά παγκόσμιο σύστημα, προδίδει πόσο άβολα αισθάνεται με ό,τι έχει απομείνει από την κληρονομιά της Γαλλικής Επανάστασης.
Το πλήθος το διαισθάνεται αυτό. Μπορεί να μην αντιλαμβάνεται τον μηχανισμό του, αλλά το διαισθάνεται. Κι αυτό τρέφει τον μεγάλο του θυμό.
Το πότε και σε ποιο σημείο του πλανήτη ο θυμός εκρήγνυται κάθε φορά, ανάγεται στο θρίλερ της ιστορίας. Η σημασία φωλιάζει στ’ ανύποπτα.
Η οικονομικη καταταση στην χωρας μας δεν αναλυεται με ορους οικονομιας. Η χωρα δεχεται μια πρωτοφανη επιθεση απο το βαθυ σιωνιστικο κρατος, που κατα τα φαινομενα, οι στοχοι ειναι πολυ περα απο μια αρπαχτη στην εθνικη οικονομια. Αυτο φυσικα, δεν μπορειτε να το αντιληφθειτε, λογω αλλοτριας παιδειας, αν δεν κανω λαθος εχετε περασει απο την βουιδοσχολή του χαρβαρντ. Τι μαθενατε τοοοοσα χρονια κυριε απαυτε μου? Αμφιβαλλω αν μπορειτε να μοιρασετε δυο βουγιων αχερα, γιαυτο αλλωστε εχετε γινει πολλες φορες υπουργος. Ειχατε το βασικο προσον του ηλιθιου με πατεντα απο το χαρβαρντ, οπως και ο αλλος γιγαντοτεραστιος ο γαπουλης, ή ο σκυφτολιμοκοντορος ο σαμαρας, και τοσα αλλα μαλακισμενα, που γαμησατε τον τοπο. Ο καραμαναλικος, κατι ανθιστηκε και δεν ξαναμιλησε μετα τις τεραστιες υπηρεσιες που προσεφερε στην χωρα. Αλλα ειναι καρατσεκαρισμενο, κατω απο τους σπουδαιους μπαμπαδες φυτρωνει η μαλακια. δες τον πετζετακη τι καμαρι εβγαλε, ο λαναρας, ο βωβος. Αλλα αυτοι τελος παντων ιδιωτες ηταν στον εαυτο τους εκαναν κακο. Εσεις γιατι ασχολειστε με τα κοινα? Δεν βλεπετε την καταστροφη? Ουτε αυτο μπορειτε να καταλαβετε? Επιτελους βουλωστε το....
ΑπάντησηΔιαγραφή