Ο παραλογισμός στα πανεπιστήμια

Έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο λογικής η σύγκρουση στα πανεπιστήμια. Παρά την άτακτη υποχώρηση του υπουργού Παιδείας οι διοικητικοί υπάλ...

Έχει ξεπεράσει πλέον κάθε όριο λογικής η σύγκρουση στα πανεπιστήμια. Παρά την άτακτη υποχώρηση του υπουργού Παιδείας οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΜΠ και του Πανεπιστημίου Αθηνών, οδηγούν με την αδιάλλακτη στάση τους και τη συνέχιση της απεργίας, στην οριστική απώλεια του εξάμηνου. Χιλιάδες φοιτητές, αλλά και οι οικογένειες τους υφίστανται τις δραματικές συνέπειες μιας σύγκρουσης που διεξάγεται ερήμην τους.
Για περισσότερες από 80 ημέρες διεξάγεται μια κακοστημένη αντιπαράθεση ανάμεσα στο υπουργείο, τους πρυτάνεις και τους διοικητικούς υπαλλήλους, χωρίς κανείς να λογαριάζει τι σημαίνει και τι συνεπάγεται για για μια χώρα που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, ένα κλειστό πανεπιστήμιο. Συνεχείς παλινωδίες,διαφωνίες ακόμα και για αυτονόητα θέματα, όπως το πόσοι ακριβώς υπάλληλοι εργάζονται στα πανεπιστήμια, οδήγησαν σε ένα αδιέξοδο, από το οποίο δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα η παραμικρή πιθανότητα λύσης.
Με όχημα την πρόχειρη αναδιάρθρωση που σχεδίασε το υπουργείο παιδείας, με τη βοήθεια της παρελκυστικής τακτικής των πρυτανικών αρχών, τα πανεπιστήμια έχουν μετατραπεί για πολλοστή φορά σε πεδίο μιας στείρας κομματικής και συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης που υπονομεύει το ρόλο τους, την αξιοπιστία τους, την αποστολή τους.
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση δίνουν μάχες οπισθοφυλακών, για το αν μπορούν να μετακινηθούν μερικές δεκάδες υπαλλήλων, αδιαφορώντας για χιλιάδες νέους ανθρώπους που βρίσκονται παγιδευμένοι και αδυνατούν να συνεχίσουν ή και να αρχίσουν τις σπουδές τους. Παρά την προσπάθεια του υπουργού Παιδείας να σώσει τα προσχήματα, περιορίζοντας εξευτελιστικά για ένα πανεπιστήμιο την εκπαιδευτική διαδικασία και καθιερώνοντας ένα απίστευτο καθεστώς εξετάσεων, η κατάσταση όχι μόνο δεν εκτονώθηκε, αλλά πάει από το κακό στο χειρότερο.
Επιτέλους το πανεπιστήμιο πρέπει να σταματήσει να είναι έρμαιο στα χέρια κάθε λογής κομματικών καρεκλοκένταυρων. Να χρησιμοποιείται μονίμως ως πεδίο κομματικής, πολιτικής και συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης. Σε μια χώρα που παραπαίει, που η νέα γενιά της είναι το πρώτο θύμα της κρίσης, είναι καιρός όλοι να σταθμίσουν και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Είναι η ελάχιστη υποχρέωση και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης και των συνδικαλιστικών ηγεσιών.
Το Βήμα.