Μην τολμήσω κι ένα βήμα πίσω

Του Σταμάτη Φασουλή. Αυτό το σηκωμένο δάχτυλο και «Μην τολμήσει ο κύριος Σαμαράς ετούτο» και «Μην τολμήσει ο κύριος Σαμαράς το άλλο». Πά...

Του Σταμάτη Φασουλή.

Αυτό το σηκωμένο δάχτυλο και «Μην τολμήσει ο κύριος Σαμαράς ετούτο» και «Μην τολμήσει ο κύριος Σαμαράς το άλλο». Πάρα πολύ με προβλημάτισε. Γιατί τον θέλω υπάκουο τον Πρωθυπουργό στο κέλευσμα του κυρίου Τσίπρα. Ωραία, μην τα τολμήσει όλα αυτά. Τι να τολμήσει όμως;
Κάν' του έναν κατάλογο του ανθρώπου να ξέρει πού να πορευτεί. Που μου τον έχεις στο Μέγαρο Μαξίμου αμήχανο περί του πρακτέου.
Πάρ' τον ένα τηλέφωνο και πες του ν' ανοίξει τα παράθυρα ή να ανάψει το αιρκοντίσιον που είναι και ελεγχόμενη η θερμοκρασία; Να τολμήσει μια παλ γραβάτα ή να μείνει στο σκούρο μπλε;
Να, η κυρία περιφερειάρχης, η Ρένα η Δούρου με τ' όνομα. Μόλις βγήκε στο μπαλκόνι έδωσε αμέσως τις οδηγίες: «Ολοι ένα βήμα πίσω».
Το δε βήμα αυτό προς τα πίσω ακολούθησε το βράδυ και σύσσωμος η επικράτεια. Με το που βγήκαν τα αποτελέσματα είδαμε όλοι την Ελλάδα να κάνει ένα βήμα πίσω. Κατ' άλλους πολλά βήματα, αλλά θέλω να πω έπιασε τόπο η προτροπή της κυρίας στα μπουζούκια του εκλογικού της κέντρου. Διότι μετά τη νίκη το 'ριξε στο ζεϊμπέκικο η αφισοκολλημένη, αλλά δεν θα επεκταθώ γιατί δεν αντέχω τέτοιες ώρες να μου κολλήσουν τη ρετσινιά του «σεξιστή» και πάθω κάναν κολικό να με τρέχουνε.


ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν τελικά βοήθησαν την εκλογή της οι «παραπλανημένοι», όπως αποκάλεσε ο ίδιος ο Πρόεδρος τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, αλλά μάλλον ούτε που να τη δούνε. Δεν πειράζει, στις άλλες εκλογές (γρήγορα να μην είναι) μπορεί να την προτιμήσουνε.
Θα 'ταν ωραίο να γίνει ένα φιλμ, ένα σίριαλ, ένα βιβλίο τέλος πάντων με αυτό το θέμα: «Οι παραπλανημένοι». Ενα έπος να, θα εξιστορεί τα παθήματα μιας σβάστικας που θα γυρνάει σε πόλεις, λαγκάδια και βουνά και θα γυρεύει κάποιον καλό χριστιανό να της ισιώσει τις γωνίες και να τη μετατρέψει σε Σταυρό. Ο οποίος σταυρός και θα τρέξει παρευθύς να μπει μπροστά από τον πρώτο συριζαίο που θα βρει στο ψηφοδέλτιο.

ΠΑΛΙΑ ΓΥΡΙΖΑΝΕ τέτοιες ταινίες με τέτοια θέματα κοινωνικά. Αίφνης «Ο γολγοθάς μιας αθώας», «Το τάμα μιας ορφανής» (για τη σβάστικα μιλάμε πάντα) και το μεγάλο εκείνο «Ψηφίστε με, αφήστε με και μη με τυραννάτε».
Δεν ξέρω πώς να το χειριστώ αλλά κάπως μου κάνει αυτή η ρήση του αρχηγού της αντιπολιτεύσεως Αλεξίου Τσίπρα περί του παραπλανημένου μαύρου όφεως. Λες να 'χει δίκιο; Να παραπλανήθηκε του φασισμού το φίδι;
Μπορεί. Μπορεί να το 'χουν πλανέψει ακρογιαλιές δειλινά και σκλαβωμένη για πάντα κρατούνε τη δόλια καρδιά.
Οχι, όλα είναι δυνατά. Ολες οι πιθανότητες είναι στο τραπέζι. Ολα τα «μπορεί». Μπορεί ακόμα μπορεί και να έχει πια τρελαθεί και τότε ποιος θα ρωτήσει να μάθει ποτέ το γιατί... Γράφω ντάλα μεσημέρι κι όμως το νιώθω. «Βραδιάζει γύρω κι η νύχτα απλώνει σκοτάδι βαθύ».