Τρότσκι, μαριονέτα του Σιωνισμού...

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος Αφήνω αυτούσιο το άρθρο του Μόσε Βάλντμαν από το 1940 που περιγράφει την ζωή του Τρότσκι στην...

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος
Αφήνω αυτούσιο το άρθρο του Μόσε Βάλντμαν από το 1940 που περιγράφει την ζωή του Τρότσκι στην... Βιέννη.
Για όποιον ενδιαφέρεται έχω όλο το PDF από την εφημερίδα. Διαβάστε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας μόνοι σας για την μαριονέτα του Σιωνισμού.
Φαίνεται πως ένας σερβιτόρος που έχει αυτό το ταλέντο του να είναι καλός ερευνητής, σας ανοίγει τα μάτια (για να μην το πω αλλιώς).

«Ο Τρότσκι στη Βιέννη» 
Υπότιτλος: «Αναμνήσεις» 
Συντάκτης: Μόσε (Moshe/M.) Waldman, Ιερουσαλήμ. 
Εφημερίδα / περιοδικό: Ha'olam (העולם)
Ημερομηνία δημοσίευσης: 2 Οκτωβρίου 1940
Σελίδα έναρξης: 864 — και το άρθρο συνεχίζεται στη σελίδα 865.
Ο Τρότσκι ήρθε στη Βιέννη όταν ήταν είκοσι οκτώ ετών. Η προηγούμενη ζωή του ήταν ήδη πλούσια σε μεγάλα γεγονότα: ήταν ο θεωρητικός του κόμματός του, πρόεδρος του κόμματός του, είχε ήδη καταδικαστεί αρκετές φορές σε φυλάκιση, είχε καταδικαστεί σε εξορία στη Σιβηρία, είχε δραπετεύσει από εκεί με περιπετειώδη τρόπο και είχε διαμείνει σε διάφορες χώρες.
Εκείνα τα χρόνια, 1905–1914, η Βιέννη ήταν ένα είδος πόλης-καταφυγίου για τους Ρώσους επαναστάτες, επειδή επικρατούσε τότε εχθρότητα μεταξύ Αυστρίας και Ρωσίας, και η Αυστρία έκανε κάθε είδους πράγματα για να ενοχλεί τη Ρωσία, όσο βέβαια τέτοιες ενέργειες μπορούσαν να συμβιβαστούν με το προσωπείο ευπρέπειας που διατηρούσε η διπλωματία.
Εκτός από τους Μενσεβίκους, υπήρχε στη Βιέννη και πλήθος Σοσιαλεπαναστατών, μεταξύ των οποίων και ο Ράσνερ, εκείνος ο άνθρωπος γύρω από τον οποίο είχαν δημιουργηθεί τόσοι θρύλοι και ο οποίος μετά βίας μπορούσε να κινήσει τα πόδια του.
Αυτό, όπως έλεγαν, του είχε συμβεί εξαιτίας των φοβερών δοκιμασιών που είχε περάσει στις ρωσικές φυλακές. 
Ο Τρότσκι ήρθε στη Βιέννη ως άνθρωπος με ολοκληρωμένο και ώριμο χαρακτήρα, παρόλο που ήταν ακόμη νέος. Εργαζόταν τότε ως ανταποκριτής προοδευτικών ρωσικών εφημερίδων και φαινόταν ότι η παραμονή του στη Βιέννη τού ήταν πολύ ευχάριστη.
Σύχναζε τακτικά στα καφενεία, σύμφωνα με το βιεννέζικο έθιμο, και δύο καφενεία μπορούσαν να τον θεωρούν μόνιμο θαμώνα τους: το Café Arkaden, όπου ερχόταν καθημερινά μαζί με τη γυναίκα του και διάβαζε τις εφημερίδες, και το Café Central, όπου έπαιζε σκάκι με πολλούς από τους ανθρώπους της σκακιστικής λέσχης και, ανάμεσά τους, όπως διηγούνταν, και με τον βαρόνο Ρότσιλντ.
Ερχόταν επίσης τακτικά στην αίθουσα των δημοσιογράφων, στο κεντρικό γραφείο του τηλεγράφου κοντά στην πλατεία του Χρηματιστηρίου, και επισκεπτόταν επίσης τις αίθουσες ανάγνωσης του συλλόγου των Ρώσων φοιτητών στην οδό Mariannengasse, που ήταν τόπος συνάντησης Ρώσων επαναστατών όλων των τάσεων.
Στο Café Arkaden, εκτός από ανθρώπους του κόμματός του που βρίσκονταν κοντά του, συναντούσε επίσης πολλούς από τους ηγέτες και τους παράγοντες του σιωνιστικού κινήματος.
Μεταξύ των θαμώνων του Café Arkaden εκείνη την εποχή ήταν ο Αβραάμ Κοράλνικ, ο Ντάνιελ Πάσμανικ, ο Σλόμο Καπλάνσκι, ο Μπερ Μπορόχοβ και πολλοί άλλοι. 
Το αυστριακό Υπουργείο Εξωτερικών χρησιμοποιούσε τότε διάφορες μεθόδους για να επηρεάζει ξένους δημοσιογράφους και να τους δωροδοκεί. Η αγαπημένη του μέθοδος ήταν η εξής: έδιναν σε έναν δημοσιογράφο πίστωση για την αποστολή τηλεγραφημάτων και δεν του ζητούσαν να εξοφλήσει το χρέος μέχρι αυτό να φτάσει σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες κορώνες.
Και όταν ερχόταν η στιγμή που χρειαζόταν να ασκηθεί πίεση σε εκείνον τον δημοσιογράφο από το εξωτερικό, του υπενθύμιζαν με μεγάλη ευγένεια ότι χρωστούσε τόσα και τόσα.
Στους ενδιαφερόμενους κύκλους ήταν γνωστό ότι πολλοί εκπρόσωποι μεγάλων ειδησεογραφικών πρακτορείων και μεγάλων, παγκοσμίως γνωστών εφημερίδων βρίσκονταν ουσιαστικά «στην τσέπη» της αυστριακής ταχυδρομικής υπηρεσίας και ότι το Υπουργείο Εξωτερικών εξοφλούσε αυτά τα χρέη προς τη διοίκηση των ταχυδρομείων. Αυτόν τον τρόπο εργασίας τον αποκαλούσαν με έναν ειδικό όρο: «να τηλεγραφείς για λογαριασμό του Auerbach».
Ο Τρότσκι ήταν, όπως αναφέραμε, εκπρόσωπος ενός ισχυρού προοδευτικού δημοσιογραφικού οργάνου, και το αυστριακό Υπουργείο Εξωτερικών προσπάθησε να πιάσει και τον Λέοντα Τρότσκι στο δίχτυ του.
Ο Τρότσκι το γνώριζε πολύ καλά και σιωπηρά δεχόταν αυτή τη διευθέτηση. Σε αντίθεση όμως με ό,τι έκαναν οι συνάδελφοί του, δεν ξόδευε για προσωπικές ανάγκες τα χρήματα που του έστελνε η σύνταξη για τηλεγραφήματα, αλλά τα αποταμίευε.
Στο μεταξύ, το χρέος του Τρότσκι προς το ταχυδρομείο είχε ανέλθει στις δύο χιλιάδες κορώνες. Ύστερα από μερικούς μήνες, κάποιος διευθυντής του ταχυδρομείου τον πλησίασε και του ανέφερε διακριτικά το χρέος του.
Τότε ο Τρότσκι έβγαλε το πορτοφόλι του από την τσέπη του και μέτρησε μπροστά στα μάτια του υπαλλήλου αρκετά χαρτονομίσματα των εκατό κορωνών.
Όμως ο υπάλληλος είχε εντολή να ζητήσει τα χρήματα, αλλά όχι να τα παραλάβει. Έτσι μπερδεύτηκε και άρχισε να τραυλίζει ότι το ζήτημα δεν ήταν και τόσο επείγον και ότι εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσε να βρει τον λογαριασμό.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Τρότσκι παρέμεινε χρεωμένος στην αυστριακή ταχυδρομική διοίκηση με αρκετές χιλιάδες κορώνες για τηλεγραφήματα, χωρίς αυτό να επηρεάσει στο παραμικρό τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα. 
Κατά τα χρόνια της παραμονής του στη Βιέννη, ο Τρότσκι κατοικούσε στο δέκατο όγδοο διαμέρισμα, στο σχετικά αριστοκρατικό προάστιο που αποκαλούνταν «Cottage Quarter». Ωστόσο, το διαμέρισμά του ήταν υπόγειο, και εκεί ζούσε μαζί με τη γυναίκα του και το παιδί του.
Στον επάνω όροφο του ίδιου σπιτιού κατοικούσε ο Άντολφ Μπεμ [Böhm], ο οποίος μου μιλούσε συχνά για τις οικογενειακές υποθέσεις του Τρότσκι.
Από τον τρόπο ζωής της οικογένειας Τρότσκι δεν μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι τα εισοδήματά του από τη δημοσιογραφική εργασία ήταν μεγάλα. Η οικογένεια ζούσε με προλεταριακό τρόπο.
Η κυρία Τρότσκι —την οποία εμείς αποκαλούσαμε Cléo de Mérode, από το όνομα της διάσημης χορεύτριας Κλεό, φίλης του Λεοπόλδου, βασιλιά του Βελγίου, επειδή η κυρία Τρότσκι της έμοιαζε λόγω του χτενίσματός της— έπλενε μόνη της τη μεγάλη μπουγάδα και φορούσε φτωχικά και φθαρμένα ρούχα.
Όταν τύχαινε να φτάσει στο καφενείο πριν από τον σύζυγό της, δεν τολμούσε ποτέ να παραγγείλει κάτι από μόνη της.
Ο Τρότσκι ήταν, κατά τον συγγραφέα, οικιακός τύραννος με όλη τη σημασία της λέξης, και αυτό φαινόταν σε όλη τη συμπεριφορά του.
Οι κινήσεις του ήταν βαριές και νωθρές και έδινε την εντύπωση φοβισμένου ανθρώπου, κλεισμένου στον εαυτό του. Όταν άπλωνε το χέρι του για χαιρετισμό, το πάνω μέρος του βραχίονα και ο αγκώνας έμεναν κολλημένα και πιεσμένα πάνω στο σώμα του, έτσι ώστε ο χαιρετισμός του έμοιαζε με το «שלום עליכם» ενός νωθρού νεαρού μαθητή γιεσίβα.
Γενικά, ολόκληρη η προσωπικότητα του Τρότσκι θύμιζε τη μορφή ενός φανατικού χασιδιστή, ο οποίος, όταν προσπαθεί να λύσει ένα πολύπλοκο πρόβλημα, επιδεικνύει απεριόριστη οξύνοια και ακόμη περισσότερη επιμονή και σχολαστική διαλεκτική.
Η μόνη διαφορά ήταν ότι η «Γκεμαρά» του Τρότσκι ήταν το «Κεφάλαιο» του Καρλ Μαρξ. 
Ο Τρότσκι μιλούσε πάντοτε ρωσικά. Μόνο μερικές φορές συνομιλούσε και στα γερμανικά, τα οποία βέβαια γνώριζε αρκετά καλά, αλλά τα πρόφερε με βαριά ρωσική προφορά.
Καταλάβαινε επίσης γίντις.
Και αν αργότερα, στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του, παρουσιάζεται σαν να μην γνώριζε τίποτε για τους Εβραίους και τον Ιουδαϊσμό, αυτό, γράφει ο Waldman, «δεν είναι παρά ένα απλό ψέμα».
Όποιος επισκεπτόταν επί πολλά χρόνια το Café Arkaden ήταν αναγκαστικά πολύ εξοικειωμένος με αυτά τα δύο πράγματα. Η γλώσσα που χρησιμοποιούνταν περισσότερο σε εκείνο το καφενείο, εκτός από τα «βιεννέζικα», ήταν τα γίντις.
«Εγώ ο ίδιος», γράφει ο Waldman, «δεν βελτίωσα τις γνώσεις μου στα γίντις παρά χάρη, ιδιαίτερα, σε εκείνο το Café Arkaden». 
Εμείς, οι άνθρωποι της γενιάς του και οι σύντροφοι του καφενείου του Λέοντα Τρότσκι, τον αποκαλούσαμε «Tsapikl», δηλαδή «κατσικάκι», εξαιτίας του γελοίου μικρού γενιού του.
Στο καφενείο, όπου υπάρχουν άνθρωποι που σου είναι συμπαθείς και άλλοι που σου είναι αντιπαθείς, εκείνος δεν ήταν ιδιαίτερα αγαπητός.
-Πρώτον, λόγω της κακής συμπεριφοράς του προς τη γυναίκα του.
-Δεύτερον, επειδή κρατούσε για τον εαυτό του όλες τις εφημερίδες της αίθουσας.
-Τρίτον, επειδή βρισκόταν πάντοτε σε κατάσταση «brogez», δηλαδή θυμού ή κακοκεφιάς.
-Και τέταρτον, επειδή ήταν ο μόνος άνθρωπος σε ολόκληρη την αίθουσα που «τιμούσε» με κλωτσιές τον σημαντικότερο επισκέπτη του καφενείου: το μικρό μαύρο dachshund, που ανήκε στον σερβιτόρο μας, τον Στέφαν.
Θυμάμαι ότι ο Μπερ Μπορόχοβ, για παράδειγμα, ή ένας άλλος θαμώνας του οποίου το όνομα στο αντίτυπο διαβάζεται δυσκολότερα, ήταν πολύ αγαπητοί σε εμάς τους φοιτητές επειδή ήταν κοινωνικοί και αναμειγνύονταν με τον κόσμο. Θεωρούσαμε μεγάλη τιμή όταν μπορούσαμε να καθίσουμε έστω στην άκρη του τραπεζιού τους και να τεντώσουμε τα αυτιά μας για να ακούσουμε τις συζητήσεις τους.
Από τον «Tsapikl», όμως, φεύγαμε σαν να ήταν πανούκλα.
Αποφεύγαμε πάντοτε εκείνον τον περήφανο τύραννο, που ήταν διαρκώς σκυθρωπός.
Φυσικά γνωρίζαμε ότι στους δικούς του κύκλους ο Τρότσκι αντιμετωπιζόταν με μεγάλο σεβασμό. Αλλά κανένας δεν φανταζόταν τότε ότι αυτός ο άνθρωπος, ένας πραγματικός τύπος αυστηρού δασκάλου, θα μπορούσε κάποτε να γίνει μεγάλος λαϊκός ηγέτης και ιστορική προσωπικότητα. 
Ακόμη και η αυστριακή μυστική αστυνομία, η οποία ασφαλώς είχε στα αρχεία της έναν μεγάλο φάκελο με έγγραφα σχετικά με τον Τρότσκι, δεν πίστευε ότι αυτός ο άνθρωπος επρόκειτο να παίξει τόσο μεγάλο ρόλο στην εσωτερική πολιτική της Ρωσίας.
Μετά την κατάρρευση της Αυστροουγγρικής Μοναρχίας δημοσιεύθηκαν τα πρακτικά των συνεδριάσεων του αυστριακού πολεμικού υπουργικού συμβουλίου.
Σε μία από αυτές τις συνεδριάσεις, ο υπουργός Εξωτερικών της αυτοκρατορίας, κόμης Berchtold, δήλωσε ότι έπρεπε να αναμένεται το ξέσπασμα επανάστασης στη Ρωσία.
Ο πρωθυπουργός, κόμης Stürgkh, ο οποίος αργότερα δολοφονήθηκε από τον Friedrich Adler, γιο του ηγέτη των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών Victor Adler, εξέφρασε αμφιβολίες για τα λόγια του Berchtold και αναφώνησε ειρωνικά:
«Και ποιος, λοιπόν, θα κάνει αυτή την επανάσταση; Μήπως ο Λέων Τρότσκι από το Café Central;»
Και παρ’ όλα αυτά, καταλήγει ο Waldman:
«Ο Λέων Τρότσκι έκανε την επανάσταση.»

Υ.Γ. Όποιος-α είναι υπεύθυνος για το έγκλημα των 100 χρόνων στην Παλαιστίνη βρίσκεται σε απέναντι στρατόπεδο από μένα. Ακόμα και αν αυτός είναι και ο ίδιος ο Θεός.
Αυτό για να είμαστε εξηγημένοι. Όποιος με γνωρίζει προσωπικά ή από τα χρόνια κινηματικής δράσης μου,το ξέρει ήδη αυτό.