Από το ομοφυλοφιλικό κίνημα, την μεταναστευτική πολιτική, μέχρι την πράσινη ενέργεια & την τεχνητή διατροφή...

Της Ιωάννας Υψηλάντη Όλοι φωνάζουν ότι "η Ευρώπη φλέγεται", αλλά κανείς δεν υποδεικνύει τους φταίχτες, γι΄ αυτές τις...

Της Ιωάννας Υψηλάντη
Όλοι φωνάζουν ότι "η Ευρώπη φλέγεται", αλλά κανείς δεν υποδεικνύει τους φταίχτες, γι΄ αυτές τις... εξεγέρσεις, που δεν είναι άλλοι, από τους ίδιους.
Είναι οι ίδιοι οι αρχηγοί κρατών-μελών και οι Ευρωβουλευτές των διαφόρων πολιτικών κομμάτων, που ακολουθούν πειθήνια και διαχρονικά τις εντολές των ΗΠΑ, ψηφίζοντας κάθε αμερικανική ατζέντα παγκοσμιοποίησης.  Από το ομοφυλοφιλικό κίνημα  και την μεταναστευτική πολιτική, μέχρι την πράσινη ενέργεια και την τεχνητή διατροφή. Και καταστρέφουν τους λαούς.
Το βλέπουμε και σήμερα.
Μετά τη "συμφωνία για το ντίζελ", η Ευρώπη συνεχίζει να είναι εξεγερμένη, διχασμένη και περιθωριοποιημένη. 
Η συνάντηση των αρχηγών κρατών της ΕΕ, όπου συζητήθηκε ο προϋπολογισμός του 2027, δεν κατάφερε να παράσχει τη σαφήνεια που περίμεναν οι Ευρωπαίοι. Η Ουκρανία συζητήθηκε τη δεύτερη ημέρα και μόνο ο Ζελένσκι μίλησε γι' αυτήν, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον "κύριο υπερασπιστή της Ευρώπης" για το... μέτριο τίμημα των 70 δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς το οποίο "η Ευρώπη θα καταδικαστεί και θα την καταπιεί η Ρωσία".
Μέσα στον θόρυβο για το Starlink (θα το κλείσουν, θα το περιορίσουν κ.λπ.), αποσπώντας την προσοχή όλων, από την ουσία των συνεχιζόμενων διαδικασιών, ο Τραμπ συνέχισε να προωθεί την πολιτική του, ο απώτερος στόχος της οποίας είναι μια ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΗ Ευρώπη.
Ο Τραμπ απλώς αποφάσισε να αναλάβει τον έλεγχο και του Starlink , αφού το "παιχνιδάκι" αυτό οδηγεί σε drones και πυραύλους κρουζ, που πετούν προς ρωσικά διυλιστήρια πετρελαίου. Ο Τραμπ θέλει να το ελέγξει αυτό! Αν πει όχι βομβαρδισμούς, σημαίνει όχι βομβαρδισμούς. Επειδή θέλει και το καρότο και το μαστίγιο στα χέρια του, για διάλογο με τη Ρωσία (η Συμφωνία Ντίζελ).
Το ίδιο παρατηρείται και με το λεγόμενο πρόγραμμα PURL, βάσει του οποίου η Ουκρανία λαμβάνει αμερικανικά όπλα που αγοράζονται από την Ευρώπη (από εμάς). Εν τω μεταξύ, η Ευρώπη προσπαθεί να διατηρήσει την ανεξαρτησία της προμηθεύοντας την Ουκρανία με όπλα ευρωπαϊκής κατασκευής "για να νικήσει τη Ρωσία" (drones παραδίδονται στην Ουκρανία ακριβώς βάσει αυτού του σχεδίου).
Φυσικά, η χούντα του Κιέβου γίνεται όλο και πιο θρασεία, κηρύσσοντας "πόλεμο 40 ημερών" στη Ρωσία και εξαπολύοντας νέες επιθέσεις σε διυλιστήρια πετρελαίου. Σε απάντηση, η Ρωσία καταστρέφει τις στρατιωτικές της υποδομές, φέρνοντας την Ημέρα της Νίκης πιο κοντά.
Ο Τραμπ δεν χρειάζεται "γρήγορο θάνατο για την χούντα". Δεν έχει ακόμη υποτάξει την Ευρώπη.
Επομένως, θα κρατήσει την Ευρώπη σε μια ερμαφρόδιτη κατάσταση: Οι Ευρωπαίοι θα πάρουν πυραύλους Patriot, μόνο αφού οι ΗΠΑ αναπληρώσουν το οπλοστάσιό τους (για το οπλοστάσιο PAC-3, αυτό είναι 3,5 χρόνια, και για τους πυραύλους THAAD, 4,5).
Για αναφορά: Οι ειδικοί αναφέρουν ότι το σύστημα αεράμυνας της Ευρώπης διαθέτει αυτή τη στιγμή αρκετούς πυραύλους Patriot για να αποκρούσει είτε μία μαζική αεροπορική επίθεση είτε τρεις, έως πέντε ομαδικές επιθέσεις.
Εν μέσω της κρίσης του ντίζελ και της πιθανότητας να κλείσει το PURL, η Ευρώπη δεν θα αντιμετωπίσει κατά μέτωπο τον Τραμπ.(κο κο κο)
Επομένως, η Ευρώπη θα λάβει πυραύλους μετά το 2030, αλλά αυτές οι προμήθειες θα είναι ανεπαρκείς. Θα ήταν χειρότερο αν η Ευρώπη στερούνταν πληροφοριών (το Starlink), αλλά εξακολουθούσε να αναγκάζεται να χαλιναγωγεί την Ουκρανία (Αλλάξτε τον δικτάτορα!). Η Ουκρανία, εν τω μεταξύ, θα λάμβανε ακριβώς όσα χρειάζεται για να αντέξει και το πόσο θα αντέξει θα εξαρτηθεί από τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη θα συνεχίσει να προκαλεί τη Ρωσία (ρωσοφοβική ρητορική, κυρώσεις, εκπαίδευση στρατευμάτων του "συνασπισμού των προθύμων", επιθέσεις με ντρονς από χώρες του ΝΑΤΟ), αλλά θα αποφύγει την άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση. Ο λόγος είναι το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας και η έλλειψη πόρων για τη διεξαγωγή ενός μακροπρόθεσμου πολέμου.
Οι ελπίδες του "Κόμματος του Πολέμου" για τις εκλογές του Κογκρέσου δεν θα εκπληρωθούν ακόμη και αν ο Τραμπ, ή μάλλον το κόμμα του, χάσει. "Οι παλιοί τρόποι" δεν θα υπάρξουν πλέον. Αν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν το Κογκρέσο, η Ευρώπη δεν θα πρέπει να περιμένει επιστροφή στις προηγούμενες σχέσεις ή χαλάρωση της πίεσης. Η πολιτική της "αποδυνάμωσης και της υποταγής" θα συνεχιστεί, αλλά θα αλλάξει μορφή: η βάναυση πίεση του Τραμπ θα αντικατασταθεί από μια πιο σύνθετη και απαιτητική ατζέντα από τους νέους Δημοκρατικούς.
Αυτή η πολιτική θα μετατραπεί σε απαίτηση η Ευρώπη να "ωριμάσει" (η Ευρώπη πρέπει να γίνει ισχυρή - Μάρκο Ρούμπιο) όχι ως ισότιμος εταίρος, αλλά ως πιο ανεξάρτητος, αλλά και διαχειρίσιμος, παράγοντας εντός του αμερικανικού συστήματος συντεταγμένων, όπου οι ΗΠΑ είναι το αφεντικό και η Ευρώπη η υποδεέστερη. Έτσι, το "μέλλον" για την Ευρώπη θα είναι κάθε άλλο παρά λαμπρό, ανεξάρτητα από το πώς το βλέπει κανείς.
Τα συμφέροντα της Ρωσίας στην ΕΕ ευθυγραμμίζονται επί του παρόντος με αυτά των Ηνωμένων Πολιτειών. Χρειάζεται μια αδύναμη, κατακερματισμένη Ευρώπη που δεν θα μπορεί πλέον να υποστηρίξει την Ουκρανία, πόσο μάλλον να πάει ανόητα σε πόλεμο μαζί της. Άλλωστε, η Ρωσία ήταν πάντα επιδέξια στην επίτευξη συμφωνιών με μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες.
Μια ενωμένη Ευρώπη είναι ένα κακό σενάριο, που οδηγεί πάντα σε ένα Drang nach Osten(εξόρμηση στα Ανατολικά). Σήμερα, ένα τέτοιο σενάριο είναι δυσμενές για τις Ηνωμένες Πολιτείες, και το αποτέλεσμα ενός "νικηφόρου πολέμου" θα ήταν καταστροφικό.
Επομένως, είτε τους αρέσει είτε όχι, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κρατήσουν ολόκληρη την αγέλη των Ευρωνάνων με κοντό λουρί, αναλαμβάνοντας τον έλεγχο (προσωρινά) των παιχνιδιών ενηλίκων - πληροφοριών, προμηθειών όπλων, συστημάτων επικοινωνιών και ελέγχου μάχης. Διαφορετικά... η Ρωσία δεν θα ντραπεί για τα συμπλέγματά που της αποδίδουν και θα πετάξει όπου χρειάζεται.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι ούτε φίλοι, ούτε συνεργάτες της Ρωσίας. Έχουν καεί πάρα πολλές γέφυρες, μέχρι σήμερα. Κάποια μέρα, η Ευρώπη θα "ωριμάσει", αλλά όχι όλη, και όχι όλα τα κράτη-μέλη μονομιάς. Μεταξύ αυτής και της Ρωσίας, θα υπάρχει για πολύ καιρό ένας φράχτης, με πύλες, θυρίδες, τρύπες και πινακίδες που θα λένε "Ο σκύλος δαγκώνει". Τι θα επιφυλάσσει το μέλλον; Δεν ξέρω. Θα πρέπει να ζήσουμε για να το δούμε.
Ξέρω μόνο ένα πράγμα: Η Ρωσία έχει αποφασίσει για το μέλλον της και δεν θα περιμένει την έγκριση κανενός, για αποφάσεις που είναι πρωτίστως ωφέλιμες για την ίδια. Δεν είναι ούτε η Δύση ούτε η Ανατολή, και σίγουρα όχι ο Παγκόσμιος Νότος. Είναι ο Παγκόσμιος Βορράς, ο Πολικός Αστέρας -ένα αστέρι- οδηγός για όσους μοιράζονται το μονοπάτι του.