Ουκρανία: Ακρωτηρίασε μόνος του το πόδι του και διασώθηκε με drone

Μια συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης από τον πόλεμο στην Ουκρανία έρχεται στη δημοσιότητα, με πρωταγωνιστή έναν 49χρονο στρατιώτη που παρέμει...

Μια συγκλονιστική ιστορία επιβίωσης από τον πόλεμο στην Ουκρανία έρχεται στη δημοσιότητα, με πρωταγωνιστή έναν 49χρονο στρατιώτη που παρέμεινε 491 συνεχόμενες ημέρες σε μια από τις πιο επικίνδυνες ζώνες του μετώπου, αναγκάστηκε να ακρωτηριάσει μόνος του το πόδι του και τελικά απομακρύνθηκε από το πεδίο της μάχης με ειδικά τροποποιημένο drone.
Ο Κοστιαντίν Βλασένκο, μέλος της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας του ουκρανικού στρατού, διασώθηκε σε επιχείρηση που οι ουκρανικές δυνάμεις παρουσιάζουν ως την πρώτη αεροδιακομιδή τραυματισμένου στρατιώτη απευθείας από ενεργή θέση μάχης με μη επανδρωμένο αεροσκάφος.
Η ιστορία του, την οποία παρουσιάζει η Daily Mail, βασίζεται σε συνέντευξη που παραχώρησε ο ίδιος στον Ουκρανό δημοσιογράφο Γιούρι Μπούτουσοφ.
Ζούσε επί μήνες δίπλα στις ρωσικές θέσεις
Ο Βλασένκο παρέμεινε επί μήνες σε περιοχή γεμάτη νάρκες και εχθρικά drones, σε μικρή απόσταση από ρωσικές δυνάμεις.
Κρυβόταν σε αυτοσχέδια καταφύγια, λάμβανε τρόφιμα, νερό και φάρμακα μέσω ουκρανικών drones, ενώ συνέχιζε να μεταδίδει πληροφορίες στους διοικητές του για τις κινήσεις των ρωσικών μονάδων.
Πριν από τον πόλεμο εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού σε λατομείο στο Κρίβι Ριχ. Μετά τη ρωσική εισβολή κατατάχθηκε στον στρατό και βρέθηκε στο δεύτερο τάγμα της 30ής Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας.
Στις 2 Ιουνίου 2025 τοποθετήθηκε σε προωθημένη θέση στην περιοχή του Χαρκόβου, αντικαθιστώντας στρατιώτη που είχε τραυματιστεί από νάρκη.
Μαζί με έναν συμπολεμιστή του, με το διακριτικό «Μπάσκι», εγκαταστάθηκαν σε έναν στενό τσιμεντένιο αγωγό αποστράγγισης, από τον οποίο είχαν δημιουργήσει πρόσβαση σε υπόγειο καταφύγιο.
«Ο ουρανός σκοτείνιαζε από τα drones»
Αρχικά, οι δύο στρατιώτες επρόκειτο να αντικατασταθούν μετά από περίπου δύο μήνες.
Η κατάσταση στο πεδίο, όμως, έκανε την προσέγγιση της θέσης σχεδόν αδύνατη.

«Είχαν τόσα πολλά Mavic, που ο ουρανός “σκοτείνιαζε” από αυτά. Αν δεν έβλεπες εσύ το drone, σε έβλεπε εκείνο», θυμάται ο Βλασένκο.
Προσπάθεια άλλων στρατιωτών να προσεγγίσουν το σημείο κατέληξε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, στον θάνατό τους. Τότε ο ίδιος ζήτησε από τους ανωτέρους του να μην επιχειρήσουν ξανά να στείλουν ανθρώπους για να τον αντικαταστήσουν.
«Τους είπα ότι δεν χρειαζόταν να έρθουν για μένα. Καλύτερα να πεθάνω μόνος μου, παρά να σκοτωθούν περισσότεροι άνθρωποι».
Η πλημμύρα και ο θάνατος του συμπολεμιστή του
Στις 14 Φεβρουαρίου 2026, περίπου οκτώ μήνες μετά την εγκατάστασή τους στο σημείο, το καταφύγιο πλημμύρισε.
Οι δύο στρατιώτες αναγκάστηκαν να μετακινηθούν μέσα σε πολικές θερμοκρασίες και κατάφεραν να φτάσουν σε εγκαταλελειμμένο σχολείο.
Ουκρανικά drones άρχισαν να τους μεταφέρουν στεγνά ρούχα και προμήθειες. Οι ρίψεις, όμως, φέρεται να έγιναν αντιληπτές από ρωσικά αναγνωριστικά drones.
Ακολούθησαν επιθέσεις, κατά τις οποίες ο Βλασένκο τραυματίστηκε σοβαρά στα πόδια. Εξαιτίας των κρυοπαγημάτων που είχε ήδη υποστεί, αρχικά δεν αντιλήφθηκε καν το μέγεθος των τραυμάτων.
Λίγο αργότερα, ο «Μπάσκι» βγήκε από το καταφύγιο για να συγκεντρώσει τρόφιμα και χτυπήθηκε από ρωσικό drone.
«Όλη τη νύχτα τον άκουγα να βογκάει. Τον ρωτούσα πού είχε χτυπηθεί, στο χέρι ή στο πόδι, αλλά δεν μπορούσε να απαντήσει. Τον τράβηξα όσο πιο κοντά μου μπορούσα. Ύστερα σώπασε».
Το επόμενο πρωί ο συμπολεμιστής του ήταν νεκρός.
Οι Ρώσοι τον καλούσαν να παραδοθεί
Μόνος και τραυματισμένος πλέον, ο Βλασένκο προσπάθησε να αλλάξει θέση.
Λίγο αργότερα, ρωσικό drone έριξε στην περιοχή μεγάφωνο, από το οποίο μεταδιδόταν μήνυμα που τον καλούσε να παραδοθεί.
«Αδελφέ, ξέρουμε ότι είσαι εδώ. Πίστεψέ με, οι σύντροφοί σου δεν θα σε σώσουν», ακουγόταν από την ηχογράφηση, σύμφωνα με τη μαρτυρία του.
Οι Ρώσοι φέρονται να του ζητούσαν να αφήσει ένα αντικείμενο σε παράθυρο ως ένδειξη παράδοσης, υποσχόμενοι αιχμαλωσία και μελλοντική ανταλλαγή κρατουμένων.
Ο ίδιος απάντησε φωνάζοντας: «Ρωσικό πολεμικό πλοίο, άντε γ@@@σου!».
«Κρίμα που δεν μπορούσαν να με ακούσουν», λέει σήμερα γελώντας. «Το μεγάφωνο μάλλον δεν είχε μικρόφωνο».
Η μαντεμένια σόμπα που του έσωσε τη ζωή
Λίγο αργότερα ακολούθησε ισχυρός βομβαρδισμός στο σχολείο.
Μετά την πρώτη έκρηξη, ο Βλασένκο πίστεψε ότι είχε σκοτωθεί.
«Άνοιξα τα μάτια μου και ήταν σκοτάδι. Αναρωτήθηκα αν μπορούσα ακόμη να δω. Αλλά αισθανόμουν χώμα ανάμεσα στα δόντια μου. Αυτό σήμαινε ότι ήμουν ζωντανός».
Μέσα στα ερείπια εντόπισε μια παλιά μαντεμένια σόμπα και σύρθηκε στο εσωτερικό της.
Δευτερόλεπτα αργότερα σημειώθηκε δεύτερη ισχυρή έκρηξη. Τμήματα του κτηρίου κατέρρευσαν, όμως η σόμπα άντεξε.
«Δεν ξέρω ποιος άγγελος με έσπρωξε εκεί», είπε.
Για τους επόμενους μήνες, η συγκεκριμένη κατασκευή έγινε το καταφύγιό του.
Ακρωτηρίασε μόνος του το πόδι του
Η υγεία του, ωστόσο, επιδεινωνόταν.
Τον Απρίλιο, όπως περιγράφει, το αριστερό του πόδι είχε υποστεί τόσο σοβαρές βλάβες από τα κρυοπαγήματα και την έλλειψη αιμάτωσης, ώστε ο ιστός νεκρώθηκε και τελικά αποκολλήθηκε.
Λίγες εβδομάδες αργότερα η κατάσταση επιδεινώθηκε και στο άλλο πόδι.

Το κάτω άκρο είχε χάσει την αισθητικότητά του και συγκρατούνταν μόνο από τμήματα ιστού.
«Κατάλαβα ότι έπρεπε να το κόψω. Διαφορετικά, η βλάβη θα προχωρούσε μέχρι το γόνατο και θα συνέχιζα να το σέρνω πίσω μου».
Πήρε ένα μαχαίρι, τοποθέτησε το τραυματισμένο άκρο πάνω σε ένα τούβλο και προχώρησε μόνος του στον ακρωτηριασμό.
«Τα δάκρυα έτρεχαν, αλλά έπρεπε να κόψω. Και το έκοψα».
Η σκέψη της κόρης του τον κρατούσε ζωντανό
Πέρα από τον σωματικό πόνο, ο 49χρονος έπρεπε να αντιμετωπίσει και την πλήρη απομόνωση.
Για μεγάλα χρονικά διαστήματα, οι μοναδικές ανθρώπινες φωνές που άκουγε προέρχονταν από τον ασύρματο.
«Όταν τους άκουγα να αναφέρουν “450, 450”, σκεφτόμουν ότι δεν ήμουν εντελώς μόνος. Ήταν ευτυχία για μένα να ακούω κάποιον. Και μετά πάλι σιωπή».
Οι συμπολεμιστές του τού έστελναν με drones σοκολάτες, τσάι, τσιγάρα και μικρά δώρα.
Κάποια στιγμή έφτασε και δέμα από τη σύζυγό του, Τατιάνα, μέσα στο οποίο υπήρχε το βιβλίο The Outsider του Στίβεν Κινγκ.
Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, όμως, λέει ότι τον κρατούσε ζωντανό η σκέψη της κόρης του, Χριστίνα.
«Δεν είχα αφιερώσει αρκετή προσοχή στην κόρη μου. Ίσως ήθελα να αλλάξω κάτι. Ήταν η δίψα για ζωή».
Παραδέχεται πάντως ότι κάποια στιγμή είχε αρχίσει να αποδέχεται την πιθανότητα να μην επιστρέψει ποτέ.
«Είχα αποφασίσει ότι ήμουν ήδη νεκρός».
Η πρωτοφανής διάσωση με drone
Περίπου έναν μήνα πριν από τη διάσωσή του, οι διοικητές του τον ενημέρωσαν ότι είχε αρχίσει να σχεδιάζεται επιχείρηση απομάκρυνσης.
Ο Βλασένκο πίστευε ότι θα χρησιμοποιούσαν κάποιο όχημα ή τετράτροχη μοτοσικλέτα.
Αντί γι’ αυτό, επρόκειτο να μεταφερθεί στον αέρα με drone.
Οι ουκρανικές δυνάμεις έριξαν στη θέση του κινητό τηλέφωνο με εκπαιδευτικό βίντεο, καθώς και γραπτές οδηγίες για τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να ασφαλιστεί στον μηχανισμό μεταφοράς.
Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε με βαρύ drone της ουκρανικής εταιρείας Gurzuf Defense, με τη συμμετοχή διαφορετικών στρατιωτικών μονάδων.
Πριν την απογείωση, ο Βλασένκο σχημάτισε μια καρδιά με τα χέρια του και ύψωσε τον αντίχειρα προς την κάμερα.
Σύμφωνα με την Daily Mail, το drone τον μετέφερε σε ύψος περίπου 120 μέτρων και σε απόσταση περίπου 18 χιλιομέτρων, με συνοδεία άλλων ουκρανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών.«Είναι πραγματικά ένα θαύμα»
Ο 49χρονος νοσηλεύεται πλέον και αναρρώνει από τα σοβαρά τραύματα και τις κακουχίες που υπέστη.
Μιλώντας στον Γιούρι Μπούτουσοφ, τόνισε ότι δεν θεωρεί τον εαυτό του ήρωα.
«Δεν έχω λόγια. Ένα θαύμα. Είναι πραγματικά θαύμα», δήλωσε για τη διάσωσή του.
Παράλληλα, θέλησε να ευχαριστήσει όλους όσοι συμμετείχαν στην προσπάθεια να παραμείνει ζωντανός επί σχεδόν ενάμιση χρόνο.
«Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους. Όλους όσοι έκαναν τόσα πολλά γι’ αυτό. Δεν τους γνωρίζω καν όλους, αλλά θέλω να τους δώσω ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Τους είμαι απίστευτα ευγνώμων».
Και όταν του επισημάνθηκε ότι πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος στρατιώτης που απομακρύνθηκε από ενεργό πεδίο μάχης με εναέριο drone, απάντησε με χιούμορ:
«Δεν μου αρέσει να είμαι πρώτος. Προτιμώ να είμαι δεύτερος».